पिंगानाम च सा भार्या तस्याः पुत्राश्च जज्ञिरे । चत्वारः कर्मकुशला वेदवेदांगवादिनः
piṃgānāma ca sā bhāryā tasyāḥ putrāśca jajñire | catvāraḥ karmakuśalā vedavedāṃgavādinaḥ
Seine Gattin hieß Piṅgā, und von ihr wurden vier Söhne geboren, kundig in den Riten und gewandte Ausleger der Veden und ihrer Vedāṅgas (Hilfslehren).
Unnamed narrator (contextual Purāṇic narrator within Māheśvarakhaṇḍa; likely Sūta/Lomaharṣaṇa)
Listener: Śaunaka and sages
Scene: Piṅgā, dignified, with four sons depicted as young scholars/ritualists—holding palm-leaf texts, ladles, and sacred threads—suggesting mastery of rites and Vedāṅgas.
Merit (puṇya) and right conduct are portrayed as bearing fruit in the form of virtuous, learned offspring devoted to Vedic dharma.
No specific tīrtha is mentioned in this verse.
The verse references competence in karma (Vedic rites) but gives no specific injunction.