Sukta 71

Mantra 1

उदु ष्य देवः सविता हिरण्यया बाहू अयंस्त सवनाय सुक्रतुः । घृतेन पाणी अभि प्रुष्णुते मखो युवा सुदक्षो रजसो विधर्मणि ॥

Empor steigt jener Gott Savitar; mit goldenen Armen hat er sie zum Pressen ausgestreckt, er, von leuchtendem Willen. Mit ghṛta benetzt er die Hände; jugendlich an Macht, vollkommen kundig, setzt er das Gesetz in den weiten Räumen der Welten fest.

Mantra 2

देवस्य वयं सवितुः सवीमनि श्रेष्ठे स्याम वसुनश्च दावने । यो विश्वस्य द्विपदो यश्चतुष्पदो निवेशने प्रसवे चासि भूमनः ॥

Mögen wir in der besten Anregung des Gottes Savitar sein, im Spenden seiner Reichtümer. Denn du bist der Weite, der über das Sich-Niederlassen und das Aussenden alles Zweifüßigen und Vierfüßigen waltet.

Mantra 3

अदब्धेभिः सवितः पायुभिष्ट्वं शिवेभिरद्य परि पाहि नो गयम् । हिरण्यजिह्वः सुविताय नव्यसे रक्षा माकिर्नो अघशंस ईशत ॥

O Savitar, mit deinen untrüglichen Hütern, mit deinen gütigen Schutzkräften umgib und behüte heute unsere Lebenskraft. O Goldzungiger, zu neuem, lichtem Wohlergehen schütze uns: Kein Übelredner, kein Missgönner soll Macht über uns gewinnen.

Mantra 4

उदु ष्य देवः सविता दमूना हिरण्यपाणिः प्रतिदोषमस्थात् । अयोहनुर्यजतो मन्द्रजिह्व आ दाशुषे सुवति भूरि वामम् ॥

Auf steigt jener Gott Savitar, der Hausbewohner; mit goldenen Händen steht er bei jeder Abenddämmerung. Mit eisernem Kiefer, verehrungswürdig, mit jubelnder Zunge treibt er dem Spender reichliche Gaben und Wohlfahrt zu.

Mantra 5

उदू अयाँ उपवक्तेव बाहू हिरण्यया सविता सुप्रतीका । दिवो रोहांस्यरुहत्पृथिव्या अरीरमत्पतयत्कच्चिदभ्वम् ॥

Aufwärts hat er die Arme ausgestreckt, wie einer, der das Werk antreibt und lenkt; Savitṛ, goldgestaltig in der bildenden Kraft, schön von Antlitz in der Erscheinung. Er steigt die Aufstiege des Himmels empor aus der Weite der Erde; er setzt alles in rechte Bewegung, fliegend selbst durch das grenzenlose Unbekannte.

Mantra 6

वाममद्य सवितर्वाममु श्वो दिवेदिवे वाममस्मभ्यं सावीः । वामस्य हि क्षयस्य देव भूरेरया धिया वामभाजः स्याम ॥

Das begehrenswerte Gut heute, o Savitṛ; das begehrenswerte Gut auch morgen; von Tag zu Tag treibe uns das begehrenswerte an. Denn an jener reichen Wohnstatt der Wonne, o Gott, mögen wir Anteil haben — durch dieses Gehen von Denken und Willen.