Sukta 146

Mantra 1

त्रिमूर्धानं सप्तरश्मिं गृणीषेऽनूनमग्निं पित्रोरुपस्थे । निषत्तमस्य चरतो ध्रुवस्य विश्वा दिवो रोचनापप्रिवांसम् ॥

Agni besinge ich: den Dreihäuptigen, Siebenstrahligen, Unversehrten, der im Schoß der beiden Eltern sitzt. Fest niedergesetzt bewegt er sich im beständigen Grund und erfüllt alle leuchtenden Räume des Himmels.

Mantra 2

उक्षा महाँ अभि ववक्ष एने अजरस्तस्थावितऊतिॠष्वः । उर्व्याः पदो नि दधाति सानौ रिहन्त्यूधो अरुषासो अस्य ॥

Der große Stier schwillt daran gewaltig an; alterslos steht er da, hoch, mit tragenden Kräften. Auf dem Gipfel setzt er den weiten Schritt; seine rötlichen Mächte lecken das Euter und ziehen die nährende Essenz hervor.

Mantra 3

समानं वत्समभि संचरन्ती विष्वग्धेनू वि चरतः सुमेके । अनपवृज्याँ अध्वनो मिमाने विश्वान्केताँ अधि महो दधाने ॥

Zwei nährende Mächte ziehen um ein gemeinsames Kalb; weithin wandern sie, wohl gepaart. Den Weg messend, der nicht abzuweisen ist, setzen sie überall die Zeichen des Großen.

Mantra 4

धीरासः पदं कवयो नयन्ति नाना हृदा रक्षमाणा अजुर्यम् । सिषासन्तः पर्यपश्यन्त सिन्धुमाविरेभ्यो अभवत्सूर्यो नॄन् ॥

Die standhaften Seher führen zum wahren Schritt; mit verschieden wirkenden Herzen behüten sie die unalternde Macht. Suchend schauten sie ringsum und erblickten den Strom; da wurde ihnen die Sonne offenbar — für die Menschen.

Mantra 5

दिदृक्षेण्यः परि काष्ठासु जेन्य ईळेन्यो महो अर्भाय जीवसे । पुरुत्रा यदभवत्सूरहैभ्यो गर्भेभ्यो मघवा विश्वदर्शतः ॥

Sehenswert wandelt er umher in den Holzstücken; edel und anrufungswürdig — zum Leben des Kindes im Großen. Als er vielerorts aus jenen sonnentötenden Schößen hervorging, wurde der Freigebige allen sichtbar, allerschauend.