Jyotiṣa-saṅgraha: Varga-vibhāga, Bala-nirṇaya, Garbha-phala, Āyuḥ-gaṇanā
विदेशगः पितावृद्धः खेवा राशिवशात्यये । पूर्ण इंढौ स्वभेशेज्ञे शुभे मुव्यंवुजे तनौ ॥ ७४ ॥
videśagaḥ pitāvṛddhaḥ khevā rāśivaśātyaye | pūrṇa iṃḍhau svabheśejñe śubhe muvyaṃvuje tanau || 74 ||
Wenn man sich im Ausland befindet und der Vater betagt ist, soll das Zeichen nach dem herrschenden Tierkreiszeichen beurteilt werden. Ist der Mond voll, wohltätig und in seinem eigenen Zeichen oder im Zeichen seines Herrn—besonders in einer glückverheißenden Konfiguration, die den Körper betrifft—so werden günstige Ergebnisse erlangt.
Narada (teaching in a didactic/technical register within Book 1.2 discourse)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It frames worldly uncertainty (travel, family responsibility) within a dharmic lens, teaching that outcomes are read through ordered principles (here, Jyotiṣa), encouraging disciplined discernment rather than anxiety.
Indirectly: it suggests that even practical life-events are approached through śāstric guidance; for a devotee, such guidance supports steadiness of mind, making it easier to maintain remembrance of the Divine amid duties.
Jyotiṣa (a Vedāṅga): the verse points to assessing results via rāśi influence and the Moon’s strength—full Moon, benefic status, and placement in its own sign or favorable lordship—as markers of auspicious outcomes.