Janaka’s Quest for Liberation; Pañcaśikha’s Sāṅkhya on Renunciation, Elements, Guṇas, and the Deathless State
इष्टिमंत्रेण संयुक्तो भूयश्च तपसासुरिः । क्षेत्रक्षेत्रज्ञयोर्व्यक्तिं विबुधे देहदर्शनः ॥ १४ ॥
iṣṭimaṃtreṇa saṃyukto bhūyaśca tapasāsuriḥ | kṣetrakṣetrajñayorvyaktiṃ vibudhe dehadarśanaḥ || 14 ||
Mit dem iṣṭi-Mantra ausgestattet und durch Askese weiter gestärkt, erkannte der Weise Āsuri klar den Unterschied zwischen Kṣetra (dem Feld) und Kṣetrajña (dem Kenner des Feldes), durch unmittelbare Einsicht in das Wesen des Körpers.
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
It highlights moksha-oriented discernment: by mantra-discipline and tapas one gains clear knowledge of the body as kṣetra (field) and the Self as kṣetrajña (knower), which is foundational for liberation.
While primarily jñāna-focused, it supports bhakti by purifying the practitioner through sacred mantra and austerity—making the mind fit for steady devotion and God-centered contemplation beyond bodily identity.
It implies disciplined mantra-application in ritual context (iṣṭi), aligning with Vedanga concerns like Śikṣā (correct recitation) and Kalpa (ritual procedure), used here as aids to inner discrimination.