Adhyaya 64: Kalavati (Vibhavari) Offers Herself and the Padmini Vidya to Svarocisha

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे स्वारोचिषे मन्वन्तरे त्रिषष्टितमोऽध्यायः । चतुःषष्टितमोऽध्यायः- ६४ । मार्कण्डेय उवाच एवं विमुक्तरोगा तु कन्यका तं मुदान्विता । स्वरोचिषमुवाचेदं शृणुष्व वचनं प्रभो ॥

So endet das dreiundsechzigste Kapitel der Śrī-Mārkaṇḍeya-Purāṇa im Svārociṣa-Manvantara. Nun beginnt Kapitel 64. Mārkaṇḍeya sprach: „Da redete das Mädchen, von Krankheit befreit und von Freude erfüllt, zu Svārociṣa: ‚O Herr, höre diese Worte.‘“

Verse 2

मन्दारविद्याधरजा नाम्ना ख्याता विभावरी । उपकारिन् स्वमात्मानं प्रयच्छामि प्रतीच्छ माम् ॥

„Ich bin Vibhāvarī, dem Namen nach berühmt, geboren aus den Mandāra-Vidyādharas. O Wohltäter, ich biete dir mein eigenes Selbst dar—nimm mich an.“

Verse 3

विद्याञ्च तुभ्यं दास्यामि सर्वभूतरुतानि ते । ययाभिव्यक्तिमेष्यन्ति प्रसादपुरगो भव ॥

„Und ich werde dir ein Wissen verleihen, durch das dir alle Laute und die Rede der Wesen deutlich werden. Werde einer, der in der Stadt der Gnade (Prasāda-pura) wohnt.“

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । एवमस्त्विति तेनोक्ते धर्मज्ञेन स्वरोचिषा । द्वितीया तु तदा कन्या इदं वचनमब्रवीत् ॥

Mārkaṇḍeya sprach: Als der dharmakundige Svarociṣa gesagt hatte: „So sei es“, da sprach die zweite Jungfrau diese Worte.

Verse 5

कुमारब्रह्मचार्यासीत् पारो नाम पिता मम । ब्रह्मर्षिः सुमहाभागो वेदवेदाङ्गपारगः ॥

Mein Vater war ein lebenslanger Zölibatärer (kumāra-brahmacārī); sein Name war Pāra. Er war ein brahmarṣi, überaus begünstigt, und gründlich kundig in den Veden und ihren Hilfswissenschaften.

Verse 6

तस्य पुंस्कोकिलालापरमणीयॆ मधौ पुरा । आजगामाप्सराभ्यासं प्रख्याता पुंजिकास्तना ॥

Vor langer Zeit, im Frühling, der durch die Rufe der männlichen Kuckucke bezaubert war, trat die berühmte Apsaras Puñjikāstanā zu ihm heran.

Verse 7

कामवक्तव्यतां नीतः स तदा मुनिपुङ्गवः । तत्संयोगेऽहमुत्पन्ना तस्यामत्र महाचले ॥

Da wurde jener erhabenste Weise in den Bereich des Begehrens hineingezogen; aus ihrer Vereinigung wurde ich geboren—hier, auf diesem großen Berg.

Verse 8

विहाय मां गता सा च मातास्मिन्निर्जने वने । बालामेकां महीपृष्ठे व्यालश्वापदसंकुले ॥

Mich zurücklassend ging meine Mutter fort in diesen einsamen Wald—mich, ein einziges kleines Mädchen auf Erden, an einem Ort voller Schlangen und wilder Tiere.

Verse 9

ततः कलाभिः सोमस्य वर्धन्तीभिरहः क्षये । आप्याय्यमानाहरहो वृद्धिं यातास्मि सत्तम ॥

Dann, als die kalā (Anteile, Mondphasen) Somas, des Mondes, von Tag zu Tag zunahmen, wuchs auch ich—täglich genährt—heran, o Bester unter den Tugendhaften.

Verse 10

ततः कलावतीत्येतन्मम नाम महात्मना । गृहीतायाः कृतं पित्रा गन्धर्वेण शुभानना ॥

Dann, o du Schönangesichtige, verlieh mir ein edler Gandharva—der mich wie ein Vater annahm, das heißt mich anerkannte und beschützte—den Namen „Kalāvatī“.

Verse 11

न दत्ताहं तदा तेन याचितेन महात्मना । देवारिणालिना सुप्तस्ततो मे घातितः पिता ॥

Als jener Edle (um meinetwillen) gebeten wurde, gab er mich nicht heraus. Daraufhin wurde mein Vater von Devāriṇāli im Schlaf erschlagen.

Verse 12

ततोऽहमतिनिर्वेदादात्मव्यापादनodyatā । निवारिता शम्भुपत्न्या सत्या सत्यप्रतिश्रवा ॥

Dann, von Verzweiflung überwältigt, wollte ich mir das Leben nehmen; doch wurde ich von Śambhus Gemahlin—Satī, deren Zusage Wahrheit ist—zurückgehalten.

Verse 13

मा शुचः सुभ्रु ! भर्ता ते महाभागो भविष्यति । स्वरोचिर्नाम पुत्रश्च मनुस्तस्य भविष्यति ॥

„Trauere nicht, o du Schönbrauige. Dein Gemahl wird höchst ruhmreich sein; und du wirst einen Sohn namens Svaroci haben, der ein Manu werden wird.“

Verse 14

आज्ञाञ्च निधयः सर्वे करिष्यन्ति तवादृताः । यथाभिलषितं वित्तं प्रदास्यन्ति च ते शुभे ॥

O glückverheißende Herrin! Alle Nidhis (Schatzhüter) werden ehrerbietig deinen Befehl ausführen und dir Reichtum genau nach deinem Wunsch gewähren.

Verse 15

यस्या वत्स प्रभावेण विद्यायास्तां गृहाण मे । पद्मिनी नाम विद्येयं महापद्माभिपूजिता ॥

O Kind, nimm von mir jene Vidyā an, durch deren Kraft all dies vollbracht wird. Diese Vidyā heißt „Padminī“ und wird von Mahāpadmā in hohem Maße verehrt (verehrt und angebetet).

Verse 16

इत्याह मां दक्षसुता सती सत्यपरायणाः । स्वरोचिस्त्वं ध्रुवं देवी नान्यथा सा वदिष्यति ॥

So sprach Satī, die Tochter Dakṣa’s, der Wahrheit ergeben, zu mir: „Du bist gewiss Svārociṣ (o Göttin); anders würde sie nicht sprechen.“

Verse 17

साहं प्राणप्रदायाद्य तां विद्यां स्वं तथा वपुः । प्रयच्छामि प्रतीच्छ त्वं प्रसादसुमुखो मम ॥

Darum, nachdem ich heute den Lebenshauch gewährt habe, verleihe ich jene Vidyā und auch meine eigene Gestalt/meinen eigenen Leib. Nimm es an — und sei mir gnädig.

Verse 18

मार्कण्डेय उवाच । एवमस्त्विति तामाह स तु कन्यां कलावतीम् । विभावर्याः कलावत्याः स्निग्धदृष्ट्यानुमोदितः ॥

Mārkaṇḍeya sprach: Er antwortete ihr: „So sei es.“ Dann nahm er die Jungfrau Kalāvatī an, mit der Zustimmung Vibhāvarī’s; und Kalāvatī blickte ihn mit liebevollen Augen an.

Verse 19

जग्राह च ततः पाणी स तयोऽमरद्युतिः । नदत्सु देवतूर्येषु नृत्यन्तीष्वप्सरः सु च ॥

Da nahm jenes strahlende himmlische Wesen ihre Hände zum Ehebund, während göttliche Instrumente erklangen und die Apsaras tanzten.