Shloka 87
जगाम ससुरस्तूर्ण ब्रह्माणं प्रभुमव्ययम् । तदनन्तर स्तम्भित हुई भुजाके साथ ही देवताओंसहित इन्द्र तुरंत ही वहाँसे अविनाशी भगवान् ब्रह्माजीके पास गये ।। ते तं॑ प्रणम्य शिरसा प्रोचु: प्राउचलयस्तदा,देवताओंने मस्तक झुकाकर ब्रह्माजीको प्रणाम किया और हाथ जोड़कर कहा --'ब्रह्मन! पार्ववीजीकी गोदमें बालरूपधारी एक अद्भुत प्राणी था, जिसे देखकर भी हमलोग पहचान नहीं सके हैं
jagāma sa-surās tūrṇaṁ brahmāṇaṁ prabhum avyayam | tadanantaraṁ te taṁ praṇamya śirasā prūcuḥ prāñjalayas tadā | “brahman! pārvatyāḥ kroḍe bālarūpa-dhārī eko ’dbhutaḥ prāṇī āsīt; taṁ dṛṣṭvāpi vayaṁ naivainaṁ pratyabhijñātum aśaknumaḥ” ||
Vyāsa sprach: Darauf eilten die Götter zusammen mit Indra sogleich zu Brahmā, dem unvergänglichen Herrn. Als sie ihn erreicht hatten, verneigten sie sich ehrfürchtig und sprachen mit gefalteten Händen: „O Brahman! Auf Pārvatīs Schoß war ein wunderbares Wesen, das die Gestalt eines Kindes trug. Obwohl wir es sahen, konnten wir nicht erkennen, wer es in Wahrheit war.“ Die Stelle hebt die ethische Demut der Götter hervor: Selbst die Mächtigen müssen höhere Weisheit suchen, wenn sie den Geheimnissen des Göttlichen begegnen.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Even exalted beings must practice humility and seek guidance from higher wisdom when faced with realities beyond their understanding; reverence and inquiry are portrayed as ethical strengths, not weaknesses.
Indra and the other gods, perplexed by a wondrous child-form being seen in Parvati’s lap, rush to Brahma, bow respectfully, and ask him to explain the identity and nature of what they witnessed.