Shloka 47
नमोस्तु त्रिपुरघ्नाय भगघ्नाय च वै नमः । वनस्पतीनां पतये नराणां पतये नम:,त्रिपुरुनाशक और भभमनेत्रविनाशक भगवान् शिवको बारंबार नमस्कार है। वनस्पतियोंके पति तथा नरपतिरूप महादेवजीको नमस्कार है
namostu tripuraghnāya bhagaghnāya ca vai namaḥ | vanaspatīnāṁ pataye narāṇāṁ pataye namaḥ ||
Vyāsa sprach: Verehrung, immer wieder, Śiva, dem Zerstörer von Tripura und Bezwinger Bhagas. Verehrung ihm, dem Herrn der Bäume und Pflanzen; Verehrung ihm, dem Herrn der Menschen, dem höchsten Herrscher. Inmitten von Krieg und Unheil wendet der Hymnus den Geist einer höheren Zuflucht zu—und erkennt eine Macht an, die Übermut niederzwingt und die sittliche Ordnung wiederherstellt.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Even amid violent conflict, the text models turning to a higher moral and spiritual refuge: honoring Śiva as the power that destroys entrenched evil (Tripura) and humbles pride, affirming divine sovereignty over both nature (plants) and human society.
Vyāsa utters a brief stuti (hymn) to Śiva, invoking him through well-known epithets—Tripuraghna and Bhagaghna—and saluting him as lord of vegetation and lord of men, framing the surrounding war narrative with devotional remembrance.