Shloka 147
एष वै भगवान् देव: संग्रामे याति तेडग्रत: । येन दत्तानि ते<स्त्राणि यैस्त्वया दानवा हता:,निष्पाप अर्जुन! जब तुमने सिंधुराजके वधकी प्रतिज्ञा की थी, उस समय स्वप्में भगवान् श्रीकृष्णने तुम्हें गिरिगजके शिखरपर जिनका दर्शन कराया था, ये वे ही भगवान् शंकर संग्राममें तुम्हारे आगे-आगे चल रहे हैं। उन्होंने ही तुम्हें वे दिव्यास्त्र प्रदान किये थे, जिनके द्वारा तुमने दानवोंका संहार किया है
vyāsa uvāca | eṣa vai bhagavān devaḥ saṅgrāme yāti te 'grataḥ | yena dattāni te 'strāṇi yais tvayā dānavā hatāḥ ||
Vyāsa sprach: „Sieh: Dieser selbe selige Herr, der göttliche, zieht in der Schlacht vor dir her. Er war es, der dir jene himmlischen Waffen gab, mit denen du die Dānavas erschlugst.“
व्यास उवाच
Educational Q&A
Human effort in dharmic warfare is portrayed as effective when aligned with divine sanction and humility: Arjuna’s victories and vows are supported by a higher power, discouraging arrogance and reinforcing responsibility.
Vyāsa points out that a divine presence—understood in context as Śaṅkara (Śiva)—is moving ahead of Arjuna in the battle, and reminds him that the celestial weapons he wields were bestowed by that deity, enabling the slaying of Dānavas.