Shloka 31
नरेश्वर! अत्यन्त वर्षा करनेवाले दो मेघोंके समान उन विशालकाय राक्षसोंके शरीर पसीनेसे तर हो रहे थे। वे अपने अंगोंसे पसीनोंके साथ-साथ खून भी बहा रहे थे ।। अथाभिपत्य वेगेन समुदभ्राम्य च राक्षसम् | बलेनाक्षिप्य हैडिम्बिश्लकर्तास्य शिरो महत्,तदनन्तर बड़े वेगसे झपटकर हिडिम्बाकुमार घटोत्कचने उस राक्षसको पकड़ लिया और उसे घुमाकर बलपूर्वक पटक दिया। फिर उसके विशाल मस्तकको उसने काट डाला
sañjaya uvāca | nareśvara! atyanta-varṣā-karaṇevāle dvau meghāv iva te viśāla-kāyā rākṣasāḥ sveda-jalena ārdrī-bhūtāḥ | teṣāṃ gātrebhyaḥ svedena saha rudhiram api prasravat | athābhipatya vegena samudbhrāmya ca rākṣasam | balenākṣipya haiḍimbiślakartāsya śiro mahat ||
Sañjaya sprach: „O König, jene riesenleibigen Rākṣasas, gleich zwei Wolken, die sintflutartigen Regen vergießen, waren vom Schweiß durchnässt; und aus ihren Gliedern strömte mit dem Schweiß auch Blut. Da stürmte Ghaṭotkaca—der Sohn der Hiḍimbā—mit großer Geschwindigkeit heran, packte jenen Rākṣasa, wirbelte ihn herum und schleuderte ihn mit bloßer Kraft zu Boden; daraufhin hieb er ihm den gewaltigen Kopf ab.“
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the brutal momentum of war: once combat escalates, bodily suffering and lethal force dominate the scene. It implicitly warns that adharma-driven conflict reduces beings—whether human or rākṣasa—to exhaustion, injury, and death, even as it praises martial prowess in protecting one’s side.
Sanjaya reports to the king that the rākṣasas are drenched with sweat and bleeding from exertion. Ghaṭotkaca, son of Hiḍimbā, charges a rākṣasa, seizes him, spins him around, throws him down, and beheads him.