Shloka 32
सो<पहत्य शिरस्तस्य कुण्डलाभ्यां विभूषितम् । तदा सुतुमुलं नादं ननाद सुमहाबलः,इस प्रकार महाबली घटोत्कचने उसके कुण्डलमण्डित मस्तकको काटकर उस समय बड़ी भयानक गर्जना की
so 'pahatya śirastasya kuṇḍalābhyāṁ vibhūṣitam | tadā sutumulaṁ nādaṁ nanāda sumahābalaḥ ||
Sañjaya sprach: „Nachdem er ihm den mit Ohrringen geschmückten Kopf getroffen und abgetrennt hatte, stieß der überaus Mächtige einen donnernden, aufwühlenden Schrei aus.“
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse does not present a direct moral injunction; it highlights the terrifying dehumanization of war—where strength expresses itself through severing and roaring—inviting reflection on how adharma-like brutality can dominate the battlefield even among famed warriors.
Sañjaya reports that the mighty warrior (contextually, Ghaṭotkaca) cuts off an opponent’s head adorned with earrings and then emits a tremendous, fearsome roar, intensifying the dread and chaos of the combat scene.