Shloka 37
आदि पर्व, अध्याय 96 — काश्यकन्याहरणं, शाल्वसमागमः, अम्बावचनं च
Kāśī princesses taken; encounter with Śālva; Ambā’s declaration
अजमीढस्य चतुर्विशं पुत्रशतं बभूव कैकेय्यां गान्धार्या विशालायामक्षायां चेति । पृथक् पृथक् वंशधरा नृपतय: । तत्र वंशकर: संवरण:,अजमीढके कैकेयी, गान्धारी, विशाला तथा ऋक्षासे एक सौ चौबीस पुत्र हुए। वे सब पृथक्-पृथक् वंशप्रवर्तक राजा हुए। इनमें राजा संवरण कुरुवंशके प्रवर्तक हुए
ajamīḍhasya caturviśaṃ putraśataṃ babhūva kaikeyyāṃ gāndhāryāṃ viśālāyām akṣāyāṃ ceti | pṛthak pṛthag vaṃśadharā nṛpatayaḥ | tatra vaṃśakaraḥ saṃvaraṇaḥ |
Vaiśampāyana sprach: Ajāmīḍha hatte einhundertvierundzwanzig Söhne, geboren von Kaikeyī, Gāndhārī, Viśālā und Akṣā. Jeder wurde in seiner eigenen Linie Träger und Fortsetzer einer königlichen Dynastie. Unter ihnen wird Saṃvaraṇa hervorgehoben als derjenige, der die Hauptlinie begründete – der Ahnherr, durch den das Kuru-Geschlecht weitergetragen wird.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-political ideal of orderly dynastic continuity: many sons may found separate branches, yet the tradition identifies a principal line (here through Saṃvaraṇa) that carries the central royal succession forward.
Vaiśampāyana continues the genealogical account: Ajāmīḍha’s 124 sons are listed as born from four queens, each becoming a lineage-holder, and Saṃvaraṇa is marked out as the key founder through whom the main Kuru line proceeds.