Shloka 36
Śārṅgakānāṃ Avināśaḥ (Why the Śārṅga Birds Were Spared) | शार्ङ्गकानामविनाशः
सम्मृष्टसिक्तपन्थान पुष्पप्रकरशोभितम् । चन्दनस्य रसै: शीतै: पुण्यगन्धर्निषेवितम्,नगरकी सड़कें झाड़-बुहारकर साफ की गयी थीं। उनके ऊपर जलका छिड़काव किया गया था। स्थान-स्थानपर फूलोंके गजरोंसे नगरकी सजावट की गयी थी। शीतल चन्दन, रस तथा अन्य पवित्र सुगन्धित पदार्थोकी सुवास सब ओर छा रही थी
sam-mṛṣṭa-sikta-panthānaṃ puṣpa-prakara-śobhitam | candanasya rasaiḥ śītaiḥ puṇya-gandhair niṣevitam ||
Vaiśampāyana sprach: Die Straßen der Stadt waren sauber gefegt und mit Wasser besprengt. An vielen Stellen schmückten sie Blumenhaufen und -girlanden, und die kühle Essenz des Sandelholzes—zusammen mit anderen heiligen, duftenden Substanzen—durchzog die Gegend mit einem glückverheißenden Wohlgeruch und kennzeichnete eine rituell gereinigte, einladende Atmosphäre.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic ideal of śauca (cleanliness) and maṅgala (auspicious preparation): public spaces are purified and beautified to honor an important occasion, reflecting respect, hospitality, and communal order.
The narrator describes a city prepared for a significant event: streets are cleaned and watered to settle dust, decorated with flowers, and perfumed with cooling sandalwood and other sacred fragrances, creating a festive and ritually pure setting.