Adhyaya 81

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवेशं दैत्यसूदनम् । पापघ्नं सर्वजंतूनां प्रभासक्षेत्रवासिनाम्

ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পিছত, হে মহাদেৱী, দেবদেৱ দৈত্যসূদনৰ ওচৰলৈ যাব লাগে—যি প্ৰভাসক্ষেত্ৰবাসী সকলো জীৱৰ পাপ নাশ কৰে।

Verse 2

अनादियुगसंस्थानं सर्व कामप्रदं शुभम् । संसारसागरे घोरे स्थितं नौरिव तारणे

ই অনাদি যুগৰ পৰা স্থাপিত, শুভ আৰু সকলো ধৰ্মসঙ্গত কামনা প্ৰদানকাৰী; সংসাৰ-সাগৰৰ ভয়ংকৰ ঢৌত ই পাৰ হ’বলৈ নাওৰ দৰে অৱস্থিত।

Verse 3

अन्ये सर्वेऽपि नश्यंति कल्पांते ब्रह्मणो दिने । एतानि मुक्त्वा देवेशि न्यग्रोधं सप्त कल्पगम

অন্য সকলো বস্তু কল্পান্তত, ব্ৰহ্মাৰ দিনৰ অন্তত নাশ হয়; কিন্তু, হে দেৱেশী, এই সকলো এৰি দিলে ন্যগ্ৰোধ (বট) আছে, যি সাত কল্প জুৰি স্থিৰ থাকে।

Verse 4

कल्पवृक्षं तथाऽगारं वैडूर्यं पर्वतोत्तमम् । श्रीदैत्यसूदनं देवं मार्कंडेयं महामुनिम्

কল্পবৃক্ষ (ইচ্ছাপূৰক বৃক্ষ), আৰু পবিত্ৰ নিবাস; বৈডূৰ্য—পৰ্বতসমূহৰ শ্ৰেষ্ঠ; পূজনীয় দেৱ শ্ৰী দৈত্যসূদন; আৰু মহামুনি মার্কণ্ডেয়।

Verse 5

अक्षयाश्चाव्ययाश्चैते सप्तकल्पानि सुन्दरि । देवि किं बहुनोक्तेन वर्णितेन पुनःपुनः

হে সুন্দৰী, এইবোৰ সাত কল্প জুৰি অক্ষয় আৰু অব্যয় থাকে। হে দেবী, অধিক ক’বলৈ কি প্ৰয়োজন—পুনঃপুনঃ বৰ্ণনা কৰাতেই বা কি লাভ?

Verse 6

श्रीदैत्यसूदनाद्देवि नान्यास्ति भुवि देवता । यवाकारं तु तस्यैव क्षेत्रपातकनाशनम्

হে দেবী, পৃথিৱীত শ্ৰী দৈত্যসূদনৰ বাহিৰে আন কোনো দেৱতা নাই। তেওঁৰ সৈতে সম্পৰ্কিত এই ‘যৱাকাৰ’ মাত্ৰেই ক্ষেত্ৰ-সম্পৰ্কীয় পাপ নাশ কৰে।

Verse 7

सेवितं चर्षिभिः सिद्धैर्यक्षविद्याधरोरगैः । तस्य सीमां प्रवक्ष्यामि विष्णुक्षेत्रस्य भामिनि

ঋষি আৰু সিদ্ধ, যক্ষ, বিদ্যাধৰ আৰু নাগসকলে সেৱা-পূজিত—হে দীপ্তিমতী ভামিনী, এতিয়া মই সেই বিষ্ণু-ক্ষেত্ৰৰ সীমা বৰ্ণনা কৰিম।

Verse 8

पूर्वे यमेश्वरं यावच्छ्रीसोमेशं तु पश्चिमे । उत्तरे तु विशालाक्षी दक्षिणे सरितां पतिः

পূবে যামেশ্বৰলৈকে, পশ্চিমে শুভ সোমেশলৈকে; উত্তৰে বিশালাক্ষী, আৰু দক্ষিণে নদীনামৰ অধিপতি—এইদৰে পবিত্ৰ সীমা নিৰ্ধাৰিত।

Verse 9

एतत्क्षेत्रं यवाकारं वैष्णवं पापनाशनम्

এই ক্ষেত্ৰ যৱৰ দানাৰ দৰে আকাৰযুক্ত, বৈষ্ণৱ স্বভাৱৰ, আৰু পাপনাশক।

Verse 10

अत्र क्षेत्रे मृता ये तु पापिनोऽपि नरा ध्रुवम् । स्वर्गं गच्छंति ते सर्वे संतः सुकृतिनो यथा

এই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত যিসকল পাপী নৰো মৰে, নিঃসন্দেহে তেওঁলোক সকলোৱে স্বৰ্গলৈ যায়—যেনেকৈ সাধু আৰু পুণ্যৱান যায়।

Verse 11

अत्र दत्तं हुतं जप्तं तपस्तप्तं कृतं हि यत् । तत्सर्वं चाक्षयं प्रोक्तं सप्तकल्पावधि प्रिये

হে প্ৰিয়ে, ইয়াত দান দিয়া, হোমত অৰ্পণ কৰি, জপ কৰি বা তপস্যাৰে যি কিছুমান সাধিত হয়—সেই সকলোকে অক্ষয় বুলি কোৱা হৈছে, সাত কল্প পৰ্যন্ত স্থায়ী।

Verse 12

तत्रैकमपि यो देवि ब्राह्मणं भोजयिष्यति । विधिना विष्णुमुद्दिश्य कोटिर्भवति भोजिता

তাত, হে দেবী, যি কোনো জনে বিধি অনুসাৰে বিষ্ণুক উদ্দেশ্য কৰি একোজন ব্ৰাহ্মণকো ভোজন কৰায়, তাৰ সেই ভোজন কৰ্ম কোটি ব্ৰাহ্মণ ভোজন কৰোৱাৰ সমান ফলদায়ক হয়।

Verse 13

तत्रोपवासं यः कुर्यान्नरो भक्तिसमन्वितः । एकेनैवोपवासेन उपवासायुतं फलम् । चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा सोपवासो जितेंद्रियः

তাত যি নৰ ভক্তিসহ উপবাস কৰে, কেৱল একেটা উপবাসেই দহ হাজাৰ উপবাসৰ ফল লাভ কৰে। চক্রতীৰ্থত স্নান কৰি, উপবাসী আৰু ইন্দ্ৰিয়-সংযমী হৈ, সি সেই উৎকৃষ্ট পুণ্য লাভ কৰে।

Verse 14

द्वादश्यां कार्त्तिके मासि दद्याद्विप्रेषु कांचनम् । विष्णुं संपूज्य विधिवन्मुच्यते सर्वपातकैः

কাৰ্ত্তিক মাহৰ দ্বাদশীত ব্ৰাহ্মণসকলক সোণ দান কৰা উচিত। বিধি অনুসাৰে বিষ্ণুক পূজা কৰি মানুহ সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।

Verse 15

देव्युवाच । दैत्यसूदननामेति कथं तस्य प्रकीर्तितम् । कस्मिन्काले तु देवेश तन्मे विस्तरतो वद

দেৱীয়ে ক’লে: ‘তেওঁৰ বাবে “দৈত্যসূদন” নাম কেনেকৈ প্ৰসিদ্ধ হ’ল? আৰু কোন সময়ত, হে দেৱেশ্বৰ, সেয়া ঘটিল? মোক বিস্তাৰে কোৱা।’

Verse 16

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि माहात्म्यं पापनाशनम् । दैत्यसूदनदेवस्य पुरा वृत्तं महोदयम्

ঈশ্বৰে ক’লে: ‘শুনা, হে দেবী, মই পাপনাশক মাহাত্ম্য ক’ম—দৈত্যসূদন দেৱতাৰ প্ৰাচীন, অতি মঙ্গলময় বৃত্তান্ত।’

Verse 17

देवि तस्यैव नामानि कल्पेकल्पे भवंति वै । अनादिनिधनान्येव संभवन्ति पुनःपुनः

হে দেবী, তেঁওৰে সেই নামসমূহ প্ৰতি প্ৰতি কল্পত উদ্ভৱ হয়; আদিহীন আৰু অন্তহীন হৈ, সিহঁত পুনঃপুনঃ প্ৰকাশ পায়।

Verse 18

पूर्वकल्पे श्रिया वृत्तो वामनस्तु द्वितीयके । वज्रांगस्तु तृतीये वै तुरीये कमलाप्रियः

পূৰ্ব কল্পত তেঁও “শ্ৰিয়াবৃত্ত” নামে পৰিচিত আছিল; দ্বিতীয়ত “বামন”; তৃতীয়ত নিশ্চয় “বজ্ৰাঙ্গ”; আৰু চতুৰ্থত “কমলাপ্ৰিয়” (লক্ষ্মীৰ প্ৰিয়)।

Verse 19

पंचमे दुःखहर्त्ता च षष्ठे तु पुरुषोत्तमः । श्रीदैत्यसूदनो देवः कल्पे वै सप्तमे स्मृतः

পঞ্চম কল্পত তেঁও “দুঃখহৰ্তা” বুলি স্মৰণীয়, দুঃখ নাশক; ষষ্ঠত “পুৰুষোত্তম”, পৰম পুৰুষ; আৰু সপ্তম কল্পত দেব “শ্ৰী-দৈত্যসূদন”, দৈত্যবধক বুলি কীৰ্তিত।

Verse 20

तस्यैव नाम चोत्पत्तिं कथयामि यथार्थतः

এতিয়া মই সেই নামৰো উৎপত্তি সত্য অনুসাৰে বৰ্ণনা কৰিম।

Verse 21

पुरा देवासुरे युद्धे दानवैर्देवकंटकैः । निर्जिता देवताः सर्वे जग्मुस्ते शरणं हरिम् । क्षीरोदवासिनं देवमस्तुवन्प्रणताः स्थिताः

পূৰ্বে দেৱ-অসুৰ যুদ্ধত, দেৱতাসকলৰ কণ্টক সদৃশ দানৱসকলে সকলো দেৱতাক পৰাজিত কৰিলে। তেতিয়া দেৱতাসকলে ক্ষীৰসাগৰত নিবাসী প্ৰভু হৰিৰ শৰণ ল’লে; মস্তক নত কৰি থিয় হৈ তেঁওক স্তৱন কৰিলে।

Verse 22

देवा ऊचुः । जय देव जगन्नाथ दैत्यासुरविमर्द्दन । वाराहरूपमास्थाय उद्धृता वसुधा त्वया

দেৱতাসকলে ক’লে: জয় হওক, হে দেৱ! হে জগন্নাথ, দৈত্য-অসুৰ-বিনাশক। বৰাহ-ৰূপ ধৰি তুমি বসুধাক উদ্ধাৰ কৰি ওপৰলৈ তুলিলা।

Verse 23

उद्धृता मत्स्यरूपेण वेदा उदधिमध्यतः । कूर्मरूपी तथा भूत्वा क्षीरोदार्णवमंथनम्

মৎস্য-ৰূপে তুমি সাগৰৰ মধ্যভাগৰ পৰা বেদসমূহ উদ্ধাৰ কৰিলা; আৰু কূৰ্ম-ৰূপ ধৰি ক্ষীৰ-সাগৰ মথনত তুমি আধাৰ হৈ ৰ’লা।

Verse 24

कृत्वा त्वया जगन्नाथ उद्धृता श्रीर्नमो ऽस्तु ते । श्रीपतिः श्रीधरो देव आर्त्तानामर्तिनाशनः

হে জগন্নাথ, তোমাৰ কৃত্যৰে শ্ৰী (লক্ষ্মী/সমৃদ্ধি) উদ্ধৃত হৈ প্ৰকাশ পালে—তোমাক নমস্কাৰ। হে দেৱ, তুমি শ্ৰীপতি, শ্ৰীধৰ; আৰ্তজনৰ আৰ্তি নাশক।

Verse 25

बलिर्वामनरूपेण त्वया बद्धोऽसुरारिणा । हिरण्याक्षो महादैत्यो हिरण्यकशिपुर्हतः

বামন-ৰূপ ধৰি, হে অসুৰ-শত্ৰু, তুমি বলিক বান্ধিলা। মহাদৈত্য হিৰণ্যাক্ষ নিহত হ’ল, আৰু হিৰণ্যকশিপুও বধ হ’ল।

Verse 26

नारसिंहेन रूपेण अन्तरिक्षे धृतस्त्वया । देवमूल महादेव उद्धृतं भुवनं त्वया

নাৰসিংহ-ৰূপে তুমি অন্তৰীক্ষত ধৰি স্থিৰ ৰাখিলা। হে মহাদেৱ, দেৱসমূহৰ মূল আধাৰ, তুমি ভুবনসমূহক উদ্ধাৰ কৰি ধাৰণ কৰিলা।

Verse 27

त्वया विना जगन्नाथ भुवनं निष्प्रभी कृतम् । सूर्येणेव तु विक्रान्तं तमोभिरिव दानवैः

হে জগন্নাথ! তোমাৰ অবিহনে জগতখন নিষ্প্ৰভ হৈ পৰে, দানৱৰ দ্বাৰা অন্ধকাৰৰ দৰে আচ্ছন্ন হয়; কিন্তু তোমাৰ কৃপাতে ই সূৰ্যৰ দৰে দীপ্ত আৰু বিজয়ী হয়।

Verse 28

श्रुत्वा स्तोत्रमिदं देवि विष्णुः कमललोचनः । उवाच देवान्ब्रह्माद्यान्क्षीरोदार्णव बोधितः

হে দেবী! এই স্তোত্ৰ শুনি, কমললোচন বিষ্ণু—ক্ষীৰসাগৰত জাগ্ৰত হৈ—ব্ৰহ্মা আদি দেৱসকলক সম্বোধন কৰিলে।

Verse 29

भयं त्यजध्वं वै देवा दानवान्प्रति सर्वथा । अचिरेणैव कालेन घातयिष्यामि दानवान्

“হে দেৱসকল! দানৱৰ বিষয়ে সকলো প্ৰকাৰৰ ভয় ত্যাগ কৰা। অতি সোনকালেই মই সেই দানৱসকলক বিনাশ কৰিম।”

Verse 30

एवमुक्त्वाथ तैः सार्द्धमा जगाम जनार्द्दनः । दानवान्घातयामास स चक्रेण पृथक्पृथक्

এইদৰে কৈ জনাৰ্দন তেওঁলোকৰ সৈতে আগবাঢ়িল; আৰু নিজৰ চক্রেৰে দানৱসকলক একে একে পৃথক পৃথককৈ বধ কৰিবলৈ ধৰিলে।

Verse 31

भयार्त्ता दानवाः सर्वे पलायनपरायणाः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य समुद्राभिमुखा भवन्

সকলো দানৱ ভয়াকুল হৈ কেৱল পলায়নৰেই আশ্ৰয় ল’লে; প্ৰভাসৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত উপস্থিত হৈ সাগৰৰ দিশে মুখ কৰিলে।

Verse 32

नश्यमानास्ततो दृष्ट्वा दैत्यान्दैत्यविनाशनम् । संजघ्ने तान्स चक्रेण निःशेषान्सर्वदानवान्

দৈত্যবোৰক বিনাশ হোৱা দেখি, তেওঁ চক্ৰৰ দ্বাৰা সকলো দানৱক নিঃশেষ কৰি বধ কৰিলে, এজনো বাকী নাথাকিল।

Verse 33

हतेषु सर्वदैत्येषु देवब्राह्मणतापसैः । कल्याणमभवत्तत्र जगत्स्वस्थमनाकुलम्

সকলো দৈত্য নিহত হোৱাৰ পাছত দেৱতা, ব্ৰাহ্মণ আৰু তপস্বীসকলৰ বাবে জগতখন সুস্থ, স্থিৰ আৰু দুখমুক্ত হ’ল।

Verse 34

तत्प्रभृत्येव देवस्य दैत्यसूदननाम तत् । एतन्माहात्म्यमतुलं कथितं तव सुन्दरि । दैत्यसूदनदेवस्य महाभाग्यं महोदयम्

তেতিয়াৰ পৰাই সেই দেৱতাই ‘দৈত্যসূদন’ নাম ধাৰণ কৰিলে। হে সুন্দৰী, মই তোমাক ভগৱান দৈত্যসূদনৰ এই অতুলনীয় মাহাত্ম্য আৰু মহান ভাগ্যৰ কথা কলোঁ।

Verse 35

तं दृष्ट्वा न जडो नांधो न दरिद्रो न दुःखितः । जायते सप्त जन्मानि सत्यंसत्यं वरानने

তেঁওক দৰ্শন কৰিলে মানুহ সাত জন্মলৈকে মূৰ্খ, অন্ধ, দৰিদ্ৰ বা দুখী হৈ জন্ম গ্ৰহণ নকৰে। হে সুন্দৰী, এয়া সত্য, এয়া ধ্ৰুৱ সত্য।

Verse 36

श्रवणद्वादशीं पुण्यां रोहिण्यां चाष्टमीं शुभाम् । शयनोत्थापनीं चैव नरः कृत्वा प्रयत्नतः

যিজন মানুহে আন্তৰিক প্ৰচেষ্টাৰে পৱিত্ৰ শ্ৰৱণ-দ্বাদশী, শুভ ৰোহিণী-অষ্টমী আৰু শয়নোত্থাপনী (ভগৱানক যোগনিদ্ৰাৰ পৰা জগোৱাৰ ৰীতি) পালন কৰে...

Verse 37

एकैकेनोप वासेन उपवासायुतं फलम् । लभते नात्र सन्देहो दैत्यसूदनसन्निधौ

প্ৰত্যেক একোটা উপবাসে উপবাসৰ দহ হাজাৰৰ ফল লাভ হয়—ইয়াত একেবাৰে সন্দেহ নাই—দৈত্যসূদনৰ সান্নিধ্যত।

Verse 38

चण्डालः श्वपचो वापि तिर्यग्योनिगतोऽपि वा । प्राणत्यागे कृते तस्मिन्नाच्युतं लोकमाप्नुयात्

চণ্ডাল হওক, শ্বপচ হওক, বা তিৰ্যক যোনিত জন্ম হোৱাই হওক—সেই পবিত্ৰ স্থানে প্ৰাণত্যাগ কৰিলে অচ্যুত (বিষ্ণু)ৰ অবিনাশী লোক লাভ কৰে।

Verse 39

कार्तिक्यां चैव वैशाख्यां मासमेकमुपोषयेत् । दैत्यसूदनमध्यस्थः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

কাৰ্ত্তিক আৰু তদ্ৰূপ বৈশাখ মাহত, এজন লোকে এক পূৰ্ণ মাহ উপবাস পালন কৰক; দৈত্যসূদনৰ সান্নিধ্যত বাস কৰি, যথাযথ শ্ৰদ্ধাৰে সমন্বিত হৈ।

Verse 40

एकैकेनोपवासेन कोटिकोटि पृथक्पृथक् । लभते तत्फलं सर्वं विष्णुक्षेत्रप्रभावतः

সেই ঠাইত প্ৰত্যেক একোটা উপবাসে, কোটিকোটিভাৱে পৃথক পৃথক কৰি, সেই সকলো ফল লাভ হয়—বিষ্ণুক্ষেত্ৰৰ অদ্ভুত প্ৰভাৱত।

Verse 41

दीपं ददाति यस्तत्र मासं वा पक्षमेव वा । एकैक दीपदानेन कोटिदीपफलं लभेत्

যি জনে তাত দীপ দান কৰে—এটা মাহ হওক বা এটা পক্ষ (পন্ধৰ দিন) হওক—প্ৰত্যেক দীপদানে কোটিদীপৰ ফল লাভ কৰে।

Verse 42

पंचामृतेन संस्नाप्य देवदेवं चतुर्भुजम् । एकादश्यां निराहारः पूजयित्वाऽच्युतो भवेत्

পঞ্চামৃতৰে চতুৰ্ভুজ দেবদেৱক স্নান কৰাই, একাদশীত নিৰাহাৰ হৈ উপাসনা কৰিলে ভক্ত অচ্যুত-ভাব লাভ কৰে।

Verse 43

चातुर्मास्यं विधानेन दैत्यसूदनसन्निधौ । नियमेन क्षिपेद्यस्तु तस्य तुष्यति केशवः

যি বিধি অনুসাৰে দৈত্যসূদন (বিষ্ণু)ৰ সন্নিধিত চাতুৰ্মাস্য ব্ৰত নিয়মে পালন কৰি সময় কটায়, তাৰ ওপৰত কেশৱ সন্তুষ্ট হয়।

Verse 44

अन्यक्षेत्रेषु यत्कृत्वा चातुर्मास्यानि कोटिशः । तत्फलं लभते सर्वं दैत्यसूदनदर्शनात्

অন্য তীৰ্থক্ষেত্ৰত কোটিকোটী চাতুৰ্মাস্য পালন কৰি যি ফল পোৱা যায়, সেই সকলো ফল ইয়াত দৈত্যসূদনৰ দৰ্শনমাত্ৰেই লাভ হয়।

Verse 45

ब्रह्माण्डं सकलं दत्त्वा यत्पुण्यफलमाप्नुयात् । तत्पुण्यं लभते सर्वं दैत्यसूदनदर्शनात्

সমগ্ৰ ব্ৰহ্মাণ্ড দান কৰিলে যি পুণ্যফল লাভ হয়, সেই সকলো পুণ্য ইয়াত দৈত্যসূদনৰ দৰ্শনমাত্ৰেই লাভ হয়।

Verse 46

एकादश्यां तु यस्तत्र कुरुते जागरं नरः । गीतनृत्यैस्तथा वाद्यैः प्रेक्षणीयैस्तथाविधैः । स याति वैष्णवं लोकं यं गत्वा न निवर्त्तते

কিন্তু যি মানুহে তাত একাদশীত জাগৰণ কৰে—ভজন-গীত, নৃত্য, বাদ্য আৰু তেনে পবিত্ৰ আচাৰে—সেয়ে বৈষ্ণৱ লোকলৈ যায়; য’লৈ গ’লে পুনৰ ঘূৰি নাহে।

Verse 47

हत्याऽयुतानीह सुसंचितानि स्तेयानि रुक्मस्य न सन्ति संख्या । निहंति केनापि पुरा कृतानि सर्वाणि भद्रा निशि जागरेण

হে ভদ্ৰে! ইয়াত সঞ্চিত দহ হাজাৰো হত্যাপাপ আৰু সোন চুৰিৰ অগণন দোষ—পূৰ্বতে কৰা সকলো পাপ—ৰাত্ৰি জাগৰণে যেন কোনো অদৃশ্য শক্তিয়ে নাশ কৰি পেলায়।

Verse 48

मार्गा न ते प्रेतपुरी न दूता वनं च तत्खेचरखड्गपत्रम् । स्वप्ने न पश्यंति च ते मनुष्या येषां गता जागरणेन भद्रा

যিসকলৰ, হে ভদ্ৰে, শুভ ৰাত্ৰি-জাগৰণ সম্পূৰ্ণ হয়, তেওঁলোকৰ বাবে প্ৰেতপুৰীলৈ যোৱা পথ নাথাকে; নাযমৰ দূত, নাতলোৱাৰ-পাতৰ ভয়ংকৰ বন। তেনে মানুহে এই আতংক স্বপ্নতো নেদেখে।

Verse 49

कन्यासहस्रं विधिवद्ददाति रत्नैरलंकृत्य स्वधर्मबुद्ध्या । गवां सहस्रं कुरुजांगले तु तेषां परं जागरणेन विष्णोः

যদি কোনোবাই স্বধৰ্মবুদ্ধিৰে বিধিমতে ৰত্নেৰে অলংকৃত কৰি হাজাৰ কন্যা দান কৰে, অথবা কুরুজাঙ্গলত হাজাৰ গাই দান কৰে—তথাপি বিষ্ণোৰ জাগৰণৰ ফল সেই দানসমূহতকৈ শ্ৰেষ্ঠ বুলি কোৱা হৈছে।

Verse 50

कृत्वा चैवोपवासं च योऽश्नाति द्वादशीदिने । नैवेद्यं तुलसीमिश्रं हत्याकोटिविनाशनम्

যি প্ৰথমে উপবাস কৰে আৰু তাৰ পিছত দ্বাদশীৰ দিন তুলসীমিশ্ৰিত নৈবেদ্য গ্ৰহণ কৰে, সি হত্যাৰ কোটি সদৃশ মহাপাপো বিনাশ কৰে।

Verse 51

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । दैत्यसूदनदेवस्य किमन्यत्परिपृच्छसि

এইদৰে, হে দেবী, দৈত্যসূদন দেৱতাৰ পাপনাশক মাহাত্ম্য তোমাক কোৱা হ’ল। এতিয়া তুমি আৰু কি সুধিব খুজিছা?

Verse 52

पीतवस्त्राणि देवस्य गां हिरण्यं च दापयेत् । स्नात्वा चक्रवरे तीर्थे मुच्यते सर्वपातकात्

দেৱতাক পীত বস্ত্ৰ অৰ্পণ কৰিব লাগে, আৰু গাই আৰু সোণ দান কৰিব লাগে। উত্তম চক্ৰ-তীৰ্থত স্নান কৰিলে সকলো পাপৰ পৰা মুক্তি লাভ হয়।

Verse 81

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमेप्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये श्रीदैत्यसूदनमाहात्म्यवर्णनंनामैकाशीतितमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতি-সাহস্ৰী সংহিতাৰ অন্তৰ্গত, সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত ‘শ্ৰী দৈত্যসূদন-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামক একাশীতিতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।