Adhyaya 119
এই অধ্যায়ত দেৱী সোধে—স্থানীয় দেৱী কিয় “বালাতিবল-দৈত্যঘ্নী” নামে খ্যাত? ঈশ্বৰে শুদ্ধিদায়ক কাহিনী বৰ্ণনা কৰে: ৰক্তাসুৰৰ পুত্ৰ বল আৰু অতিবল মহাবলী হৈ দেৱতাসকলক জয় কৰে আৰু নামধাৰী সেনাপতি আৰু বিশাল বাহিনীৰ সহায়ত দমনমূলক শাসন স্থাপন কৰে। দেৱতা আৰু দেৱর্ষিসকলে একেলগে ভগৱতীৰ শৰণ লয় আৰু দীঘল স্তোত্ৰে স্তুতি কৰে—শাক্ত-শৈৱ- বৈষ্ণৱ ভাবত তেওঁক জগতাধাৰ শক্তি, সৰ্বশৰণ্যা বুলি বন্দনা কৰে। তেতিয়া দেৱী সিংহবাহিনী, বহুভুজা, অস্ত্ৰধাৰিণী ভয়ংকৰ যোদ্ধাৰূপে প্ৰকট হৈ মহাযুদ্ধত দৈত্যসেনাক সহজে সংহাৰ কৰে আৰু ধৰ্মব্যৱস্থা পুনঃস্থাপন কৰে। তাৰ পিছত এই বিজয় প্ৰভাসক্ষেত্ৰৰ সৈতে সংযুক্ত কৰা হয়: অম্বিকা তাত নিবাস কৰে আৰু বল-অতিবল সংহাৰিণী হিচাপে প্ৰসিদ্ধ হয়; তেওঁৰ সৈতে চৌষট্টি যোগিনীৰ পৰিকৰো উল্লেখিত। দেৱীৰ অনুৰোধত ঈশ্বৰে যোগিনীৰ নামসমূহ কয় আৰু সাধনাৰ বিধান দিয়ে—ভক্তিৰে চণ্ডিকাৰ স্তৱ, চতুৰ্দশী, অষ্টমী, নবমী তিথিত উপবাস-ব্ৰত আৰু নিয়মিত পূজা, লগতে সমৃদ্ধি-ৰক্ষাৰ বাবে উৎসৱ। শেষত কোৱা হয়, এই মাহাত্ম্য পাপনাশক আৰু প্ৰভাসস্থিত দেৱীৰ ভক্তসকলৰ বাবে সৰ্বাৰ্থসাধক।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि महादेवीं महाप्रभाम् । बलातिबलदैत्यघ्नीं नाम्नेति प्रथितां क्षितौ
ঈশ্বৰে ক’লে: তেতিয়া, হে মহাদেৱী, পৰম প্ৰভাময়ী মহাদেৱীৰ ওচৰলৈ যোৱা উচিত; যি পৃথিৱীত ‘বলাতিবল’ দানৱ-সংহাৰিণী নামে প্ৰখ্যাত।
Verse 2
अनादिनिधनां देवीं तत्र क्षेत्रे व्यवस्थिताम् । कोटिभूतपरीवारां सर्वदैत्यनिबर्हिणीम्
সেই অনাদি-অনন্তা দেবী সেই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত অৱস্থিত; কোটি কোটি ভূত-পরিবাৰে পৰিবেষ্টিত, সকলো দানৱ-নাশিনী।
Verse 3
देव्युवाच । बलातिबलदैत्यघ्नी कथमुक्ता त्वया प्रभो । बलातिबलनामानौ कथं दैत्यौ निपातितौ
দেৱীয়ে ক’লে: হে প্ৰভু, আপুনি কিয় তেওঁক ‘বলাতিবল দানৱঘাতিনী’ বুলি ক’লে? আৰু বলাআৰু অতিবলা নামৰ সেই দুটা দানৱ কেনেকৈ নিপাতিত হ’ল?
Verse 4
कुत्र तिष्ठति सा देवी किंप्रभावा महेश्वर । माहात्म्यमखिलं तस्याः सर्वं विस्तरतो वद
হে মহেশ্বৰ, সেই দেবী ক’ত বাস কৰে আৰু তেওঁৰ প্ৰভাৱ কিমান? তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ মাহাত্ম্য সকলোসহ বিস্তাৰে কওক।
Verse 5
ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशनीम् । यां श्रुत्वा मानवो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः
ঈশ্বৰে ক’লে: শুনা, হে দেবী, মই পাপ-প্ৰণাশিনী কাহিনী ক’ম; যি ভক্তিভাৱে শুনিলে মানুহ সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 6
आसीद्रक्तासुरोनाम महिषस्य सुतो बली । महाकायो महाबाहुर्हिरण्याक्ष इवापरः
মহিষৰ বলৱান পুত্ৰ ৰক্তাসুৰ নামে এজন অসুৰ আছিল; মহাকায়, মহাবাহু, যেন আন এজন হিৰণ্যাক্ষ।
Verse 7
बलातिबल नामानौ तस्य पुत्रौ बभूवतुः । तौ विजित्य सुरान्सर्वान्देवेन्द्राग्निपुरोगमान्
তেওঁৰ দুজন পুত্ৰ বালাতি আৰু বল নামে আছিল। ইন্দ্ৰ আৰু অগ্নিক আগত ৰাখি সকলো দেৱতাক জয় কৰি তেওঁলোকক অধীন কৰিলে।
Verse 8
त्रैलोक्येऽस्मिन्निरातंकौ चक्रतू राज्यमञ्जसा । तयोः सेना मुखे वीरास्त्रयस्त्रिंशत्प्रकीर्तिताः
এই ত্ৰিলোকত তেওঁলোকে নিৰ্ভয়ে সহজে ৰাজ্য চলাইছিল। তেওঁলোকৰ সেনাৰ অগ্ৰভাগত তেত্ৰিশজন বীৰ প্ৰখ্যাত বুলি কোৱা হয়।
Verse 9
रौद्रात्मानो महायोधाः सहस्राक्षौहिणीमुखाः । सिंहस्कन्धा महाकाया दुरात्मानो महाबलाः
তেওঁলোক ৰৌদ্ৰ স্বভাৱৰ মহাযোদ্ধা, বিশাল অক্ষৌহিণী সেনাৰ নেতা। সিংহসম কাঁধ, মহাকায়; দুষ্টচিত্ত হলেও মহাবল, অতিশয় ভয়ংকৰ আছিল।
Verse 10
धूम्राक्षो भीमदंष्ट्रश्च कालवश्यो महाहनुः । ब्रह्मघ्नो यज्ञकोपश्च स्त्रीघ्नः पापनिकेतनः
তেওঁলোকৰ মাজত ধূম্ৰাক্ষ, ভীমদংশ্ট্ৰ, কালবশ্য, মহাহনু; ব্ৰহ্মঘ্ন, যজ্ঞকোপ; স্ত্ৰীঘ্ন আৰু পাপনিকেটন আদি নামে পৰিচিত আছিল।
Verse 11
विद्युन्माली च बन्धूकः शंकुकर्णो विभावसुः । देवांतको विकर्मा च दुर्भिक्ष क्रूर एव च
আৰু বিদ্যুন্মালী, বন্ধূক, শঙ্কুকৰ্ণ আৰু বিভাৱসু; দেৱান্তক, বিকৰ্মা, দুর্ভিক্ষ আৰু ক্ৰূৰো—এইসকলেও তেওঁলোকৰ মুখ্য সেনানায়কসকলৰ মাজত আছিল।
Verse 12
हयग्रीवोऽश्वकर्णश्च केतुमान्वृषभो द्विजः । शरभः शलभो व्याघ्रो निकुंभो मणिको बकः
হয়গ্ৰীৱ আৰু অশ্বকৰ্ণ; কেতুমান, বৃষভ আৰু দ্বিজ; শৰভ, শলভ, ব্যাঘ্ৰ, নিকুম্ভ, মণিক আৰু বক—এই নামসমূহো তেওঁলোকৰ মাজত উল্লেখিত আছিল।
Verse 13
शूर्पको विक्षरो माली कालो दण्डककेरलः । एते दैत्या महाकायास्तयोः सेनाधिकारिणः
শূৰ্পক, বিক্ষৰ, মালী, কাল আৰু দণ্ডক-কেৰল—এই মহাকায় দৈত্যসকলেই সেই দুই ভ্ৰাতাৰ সেনাবাহিনীৰ সেনাধ্যক্ষ আছিল।
Verse 14
एवं तैः पृथिवी व्याप्ता पञ्चाशत्कोटि विस्तरा । एवं ज्ञात्वा तदा देवा भयेनोद्विग्नमानसाः
এইদৰে পঞ্চাশ কোটি বিস্তাৰযুক্ত পৃথিৱী তেওঁলোকৰ দ্বাৰা আচ্ছন্ন হৈ পৰিল। এই কথা জানি দেৱতাসকল ভয়ত অন্তৰত ব্যাকুল হৈ উঠিল।
Verse 15
सर्वैर्देवर्षिभिः सार्धं जग्मुस्ते हिमवद्वनम् । स्तोत्रेणानेन तां देवीं तुष्टुवुः प्रयतास्तदा
সকলো দেৱর্ষিৰ সৈতে তেওঁলোকে হিমৱতৰ বনলৈ গ’ল। তেতিয়া সংযতচিত্তে এই স্তোত্ৰেৰে সেই দেৱীক স্তৱন কৰিলে।
Verse 16
देवा ऊचुः । जयाक्षरे जयाऽनंते जयाऽव्यक्ते निरामये । जय देवि महामाये जय देवर्षिवंदिते
দেৱতাসকলে ক’লে: জয় হে অক্ষৰ-অবিনাশী! জয় হে অনন্তা! জয় হে অব্যক্তা, নিৰাময়া! জয় হে দেবী মহামায়া! জয় হে দেবর্ষি-বন্দিতা!
Verse 17
जय विश्वेश्वरे गंगे जय सर्वार्थसिद्धिदे । जय ब्रह्माणि कौमारि जय नारायणीश्वरि
জয় হে বিশ্বেশ্বৰী গঙ্গে! জয় হে সৰ্বাৰ্থ-সিদ্ধিদায়িনী! জয় হে ব্রহ্মাণী, কৌমাৰী! জয় হে নাৰায়ণীশ্বৰী, অধিষ্ঠাত্রী দেবী!
Verse 18
जय ब्रह्माणि चामुंडे जयेन्द्राणि महेश्वरि । जय मातर्महालक्ष्मि जय पार्वति सर्वगे
জয় হে ব্রহ্মাণী! জয় হে চামুণ্ডে! জয় হে ইন্দ্ৰাণী! জয় হে মহেশ্বৰী! জয় হে মাতা মহালক্ষ্মী! জয় হে পাৰ্বতী, সৰ্বব্যাপিনী!
Verse 19
जय देवि जगत्सृष्टे जयैरावति भारति । जयानंते जय जये जय देवि जलाविले
জয় হে দেবী, জগত-সৃষ্টিৰ মূলা! জয় হে ঐৰাৱতী! জয় হে ভাৰতী! জয় হে অনন্তা—জয়, জয়! জয় হে দেবী, যাঁৰ ৰূপ উচ্ছ্বসিত জলধাৰা সদৃশ!
Verse 20
जयेशानि शिवे शर्वे जय नित्यं जयार्चिते । मोक्षदे जय सर्वज्ञे जय धर्मार्थकामदे
জয় হে ঈশানী! জয় হে শিৱে, শৰ্বে! সদায় জয় হে, ‘জয়’ ধ্বনিত অর্চিতা! জয় হে মোক্ষদায়িনী! জয় হে সৰ্বজ্ঞা! জয় হে ধৰ্ম-অৰ্থ-কাম প্ৰদায়িনী!
Verse 21
जय गायत्रि कल्याणि जय सह्ये विभावरि । जय दुर्गे महाकालि शिव दूति जयाऽजये
জয় গায়ত্ৰী, কল্যাণী; জয় সহ্যা, দীপ্তিময় ৰাত্ৰি। জয় দুৰ্গে, মহাকালী; শিৱদূতী, অজয়ে—তোমাক জয়।
Verse 22
जय चण्डे महामुण्डे जय नन्दे शिवप्रिये । जय क्षेमंकरि शिवे जय कल्याणि रेवति
জয় চণ্ডে, মহামুণ্ডে; জয় নন্দে, শিৱপ্ৰিয়ে। জয় শিৱে, কল্যাণকাৰিণী; জয় কল্যাণী, জয় ৰেৱতী।
Verse 23
जयोमे सिद्धिमांगल्ये हरसिद्धे नमोस्तु ते । जयापर्णे जयानन्दे महिषाऽसुरघातिनि
জয় তোমাক, সিদ্ধি-মঙ্গল দানকাৰিণী; হৰসিদ্ধে, তোমাক নমস্কাৰ। জয় জয়াপৰ্ণে, জয় জয়ানন্দে; মহিষাসুৰ-ঘাতিনী, তোমাক জয়।
Verse 24
जय मेधे विशालाक्षि जयानंगे सरस्वति । जयाशेषगुणावासे जयावर्ते सुरान्तके
জয় মেধা, বিশালনয়না; জয় সরস্বতী, নিৰ্মল অঙ্গধাৰিণী। জয় অনন্ত গুণৰ আশ্ৰয়; জয় জয়াৱর্তে; জয় শত্রুদল-সংহারিণী।
Verse 25
जय संकल्पसंसिद्धे जय त्रैलोक्यसुंदरि । जय शुंभनिशुंभघ्ने जय पद्मेऽद्रिसंभवे
জয় সংকল্প সিদ্ধিকাৰিণী; জয় ত্ৰিলোক্যসুন্দৰী। জয় শুম্ভ-নিশুম্ভ-ঘাতিনী; জয় পদ্মা, অদ্ৰিসম্ভৱা।
Verse 26
जय कौशिकि कौमारि जय वारुणि कामदे । नमोनमस्ते शर्वाणि भूयोभूयो जयाम्बिके
জয় কৌশিকী, জয় কৌমাৰী; জয় বাৰুণী, জয় কামনা-পূৰণী। হে শৰ্বাণী, তোমাক নমো নমঃ; হে অম্বিকে, পুনঃ পুনঃ জয়।
Verse 27
त्राहि नस्त्राहि नो देवि शरण्ये शरणागतान्
হে দেবী, আমাক ৰক্ষা কৰা, আমাক ৰক্ষা কৰা; হে শৰণ্যে, শৰণাগত সকলক উদ্ধাৰ কৰা।
Verse 28
सैवं स्तुता भगवती देवैः सर्वैर्वरानने । आत्मानं दर्शयामास भाभासितदिगन्तरम्
এইদৰে সকলো দেৱতাই স্তৱ কৰা, সু-মুখী ভগৱতীয়ে নিজৰ স্বৰূপ প্ৰকাশ কৰিলে, আৰু চাৰিও দিশৰ দিগন্ত আলোকিত হ’ল।
Verse 29
नमस्कृत्य तु तामूचुः सुरास्ते भयनाशनीम् । बलातिबलनामानौ हत्वा दैत्यौ महाबलौ । तेषां चैव महत्सैन्यं पाह्यतो महतो भयात्
ভয়-নাশিনী তেঁওক নমস্কাৰ কৰি সেই দেৱতাসকলে ক’লে: “বলাতিবল নামৰ মহাবলী দানৱ দুজনক বধ কৰি, এতিয়া সিহঁতৰ বৃহৎ সেনাৰ পৰা আমাক ৰক্ষা কৰা; এই মহাভয়ৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা।”
Verse 30
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा दत्त्वा तेभ्योऽभयं ततः । बभूवाद्भुतरूपा सा त्रिनेत्रा चेन्दुशेखरा
সিহঁতৰ কথা শুনি, তেঁওলোকক অভয় দান কৰি, সেই দেবী অদ্ভুত ৰূপ ধাৰণ কৰিলে—ত্ৰিনেত্ৰা, আৰু শিৰত চন্দ্ৰশেখৰা।
Verse 31
सिंहारूढा महादेवि नानाशस्त्रास्त्रधारिणी । सुवक्त्रा विंशतिभुजा स्फूर्जद्विद्युल्लतोपमा
সিংহাৰূঢ়া হে মহাদেৱী, নানা শস্ত্ৰ-অস্ত্ৰ ধাৰিণী; সু-মুখী, বিংশতি-ভুজা—বিদ্যুৎ-লতাৰ দৰে ঝলমল কৰি উঠিল।
Verse 32
ततों ऽबिका निनादोच्चैः साट्टहासं मुहुर्मुहुः
তেতিয়া অম্বিকাই উচ্চস্বৰে গর্জন কৰিলে, আৰু মুহুৰ্মুহু অট্টহাসৰ ধ্বনি তুলিলে।
Verse 33
तस्या नादेन घोरेण कृत्स्नमापूरितं नभः । प्रकंपिताखिला चोर्वी सरिद्वारिधिमेखला
তাঁৰ ভয়ংকৰ নাদে সমগ্ৰ আকাশ পূৰ্ণ হৈ উঠিল; আৰু নদী-সমুদ্ৰে বেষ্টিত সমগ্ৰ পৃথিৱী তীব্ৰভাৱে কঁপিবলৈ ধৰিলে।
Verse 34
शैलतुंगस्तनी रम्या प्रमदेव भयातुरा । तेऽपि तत्रासुराः प्राप्ताश्चतुरंगबलान्विताः
পৰ্বতশৃঙ্গসম উচ্ছ স্তনযুক্তা ৰমণীয়া প্ৰমদা-দেৱী ভয়াতুৰ হৈ পৰিল। তাত চতুৰঙ্গ বালসহিত অসুৰসকলো আহি উপস্থিত হ’ল।
Verse 35
सम्यग्विदितविक्रान्ताः कालान्तकयमोपमाः । रक्षो दानवदैत्याश्च पाताले येऽपि संस्थिताः
তেওঁলোক পৰাক্ৰমত সুপ্ৰসিদ্ধ, কালান্তক যমৰ সদৃশ; ৰাক্ষস, দানৱ আৰু দৈত্য—পাতালত অৱস্থিতসকলো—সকলো ওলাই আহিল।
Verse 36
ते सर्व एव दैत्येन्द्राः कोटिशः समुपागताः । ततोऽभवन्महायुद्धं देव्यास्तत्रासुरैः सह
সেই সকলো দৈত্যেন্দ্ৰ কোটিকোটিভাৱে একত্ৰিত হ’ল। তাৰ পাছত তাত দেৱী আৰু অসুৰসকলৰ সৈতে মহাযুদ্ধ আৰম্ভ হ’ল।
Verse 37
बभूव सर्वब्रह्माण्डे ह्यकाण्डक्षयकारणम् । अक्षौहिणीसहस्राणि त्रयस्त्रिंशत्सुरेश्वरि
হে সুৰেশ্বৰী, সমগ্ৰ ব্ৰহ্মাণ্ডত ই হঠাৎ বিনাশৰ কাৰণ হৈ উঠিল; তেত্ৰিশ হাজাৰ অক্ষৌহিণী সেনা তাত জড়িত হ’ল।
Verse 38
एकविंशत्सहस्राणि शतान्यष्टौ च सप्ततिः । सानुगानां सयोधानां रथानां वातरंहसाम्
একুশ হাজাৰ, আঠশ আৰু সত্তৰটা ৰথ—বতাহৰ দৰে দ্ৰুত—সঙ্গী আৰু যোদ্ধাসকলসহ।
Verse 39
हत्वा सा लीलया देवी निन्ये क्षयमनाकुला
তেওঁলোকক লীলামাত্ৰে বধ কৰি, সেই দেৱী নিৰাকুল হৈ তেওঁলোকক বিনাশলৈ নিলে।
Verse 40
ततो देव्या हतानां च दानवानां महौजसाम् । गजवाजिरथानां च शरीरैरावृता मही
তাৰ পাছত দেৱীৰ হাতে নিহত মহাতেজস্বী দানৱসকলৰ, আৰু হাতী-ঘোঁৰা-ৰথৰ দেহেৰে পৃথিৱী আৱৃত হ’ল।
Verse 41
कबंधनृत्यसंकुले स्रवद्वसास्थिकर्द्दमे । रणाजिरे निशाचरास्ततो विचेरुरूर्जिताः
সেই ৰণক্ষেত্ৰত—মুণ্ডবিহীন ধড়ৰ নৃত্যৰে ভৰি, আৰু বোৱা চৰ্বি আৰু অস্থিৰ কাদাৰে লেপা—তেতিয়া বলৱান নিশাচৰসকলে ইফালে-সিফালে বিচৰণ কৰিলে।
Verse 42
शृगाल गृधवायसाः परं प्रपातमादधुः । क्वचित्परे निशाचराः प्रपीतशोणितोत्कटाः । प्रतर्प्य चात्मनः पितॄन्समर्चयंस्तथा ऋषीन्
শৃগাল, গৃধ্ৰ আৰু কাকসকলে অতি বৃহৎ সংখ্যাত তাত ঝাঁপি পৰিল। কিছুমান ঠাইত আন নিশাচৰসকল—ৰক্ত পান কৰি উগ্ৰ—নিজ পিতৃসকলক তৃপ্ত কৰি, তেনেদৰে ঋষিসকলকো পূজা কৰিলে।
Verse 43
गजान्नरांस्तुरंगमान्बभक्षिरे सुनिर्घृणाः । रथोडुपैस्तथा परे तरंति शोणितार्णवम्
তেওঁলোকে নিৰ্দয়ভাৱে হাতী, মানুহ আৰু ঘোঁৰা ভক্ষণ কৰিলে। আন কিছুমানে ৰথক নাও কৰি লৈ ৰক্তৰ সাগৰ পাৰ হ’ল।
Verse 44
इति प्रगाढसंगरे सुरारिसंघसंकुले । विराजतेऽम्बिका धनुः शराऽसिशूलधारिणी
এইদৰে, দেৱতাৰ শত্রুসেনাৰে গিজগিজাই থকা সেই গভীৰ সঙ্গ্ৰামত অম্বিকা দীপ্তিময় হৈ উঠিল—ধনু, শৰ, অসি আৰু শূল ধাৰণ কৰি।
Verse 45
गजेन्द्रदर्पमर्द्दनी तुरंगयूथपोथिनी । सुरारिसैन्यनाशिनी इतस्ततः प्रपश्यती
গজেন্দ্ৰৰ দৰ্প মৰ্দনকাৰিণী, ঘোঁৰাৰ জাক ভাঙি পেলোৱা, দেৱশত্রুসেনা বিনাশিনী—সেই দেৱী ইফালে-সিফালে চাই থাকিল।
Verse 46
सिंहाष्टकयुक्ते महा प्रेतके भूधरहंसशुभ्रोज्जलद्भास्वराभे वृषभसमाने मानिनीमथो ते दैत्येन्द्रवीराः पश्यंतः समुद्भूतरोषास्ततोऽपि जग्मुर्नदन्तो रवन्तो रवं मेघनादाः
তাক দেখি—আঠটা সিংহে যোজিত মহা প্ৰেতিকা-সদৃশ বাহনত আৰূঢ়া, পৰ্বতৰ ওপৰত শুভ্ৰ দীপ্ত হংসৰ দৰে উজ্জ্বল-ভাস্বৰ, আৰু বৃষভৰ দৰে গৰ্বিতা—দৈত্যসকলৰ বীৰ ইন্দ্ৰসম মুখ্যসকলে ক্ৰোধে উদ্ভূত হৈ আগুৱাই গ’ল; গর্জন-নাদ কৰি, মেঘনাদৰ দৰে ডাঙৰকৈ ৰৱ তুলিলে।
Verse 47
हाहाकारं विकुर्वाणा हन्यमानास्ततोऽसुराः । केचित्समुद्रं विविशुरद्रीन्केचिच्च दानवाः
আঘাত পাই পতিত হ’বলৈ ধৰোঁতেই অসুৰসকলে হাহাকাৰ তুলিলে। কিছুমানে সাগৰত জাঁপ দিলে, আৰু কিছুমান দানৱ পৰ্বতলৈ পলাই গ’ল।
Verse 48
केचिल्लुञ्चितमूर्धानो जाल्मा भूत्वा वनेऽवसन् । दयाधर्मं ब्रुवाणाश्च निर्ग्रंथव्रतमास्थिताः
কিছুমানৰ মূৰ কাটি ন্যাড়া কৰি, দীন-দুৰ্দশাগ্ৰস্ত হৈ বনত বাস কৰিলে। ‘দয়া’ আৰু ‘ধৰ্ম’ৰ কথা ক’বলৈ ক’বলৈও, তেওঁলোকে নিৰ্গ্ৰন্থসকলৰ ব্ৰত গ্ৰহণ কৰিলে।
Verse 49
केचित्प्राणपरा भीताः पाखण्डाश्रममास्थिताः । हेतुवादपरा मूढा निःशौचा निरपेक्षकाः
কিছুমান প্ৰাণৰ মোহত ভীত হৈ পাখণ্ডী আশ্ৰমত আশ্ৰয় ল’লে। কেৱল তৰ্ক-বিতৰ্কত আসক্ত মূঢ়সকলে অশুচি হৈ পৰিল আৰু শাস্ত্ৰীয় নিয়মৰ প্ৰতি নিৰ্লিপ্ত হ’ল।
Verse 50
ते चाद्यापीह दृश्यन्ते लोके क्षपणकाः किल । तथैव भिन्दकाश्चान्ये शिवशास्त्रबहिष्कृताः
কথিত আছে, আজিও এই জগতত তেওঁলোক ‘ক্ষপণক’ নামে দেখা যায়। তদ্ৰূপে ‘ভিন্দক’ নামে আন কিছুমান আছে—যিসকল শিৱশাস্ত্ৰৰ উপদেশৰ পৰা বহিষ্কৃত।
Verse 51
केचित्कौलव्रता ह्यस्मिन्दृश्यन्ते सकलैर्जनैः । सुरास्त्रीमांसभूयिष्ठा विकर्मस्थाश्च लिङ्गिनः
ইয়াত কিছুমান কৌল-ব্ৰতধাৰী সকলো লোকে দেখা পায়; সুৰা, নাৰী আৰু মাংসত অধিক আসক্ত, ধৰ্মচিহ্ন ধাৰণ কৰিও নিষিদ্ধ কৰ্মত লিপ্ত লিঙ্গধাৰী।
Verse 52
प्रायो नैष्कृतिकाः पापा जिह्वोपस्थपरायणा । एवं देव्या हताः सर्वे बलातिबलसंयुताः
বেছিভাগেই তেওঁলোক পাপী আৰু বিশ্বাসঘাতক আছিল, জিহ্বাৰ লোভ আৰু কামাসক্তিত পৰায়ণ। এইদৰে দেৱীয়ে বালাতিবল-সম মহাশক্তি থকা সত্ত্বেও তেওঁলোক সকলোকে বধ কৰিলে।
Verse 53
प्रभासं क्षेत्रमासाद्य संस्थिता सा तदाम्बिका । योगिनीनां चतुःषष्ट्या संयुता पापनाशिनी । बलातिबलनाशीति प्रभासे प्रथिता क्षितौ
প্ৰভাসৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত উপস্থিত হৈ তেতিয়া অম্বিকা তাত আসন গ্ৰহণ কৰিলে, চৌষষ্ঠি যোগিনীৰ সৈতে যুক্ত, পাপনাশিনী। প্ৰভাসত তেওঁ পৃথিৱীত ‘বালাতিবলনাশিনী’—বালাতিবলৰ বিনাশকাৰিণী—নামে প্ৰসিদ্ধ হ’ল।
Verse 54
देव्युवाच । चतुःषष्टिस्त्वया प्रोक्ता योगिन्यो याः सुरेश्वर । तासां नामानि मे ब्रूहि सर्वपापहराणि च
দেৱীয়ে ক’লে: “হে দেৱেশ্বৰ, আপুনি চৌষষ্ঠি যোগিনীৰ কথা কৈছে। এতিয়া তেওঁলোকৰ নামসমূহো মোক কওক—যি নামসমূহে সকলো পাপ হৰণ কৰে।”
Verse 55
ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि योगिनीनां महोदयम् । सर्वरक्षाकरं दिव्यं महाभयविनाशनम्
ঈশ্বৰে ক’লে: “শুনা, হে দেবি, মই যোগিনীৰ মহোদয়—মহান প্ৰকাশ—বৰ্ণনা কৰিম; ই দিৱ্য, সকলো ৰক্ষা দানকাৰী, আৰু মহাভয় বিনাশক।”
Verse 56
आदौ तत्र महालक्ष्मीर्नंदा क्षेमंकरी तथा । शिवदूती महाभद्रा भ्रामरी चन्द्रमण्डला
সৰ্বপ্ৰথমে তাত মহালক্ষ্মী, নন্দা আৰু ক্ষেমংকৰী; লগতে শিৱদূতী, মহাভদ্ৰা, ভ্ৰামৰী আৰু চন্দ্ৰমণ্ডলা আছে।
Verse 57
रेवती हरसिद्धिश्च दुर्गा विषमलोचना । सहजा कुलजा कुब्जा मायावी शांभवी क्रिया
সেই ৰেৱতী আৰু হৰসিদ্ধি; সেই দুৰ্গা—অদ্ভুত, অতুল দৃষ্টিৰ অধিষ্ঠাত্রী। সেই সহজা, কুলজা আৰু কুব্জা; সেই মায়াৱী আৰু শাম্ভৱী ক্ৰিয়া—শিৱজাত পবিত্ৰ কৰ্মশক্তি।
Verse 58
आद्या सर्वगता शुद्धा भावगम्या मनोतिगा । विद्याविद्या महामाया सुषुम्ना सर्वमंगला
সেই আদ্যা, সৰ্বব্যাপী আৰু শুদ্ধ—অন্তৰ্ভক্তিৰে উপলব্ধ, মনকো অতিক্ৰম কৰা। সেই বিদ্যা আৰু অবিদ্যা দুয়ো, মহামায়া; সেই সুষুম্না, আৰু সকলো মঙ্গলৰ মূল উৎস।
Verse 59
ओंकारात्मा महादेवि वेदार्थजननी शिवा । पुराणान्वीक्षिकी दीक्षा चामुण्डा शंकरप्रिया
হে মহাদেৱী, তোমাৰ স্বৰূপেই ওঁকাৰ; তুমি শিৱা—বেদাৰ্থ জননী মাতা। তুমি পুৰাণ আৰু পবিত্ৰ অনুসন্ধান; তুমি নিজেই দীক্ষা; তুমি চামুণ্ডা, শংকৰৰ প্ৰিয়া।
Verse 60
ब्राह्मी शांतिकरी गौरी ब्रह्मण्या ब्राह्मणप्रिया । भद्रा भगवती कृष्णा ग्रहनक्षत्रमालिनी
সেই ব্ৰাহ্মী—শান্তি দানকাৰিণী; সেই গৌৰী—ধৰ্মৰ ৰক্ষিকা আৰু ব্ৰাহ্মণসকলৰ প্ৰিয়া। সেই ভদ্ৰা, ভগৱতী ধন্যা; সেই কৃষ্ণা, যি গ্ৰহ আৰু নক্ষত্ৰৰ মালা ধাৰণ কৰে।
Verse 61
त्रिपुरा त्वरिता नित्या सांख्या कुंडलिनी ध्रुवा । कल्याणी शोभना निरया निष्कला परमा कला
তেওঁ ত্ৰিপুৰা আৰু ত্বৰিতা; তেওঁ নিত্যা, সাংখ্যা, কুণ্ডলিনী আৰু ধ্ৰুৱ-স্থিৰা। তেওঁ কল্যাণী আৰু শোভনা; তেওঁ অৱতৰণ-অতীত, নিষ্কলা আৰু নিৰ্মলা—সঁচাকৈ পৰম কলা আৰু শক্তি।
Verse 62
योगिनी योगसद्भावा योगगम्या गुहाशया । कात्यायनी उमा शर्वा ह्यपर्णेति प्रकीर्तिता
তেওঁ যোগিনী, যাৰ সত্য স্বভাৱ যোগ; যোগৰ দ্বাৰাই তেওঁ লাভ্য আৰু হৃদয়ৰ গোপন গুহাত বাস কৰে। তেওঁ কাত্যায়নী, উমা, শৰ্বা; আৰু অপৰ্ণা নামেৰেও প্ৰখ্যাত।
Verse 63
चतुःषष्टिर्महादेवि एवं ते परिकीर्तिताः । स्तोत्रेणानेन दिव्येन भक्त्या यः स्तौति चंडिकाम्
এইদৰে, হে মহাদেৱী, তোমাৰ চৌষট্টি নাম ঘোষণা কৰা হ’ল। যি ভক্ত এই দিৱ্য স্তোত্ৰেৰে ভক্তিভাৱে চণ্ডিকাৰ স্তৱ কৰে—
Verse 64
तं पुत्रमिव शर्वाणी सर्वापत्स्वभिरक्षति । चतुर्दश्यामथाष्टम्यां नवम्यां च विशेषतः
সেই ভক্তক শৰ্বাণী সকলো বিপদত ৰক্ষা কৰে, যেন তেওঁ নিজৰ পুত্ৰ—বিশেষকৈ চতুৰ্দশী তিথিত, অষ্টমী আৰু নবমীত।
Verse 65
उपवासैकभक्तेन तथैवायाचितेन च । गृहीतनियमा देवि ये जपंति च चंडिकाम्
হে দেৱী, যিসকলে নিয়ম গ্ৰহণ কৰি চণ্ডিকাৰ জপ কৰে—উপবাসে, একভক্তে (এবাৰ আহাৰ), আৰু নাযাচিতভাৱে পোৱা আহাৰে জীৱন ধৰি—
Verse 66
वर्षार्धं वर्षमेकं वा सिद्धास्ते तत्त्वचारिणः । आश्वयुक्छुक्लपक्षे च मन्वादिष्वष्टकासु च
অৰ্ধবছৰ বা এক বছৰ পাৰ হ’লে তেওঁলোক সিদ্ধ হয়—তত্ত্বৰ আচাৰী, সত্যত স্থিত। বিশেষকৈ আশ্বযুজ মাহৰ শুক্ল পক্ষত আৰু মন্বাদি আদি অষ্টকা তিথিসমূহত।
Verse 67
कृत्वा महोत्सवं देवीं यजेच्छ्रेयोऽभिवृद्धये । पादुके धारयेद्देव्या दुर्गाभक्तो हिरण्मये
দেৱীৰ মহোৎসৱ সম্পন্ন কৰি, কল্যাণ আৰু সমৃদ্ধি বৃদ্ধিৰ বাবে তেওঁক পূজা কৰা উচিত। দুৰ্গাভক্তে দেৱীৰ সুৱৰ্ণ পাদুকা পবিত্ৰ চিহ্নৰূপে ধাৰণ কৰিব।
Verse 68
प्रमादविघ्नशांत्यर्थं क्षुरिकां च सदा पुमान् । पशुमांसासवैश्चैवमासुरं भावमाश्रिताः
অসাৱধানতা আৰু বাধাসৃষ্টিকাৰী বিঘ্ন শান্ত কৰিবলৈ মানুহে সদায় এখন সৰু ছুৰি ৰাখিব। কিন্তু যিসকলে পশুমাংস আৰু মদ্য আদি গ্ৰহণ কৰে, তেওঁলোকে তেনে কৰ্মে আসুৰ ভাব আশ্ৰয় কৰে।
Verse 69
ये यजन्त्यम्बिकां ते स्युर्दैत्या ऐश्वर्यभोगिनः । देवत्वं सात्त्विका यांति सात्त्विकीं भक्तिमास्थिताः
যিসকলে অম্বিকাক পূজা কৰে, তেওঁলোকে দৈত্য হৈও ঐশ্বৰ্য আৰু ভোগ উপভোগ কৰিব পাৰে। কিন্তু যিসকলে সাত্ত্বিক, সাত্ত্বিক ভক্তিত স্থিত, তেওঁলোকে দেৱত্ব লাভ কৰে।
Verse 70
एतत्ते कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । बलातिबलनाशिन्या देव्या सर्वार्थसाधकम् । प्रभासक्षेत्रसंस्थायाः संक्षेपात्कीर्तिवर्धनम्
হে দেৱি, পাপনাশক এই মাহাত্ম্য তোমাক কোৱা হ’ল—বলাতিবল বিনাশিনী দেৱীৰ, যি সকলো উদ্দেশ্য সিদ্ধ কৰে। প্ৰভাসক্ষেত্ৰত প্রতিষ্ঠিত দেৱীৰ এই সংক্ষিপ্ত বৰ্ণনা কীৰ্তি আৰু পুণ্যপ্ৰতাপ বৃদ্ধি কৰে।
Verse 119
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बलातिबलदैत्यघ्नीमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণত—একাশী-সহস্ৰ শ্লোকৰ সংহিতাৰ ভিতৰত—সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত আৰু প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত, “বলাতিবল দৈত্যঘ্নী দেৱীৰ মাহাত্ম্য-বৰ্ণনা” নামক অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল; ই অধ্যায় ১১৯।