Adhyaya 19

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं पापप्रणाशनम् । वाराहस्य हरेरिष्टं सदा वाससुखप्रदम्

পুলস্ত্য ক’লে: হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ! তেতিয়া পাপ-প্ৰণাশক সেই তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত—বৰাহ-ৰূপী হৰিৰ অতি প্ৰিয়, আৰু সদায় বাস-সুখ প্ৰদানকাৰী।

Verse 2

वाराहेणावतारेण पृथ्वी तत्र समुद्धृता । हरिणोक्ता स्थिरा तिष्ठ न भेतव्यं कदाचन

বৰাহ অৱতাৰে তাত পৃথিৱীক উদ্ধাৰ কৰি ওপৰলৈ তুলিলে; আৰু হৰিয়ে ক’লে: “স্থিৰ হৈ থাক, কেতিয়াও ভয় নকৰিবা।”

Verse 3

अहं चेतो गमिष्यामि वैकुण्ठे च पुनः शुभे । वरं वरय कल्याणि यद्यदिष्टं सुदुर्लभम्

“এতিয়া মই পুনৰ শুভ বৈকুণ্ঠলৈ গমিম। বৰ বাছি লোৱা, হে কল্যাণী—যি যি তোমাৰ ইষ্ট, যদিও অতি দুৰ্লভ।”

Verse 4

पृथिव्युवाच । यदि देयो वरो मह्यं शंखचक्रगदाधर । अनेन वपुषा तिष्ठ ह्यस्मिंस्तीर्थे सदा हरे

পৃথিৱীয়ে ক’লে: “যদি মোক বৰ দিব লাগে, হে শঙ্খ-চক্ৰ-গদাধাৰী! তেন্তে হে হৰি, এই ৰূপে এই তীৰ্থত সদায় স্থিতি কৰা।”

Verse 5

हरिरुवाच । अनेन वपुषा देवि पर्वतेऽर्बुदसंज्ञके । अहं स्थास्यामि ते वाक्यात्सदा लोक हिते रतः

হৰিয়ে ক’লে: “হে দেবী, অৰ্বুদ নামে পৰ্বতত এই ৰূপতেই মই তোমাৰ বাক্য অনুসৰি সদায় অৱস্থান কৰিম, লোক-হিতত সদা ৰত থাকিম।”

Verse 6

ममाग्रे यो ह्रदः पुण्यः सुनिर्मलजलान्वितः । माघमासे सिते पक्ष एकादश्यां समाहितः

মোৰ সন্মুখত আছে এক পুণ্য হ্ৰদ, অতি নিৰ্মল জলে পৰিপূৰ্ণ। যি কোনোবাই মাঘ মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ একাদশীত মন একাগ্ৰ কৰি তাত স্নান কৰে—

Verse 7

तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या मुच्यते ब्रह्महत्यया । तत्र श्राद्धं करिष्यंति मनुष्याः श्रद्धयान्विताः

তাত ভক্তিভাৱে স্নান কৰিলে মানুহে ব্ৰাহ্মণ-হত্যাৰ পাপৰ পৰাও মুক্ত হয়। তাতেই শ্ৰদ্ধাযুক্ত লোকসকলে শ্ৰাদ্ধ-কর্ম সম্পাদন কৰিব।

Verse 8

पितॄणां जायते तृप्तिर्यावदाभूतसंप्लवम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत्

তাত পিতৃসকলৰ তৃপ্তি প্ৰলয় পৰ্যন্ত স্থায়ী হয়। সেয়ে সকলো প্ৰয়াসে সেই স্থানত বিধিমতে স্নান আচৰণ কৰা উচিত।

Verse 9

पुलस्त्य उवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे राजन्गोविंदो गरुडध्वजः । तस्मिन्दिने नृपश्रेष्ठ स्नात्वा व्रतं समाचरेत्

পুলস্ত্য ক’লে: এইদৰে কৈ, হে ৰাজন, গৰুড়ধ্বজ গোবিন্দ অন্তৰ্ধান হ’ল। সেই দিনাই, হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ, স্নান কৰি বিধিমতে ব্ৰত আচৰণ কৰা উচিত।

Verse 10

तर्पणं पिंडदानं च यः कुर्याद्भक्तितत्परः । स याति विष्णुसालोक्यं पूर्वजैः सह पार्थिव

হে পাৰ্থিৱ! যি ভক্তিভাৱে তৰ্পণ আৰু পিণ্ডদান কৰে, সি নিজৰ পিতৃ-পুৰুষসকলৰ সৈতে বিষ্ণুলোকত বাস লাভ কৰে।

Verse 11

तत्र दानं प्रशंसंति गत्वा ब्राह्मणसत्तमे । अस्मिंस्तीर्थे नृपश्रेष्ठ गोदानं च करोति यः

হে ব্ৰাহ্মণশ্ৰেষ্ঠ! তাত দানক অতি প্ৰশংসা কৰা হয়। আৰু হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ! যি এই তীৰ্থত গো-দান কৰে—

Verse 12

रोमसंख्यानि वर्षाणि स्वर्गे तिष्ठति मानवः । तस्मात्सर्वात्मना राजन्गोदानं च समाचरेत्

দেহত যিমান ৰোম আছে, সিমান বছৰ মানুহে স্বৰ্গত বাস কৰে। সেয়ে, হে ৰাজন, সৰ্বাত্মনাই গো-দান বিধিপূৰ্বক আচৰণ কৰা উচিত।

Verse 13

एकादश्यां विशेषेण कर्त्तव्यं स्नानमुत्तमम् । दानं कुर्याद्यथाशक्त्या स याति परमां गतिम्

একাদশীত বিশেষকৈ উত্তম স্নান কৰা উচিত। যথাশক্তি দান কৰিব; তাতে সি পৰম গতি লাভ কৰে।

Verse 19

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे वाराहतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनविंशोध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতি-সাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ তৃতীয় অৰ্বুদখণ্ডত ‘ৱৰাহ তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ ঊনবিংশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।