Adhyaya 159
সূতে বৰ্ণনা কৰে—ক্ষেত্ৰৰ দেৱালয়-পৰিসৰত মণিভদ্ৰৰ নিবাসলৈ পুষ্প আত্মীয়স্বজনসহ আনন্দে আহে; শঙ্খ-ভেৰী আৰু ঢোল-নগাৰাৰ মঙ্গলধ্বনি উঠি পৰে। ভাস্কৰৰ কৃপাতে সমৃদ্ধি লাভ হৈছে বুলি কাহিনীত প্ৰকাশ পায়। পুষ্পে নিজৰ কুল-বন্ধুসকলক একত্ৰ কৰি লক্ষ্মীৰ চঞ্চলতা স্মৰণ কৰে আৰু আগৰ দীঘলীয়া দুখ-কষ্টৰ অৱস্থাৰ কথা মনত বিচাৰে। ধনৰ অনিত্যতা বুজি সি সত্যব্ৰতৰ সংকল্প লৈ বিস্তৃত দান কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। আত্মীয়সকলক মৰ্যাদা অনুসাৰে বস্ত্ৰ-অলংকাৰ বণ্টন কৰে, বেদজ্ঞ ব্ৰাহ্মণসকলক শ্ৰদ্ধাৰে ধন-বস্ত্ৰ দান কৰে, নট-গায়ক আদি শিল্পীসকলক অন্ন-বস্ত্ৰ দিয়ে, আৰু বিশেষকৈ দৰিদ্ৰ আৰু অন্ধসকলক পোষণ কৰি তৃপ্ত কৰে। শেষত সি পত্নীৰ সৈতে ভোজন কৰি সমাগত লোকসমূহক বিদায় দিয়ে আৰু লাভ কৰা সম্পদেৰে শৃঙ্খলিত, উদ্দেশ্যপূৰ্ণ জীৱন যাপন কৰে। এই অধ্যায়ে দেখুৱায়—ক্ষেত্ৰ-সংলগ্ন পবিত্ৰ পৰিবেশত দানধৰ্ম আৰু সমাজ-সেৱাৰ দ্বাৰাই সমৃদ্ধি ধৰ্মসন্মত হয়।
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । पुष्पोऽपि तां समादाय माहिकाख्यां वरांगनाम् । स तदा प्रययौ हृष्टो मणिभद्रस्य मंदिरम्
সূতে ক’লে—পুষ্পও ‘মাহিকা’ নামৰ সেই শ্ৰেষ্ঠা নাৰীক লগত লৈ, তেতিয়া আনন্দচিত্তে মণিভদ্ৰৰ গৃহ-মন্দিৰলৈ যাত্ৰা কৰিলে।
Verse 2
शंखतूर्यनिनादेन सर्वैस्तैः स्वजनैर्वृतः । न कस्य तत्र संभूतो विकल्पस्तत्समुद्भवः
শঙ্খ-তূৰ্যৰ গম্ভীৰ নিনাদৰ মাজত, নিজৰ সকলো লোকৰে বেষ্টিত হৈ, তাত সেই পৰিস্থিতিৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা কোনো সন্দেহ বা বিকল্প কাকো নাহিল।
Verse 3
भास्करस्य प्रसादेन तथैवान्यस्य कर्हिचित् । सोऽपि मंदिरमासाद्य यथात्मपितृसंभवम्
ভাস্কৰৰ প্ৰসাদে—আৰু কেতিয়াবা আন কাৰোবাৰ অনুগ্ৰহেও—সিও নিজৰ কুল আৰু পিতৃ-মৰ্যাদাৰ অনুৰূপভাৱে সেই প্ৰাসাদ-গৃহত উপস্থিত হ’ল।
Verse 4
उपविश्य ततो मध्ये बन्धून्सर्वान्समाह्वयत् । अद्य तावद्दिने मह्यं तुलाग्रं कमला श्रिता
তাৰ পাছত তেওঁ মাজত বহি সকলো আত্মীয়-স্বজনক আহ্বান কৰিলে। ভাগ্যত উল্লসিত হৈ ক’লে—“আজি মোৰ বাবে কমলা-লক্ষ্মী তুলাৰ আগচূড়াত স্থিৰ হৈ আছে।”
Verse 5
चलितापि पुनश्चास्याः सुपत्न्या वाक्यतः स्थिता । कियंतं चैव कालं मे कार्पण्यं महदास्थितम्
যদিও সি পুনৰ গুচি যাবলৈ উদ্যত আছিল, তথাপি সেই সৎ সহ-পত্নীৰ বাক্যত ৰৈ গ’ল। তেওঁ মনতে ভাবিলে—“কিমান দিন ধৰি মোৰ ওপৰত এই মহা দীনতা আৰু অসহায় দারিদ্ৰ্য লেগি আছে?”
Verse 6
ज्ञातमद्य चला लक्ष्मीस्तेन त्यक्तं सुदूरतः । तस्माद्बंधुजनैः सार्धं देवैर्विप्रैश्च कृत्स्नशः । संविभक्तां करिष्यामि सत्येनात्मानमालभे
“আজি মই বুজিলোঁ যে লক্ষ্মী চঞ্চল; সেয়ে মই তাক বহু দূৰত ত্যাগ কৰিলোঁ। এতেকে মই আত্মীয়সকলৰ সৈতে—আৰু সম্পূৰ্ণৰূপে দেবতা আৰু ব্ৰাহ্মণসকলৰ মাজত—ইয়াক ভাগে ভাগে বণ্টন কৰিম। সত্যৰ নামে, এই সংকল্পত মই নিজকে বাঁধিলোঁ।”
Verse 7
एवमुक्त्वा ततः सर्वान्समाहूय पृथक्पृथक् । स नामभिर्ददौ वस्त्रं भूषणानि यथार्हतः
এইদৰে কৈ তেওঁ পুনৰ সকলোকে পৃথক পৃথককৈ আহ্বান কৰিলে। তাৰ পাছত তেওঁ প্ৰতিজনক নাম ধৰি, যোগ্যতা অনুসাৰে বস্ত্ৰ আৰু ভূষণ দান কৰিলে।
Verse 8
ततो वेदविदो विप्रान्समाहूय स नामभिः । एकैकस्य ददौ वित्तं सवस्त्रं श्रद्धयान्वितः
তাৰ পাছত তেওঁ বেদবিদ ব্ৰাহ্মণসকলক নাম ধৰি আহ্বান কৰিলে। শ্ৰদ্ধাৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ, তেওঁ প্ৰতিজনক বস্ত্ৰসহ ধন দান কৰিলে।
Verse 9
ततस्तु नर्तकेभ्यश्च दीनांधेभ्यो विशेषतः । ददौ भोज्यं समि ष्टान्नं सवस्त्रं च द्विजोत्तमाः
তাৰ পাছত নৰ্তকসকলক, আৰু বিশেষকৈ দীন-দৰিদ্ৰ আৰু অন্ধসকলক, শ্ৰেষ্ঠ দ্বিজে ভোজন—উত্তম পকোৱা নৈবেদ্য—আৰু বস্ত্ৰো দান কৰিলে।
Verse 10
ततस्तु स्वयमेवान्नं बुभुजे भार्यया सह । विसृज्य तान्समायातान्स्वजनान्ब्राह्मणैः सह
তাৰ পাছত আহি পোৱা সকলক—নিজ স্বজন আৰু ব্ৰাহ্মণসকলসহ—সন্মানেৰে বিদায় দি, তেওঁ নিজে পত্নীৰ সৈতে একেলগে আহাৰ গ্ৰহণ কৰিলে।
Verse 11
एवं तेन तदा प्राप्तं वित्तं च परसंभवम् । बुभुजे स्वेच्छया नित्यं तदा भार्यासमन्वितः
এইদৰে তেতিয়া তেওঁ অন্য উৎসৰ পৰা উদ্ভূত যি ধন লাভ কৰিছিল, সেই ধনেৰে পত্নীৰ সৈতে নিতৌ নিজৰ ইচ্ছামতে জীৱন উপভোগ কৰিলে।
Verse 159
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पविभवप्राप्तिवर्णनंनामैकोनषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশি হাজাৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ অন্তৰ্গত ষষ্ঠ নাগৰখণ্ডত, হাটকেশ্বৰ-ক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যৰ “পুষ্পৰ ভাগ্যদ্বাৰা সমৃদ্ধি লাভৰ বৰ্ণনা” নামক একশ ঊনষাঠিতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।