अनंतरं शांतभयं तदस्त्रं दैत्यास्त्रयोगेन च कालदण्डम् । शांतं तदालोक्य हरिः स्वमस्त्रं कोपेन कालानलतुल्यमूर्तिः
anaṃtaraṃ śāṃtabhayaṃ tadastraṃ daityāstrayogena ca kāladaṇḍam | śāṃtaṃ tadālokya hariḥ svamastraṃ kopena kālānalatulyamūrtiḥ
তাৰ পাছতে দানৱৰ অস্ত্ৰ-যোগে সেই অস্ত্ৰৰ ভয় শান্ত হ’ল, আৰু কালদণ্ডো নিবৃত্ত হ’ল। সেয়া শান্ত হোৱা দেখি, প্ৰলয়াগ্নিৰ দৰে ক্ৰোধমূৰ্তি হৰি নিজৰ অস্ত্ৰ গ্ৰহণ কৰিলে।
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating to the sages (deduced)
Scene: A battlefield moment of sudden stillness: a terrifying weapon and the Kāladaṇḍa are pacified; then Hari, blazing like pralaya-fire, prepares his own weapon.
Even when danger subsides, unresolved hostility can rekindle; divine wrath is portrayed as cosmic, urging humans toward self-restraint.
No site is named in this verse.
None.