Adhyaya 4
সূত মুনিয়ে শিৱ-মহিমাৰ এক “অদ্ভুত” আখ্যান বৰ্ণনা কৰে। ইন্দ্ৰিয়বিষয়ত আসক্ত লোকৰো পাপ-সাগৰ পাৰ হ’বলৈ শিৱপূজাই নিৰ্ণায়ক উপায়; বিশেষকৈ শুক্ল আৰু কৃষ্ণ—দুয়ো পক্ষৰ চতুৰ্দশীত কৰা আৰাধনা মহাফলদায়িনী বুলি কোৱা হয়। তাৰ পিছত কিৰাত দেশৰ ৰজা বিমৰ্দনৰ কাহিনী আহে। তেওঁ হিংস্ৰ স্বভাৱ আৰু বহু দোষ থকা সত্ত্বেও নিত্য শিৱপূজা কৰে; চতুৰ্দশীত গীত-নৃত্য আৰু দীপোৎসৱৰ সৈতে ভক্তিভাৱে আৰাধনা কৰে। ৰাণী কুমুদৱতীয়ে তেওঁৰ আচৰণ আৰু ভক্তিৰ এই বৈপৰীত্য সুধিলে, ৰজাই পূৰ্বজন্মৰ কৰ্মশেষ ব্যাখ্যা কৰে—তেওঁ এক সময়ত কুকুৰ আছিল; আহাৰ বিচাৰি ফুৰোঁতে বাৰে বাৰে শিৱমন্দিৰ প্ৰদক্ষিণ কৰিছিল। মন্দিৰদ্বাৰত তাড়ি দিয়া আৰু আঘাত পোৱাৰ পিছত তাতেই মৃত্যু হোৱাত, সেই সান্নিধ্য আৰু প্ৰদক্ষিণাৰ ফলত তেওঁ ৰাজজন্ম লাভ কৰে। চতুৰ্দশীৰ পূজা আৰু দীপোৎসৱ দৰ্শনৰ পৰা তেওঁ ত্ৰিকালজ্ঞানো পায়। ৰাণীৰ পূৰ্বজন্ম উৰা পাখি থকা পাৰৰ আছিল; শিকারীৰ ভয়ত শিৱস্থান চক্ৰাকাৰে ঘূৰি তাতেই মৃত্যু হোৱাত তেওঁ ৰাণী-জন্ম পায়। ৰজাই আগলৈ দুয়োৰে বহু ৰাজ্যত একেলগে পুনর্জন্মৰ ধাৰা, শেষত বৈৰাগ্য লৈ তপস্যা, অগস্ত্য মুনিৰ পৰা ব্ৰহ্মজ্ঞান লাভ আৰু দুয়োৰে শিৱৰ পৰম ধাম প্ৰাপ্তি—এই সকলো ভবিষ্যদ্বাণী কৰে। উপসংহাৰৰ ফলশ্ৰুতিত কোৱা হয়—এই মাহাত্ম্য শ্ৰৱণ বা পাঠ কৰিলে পৰম গতি লাভ হয়।
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । भूयोपि शिवमाहात्म्यं वक्ष्यामि परमाद्भुतम् । शृण्वतां सर्वपापघ्नं भवपाशविमोचनम्
সূত ক’লে: পুনৰায় মই শিৱৰ পৰম আশ্চৰ্য মহিমা ক’ম; যি শুনিলে সকলো পাপ নাশ হয় আৰু সংসাৰ-বন্ধনৰ পাঁশ ছিন্ন হয়।
Verse 2
दुस्तरे दुरितांभोधौ मज्जतां विषयात्मनाम् । शिवपूजां विना कश्चित्प्लवो नास्ति निरूपितः
দুৰিতৰ দুস্তৰ সাগৰত, বিষয়াসক্ত লোকসকল ডুবি আছে; শিৱপূজা ব্যতীত আন কোনো নাও বা প্লৱ নিৰূপিত নহয়।
Verse 3
शिवपूजां सदा कुर्याद्बुद्धिमानिह मानवः । अशक्तश्चेत्कृता पूजां पश्येद्भक्तिविनम्रधीः
এই জগতত বুদ্ধিমান মানুহে সদায় শিৱপূজা কৰা উচিত। যদি সক্ষম নহয়, তেন্তে ভক্তিৰে নম্ৰচিত্ত হৈ অন্ততঃ চলি থকা পূজাৰ দৰ্শন কৰিব।
Verse 4
अश्रद्धयापि यः कुर्याच्छिवपूजां विमुक्तिदाम् । पश्येद्वा सोपि कालेन प्रयाति परमं पदम्
যি জনে অশ্ৰদ্ধাৰে হলেও মুক্তিদায়িনী শিৱ-পূজা কৰে, অথবা কেৱল তাক দৰ্শন কৰে, সিও কালে কালে পৰম পদ লাভ কৰে।
Verse 5
आसीत्किरातदेशेषु नाम्ना राजा विमर्दनः । शूरः परमदुर्द्धर्षो जितशत्रुः प्रतापवान्
কিৰাত দেশসমূহত ‘বিমৰ্দন’ নামে এজন ৰজা আছিল—বীৰ, পৰম দুৰ্ধর্ষ, শত্রুজয়ী আৰু প্ৰতাপৱান।
Verse 6
सर्वदा मृगयासक्तः कृपणो निर्घृणो बली । सर्वमांसाशनः क्रूरः सर्ववर्णांगनावृतः
সদায় মৃগয়াত আসক্ত—কৃপণ, নিৰ্দয় আৰু বলৱান; সকলো প্ৰকাৰ মাংস ভক্ষণকাৰী, ক্ৰূৰ, আৰু সকলো বৰ্ণৰ নাৰীৰে পৰিবেষ্টিত।
Verse 7
तथापि कुरुते शंभोः पूजां नित्यमतंद्रितः । चतुर्दश्यां विशेषेण पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः
তথাপি তেওঁ শম্ভুৰ পূজা নিত্য অলসতা নকৰাকৈ কৰিছিল—বিশেষকৈ শুক্ল আৰু কৃষ্ণ, উভয় পক্ষৰ চতুৰ্দশী তিথিত।
Verse 8
महाविभवसंपन्नां पूजां कृत्वा स मोदते । हर्षेण महताविष्टो नृत्यति स्तौति गायति
মহা বৈভৱ আৰু উপহাৰে সমৃদ্ধ পূজা কৰি তেওঁ আনন্দিত হ’ল; মহা হর্ষে আচ্ছন্ন হৈ নাচে, স্তৱ কৰে আৰু গায়।
Verse 9
तस्यैवं वर्तमानस्य नृपतेः सर्वभक्षिणः । दुराचारस्य महिषी चेष्टितेनान्वतप्यत
এনেদৰে জীৱন যাপন কৰা সেই নৃপতি—যি যিকোনো বস্তু ভক্ষণ কৰিছিল আৰু যাৰ আচৰণ সম্পূৰ্ণ অধাৰ্মিক আছিল—তেওঁৰ প্রধান মহিষী তেওঁৰ কৰ্মৰ বাবে শোকত দগ্ধ হৈছিল।
Verse 10
सा वै कुमुद्वतीनाम राज्ञी शीलगुणान्विता । एकदा पतिमासाद्य रहस्ये तदपृच्छत
সেই ৰাণী—কুমুদ্বতী নামৰ, শীল-গুণে বিভূষিতা—এদিন গোপনে স্বামীৰ ওচৰলৈ গৈ সেই বিষয়ে সুধিলে।
Verse 11
एतत्ते चरितं राजन्महदाश्चर्यकारणम् । क्व ते महादुराचारः क्व भक्तिः परमेश्वरे
“হে ৰাজন, তোমাৰ এই আচৰণ মহা আশ্চৰ্যৰ কাৰণ। ক’ত তোমাৰ অতিদুৰাচাৰ, আৰু ক’ত পৰমেশ্বৰত তোমাৰ ভক্তি?”
Verse 12
सर्वदा सर्वभक्षस्त्वं सर्वस्त्रीजनलालसः । सर्वहिंसापरः क्रूरः कथं भक्तिस्तवेश्वरे
“তুমি সদায় যিকোনো বস্তু ভক্ষণ কৰা, সকলো নাৰীৰ প্ৰতি লালসাময়, সকলো প্ৰকাৰ হিংসাত আসক্ত আৰু নিষ্ঠুৰ—তেন্তে ঈশ্বৰত তোমাৰ ভক্তি কেনেকৈ হ’ব?”
Verse 13
इति पृष्टः स भूपालो विमृश्य सुचिरं ततः । त्रिकालज्ञः प्रहस्यैनां प्रोवाच सुकुतूहलः
এইদৰে সোধা হ’লে সেই ভূপালে বহুক্ষণ চিন্তা কৰিলে। ত্ৰিকালজ্ঞ হৈ, তেওঁ তাইলৈ হাঁহি মাৰি—কৌতূহলে ভৰপূৰ—উত্তৰ দিবলৈ ধৰিলে।
Verse 14
राजोवाच । अहं पूर्वभवे कश्चित्सारमेयो वरानने । पंपानगरमाश्रित्य पर्यटामि समंततः
ৰাজাই ক’লে: হে সুন্দৰ-মুখী, পূৰ্বজন্মত মই এজন সাৰমেয়—কুকুৰ আছিলোঁ। পম্পা নগৰৰ আশ্ৰয় লৈ মই চাৰিওফালে ঘূৰি ফুৰিছিলোঁ।
Verse 15
एवं कालेषु गच्छत्सु तत्रैव नगरोत्तमे । कदाचिदागतः सोहं मनोज्ञं शिवमंदिरम्
“এইদৰে সময় বাগৰি যেতিয়া গ’ল, সেই উত্তম নগৰতে কেতিয়াবা মই মনোহৰ শিৱ-মন্দিৰ এটালৈ আহি পৰিলোঁ।”
Verse 16
पूजायां वर्तमानायां चतुर्दश्यां महातिथौ । अपश्यमुत्सवं दूराद्बहिर्द्वारं समाश्रितः
“চতুৰ্দশী তিথিৰ মহাতিথিত পূজা চলি থাকোঁতে, বাহিৰৰ দুৱাৰৰ কাষত আশ্ৰয় লৈ মই দূৰৰ পৰা উৎসৱ দেখিলোঁ।”
Verse 17
अथाहं परमक्रुद्धैर्दंडहस्तैः प्रधावितः । तस्माद्देशादपक्रांतः प्राणरक्षापरायणः
“তেতিয়া ডণ্ডা হাতে অতি ক্ৰুদ্ধ লোকসকলে মোক খেদাই আহিল। সেই ঠাইৰ পৰা পলাই, প্ৰাণ ৰক্ষাৰ একমাত্ৰ ধ্যান লৈ মই দৌৰিলোঁ।”
Verse 18
ततः प्रदक्षिणीकृत्य मनोज्ञं शिवमंदिरम् । द्वारदेशं पुनः प्राप्य पुनश्चैव निवारितः
“তাৰ পাছত মই সেই মনোহৰ শিৱ-মন্দিৰৰ প্ৰদক্ষিণা কৰিলোঁ। দুৱাৰৰ ঠাইলৈ পুনৰ আহি পোৱাতো, মোক আকৌ বাধা দি আঁতৰাই দিলে।”
Verse 19
पुनः प्रदक्षिणीकृत्य तदेव शिवमन्दिरम् । बलिपिंडादिलोभेन पुनर्द्वारमुपागतः
পুনৰ সেই শিৱ-মন্দিৰৰ প্ৰদক্ষিণা কৰি, বলিপিণ্ড আদি লাভৰ লোভত আকুল হৈ সি আকৌ দুৱাৰমুখলৈ আহিল।
Verse 20
एवं पुनःपुनस्तत्र कृत्वा कृत्वा प्रदक्षिणाम् । द्वारदेशे समासीनं निजघ्नुर्निशितैः शरैः
এইদৰে তাত বাৰে বাৰে প্ৰদক্ষিণা কৰি, যেতিয়া সি দুৱাৰদেশৰ ওচৰত বহিল, তেতিয়া তেওঁলোকে তীক্ষ্ণ শৰৰে তাক আঘাত কৰিলে।
Verse 21
स विद्धगात्रः सहसा शिवद्वारि गतासुकः । जातोऽस्म्यहं कुले राज्ञां प्रभावाच्छिवसन्निधेः
শৰে বিদ্ধ দেহে সি শিৱদুৱাৰত হঠাতে প্ৰাণ ত্যাগ কৰিলে। শিৱসন্নিধিৰ প্ৰভাৱবলে মই তেতিয়া ৰজাসকলৰ বংশত জন্ম লাভ কৰিলোঁ।
Verse 22
दृष्ट्वा चतुर्दशीपूजां दीपमाला विलोकिताः । तेन पुण्येन महता त्रिकालज्ञोऽस्मि भामिनि
চতুৰ্দশী তিথিৰ পূজা আৰু দীপমালাৰ শাৰী মই দৰ্শন কৰিলোঁ; সেই মহাপুণ্যবলে, হে প্ৰিয়ে, মই ত্ৰিকালজ্ঞ হৈছোঁ।
Verse 23
प्राग्जन्मवासनाभिश्च सर्वभक्षोऽस्मि निर्घृणः । विदुषामपि दुर्लंघ्या प्रकृतिर्वासनामयी
পূৰ্বজন্মৰ বাসনাবোৰৰ বাবে মই নিৰ্দয় হৈ সকলো ভক্ষণকাৰী হৈ পৰিলোঁ। বাসনাময় প্ৰকৃতি বিদ্বানসকলৰ বাবেও অতিক্ৰম কৰাটো দুষ্কৰ।
Verse 24
अतोऽहमर्चयामीशं चतुर्दश्यां जगद्गुरुम् । त्वमपि श्रद्धया भद्रे भज देवं पिनाकिनम्
সেয়ে মই চতুৰ্দশী তিথিত জগতগুৰু ঈশ্বৰক আৰাধনা কৰোঁ। তুমিও, হে ভদ্ৰে, শ্ৰদ্ধাৰে পিনাকধাৰী দেৱ শিৱক ভজনা কৰা।
Verse 25
राज्ञ्युवाच । त्रिकालज्ञोऽसि राजेन्द्र प्रसादाद्गिरिजापतेः । मत्पूर्वजन्मचरितं वक्तुमर्हसि तत्त्वतः
ৰাণীয়ে ক’লে: হে ৰাজেন্দ্ৰ, গিৰিজাপতি শিৱৰ কৃপাৰে তুমি ত্ৰিকালজ্ঞ। সেয়ে মোৰ পূৰ্বজন্মৰ চৰিত্ৰ তত্ত্বতঃ সত্যকৈ ক’বলৈ তুমি যোগ্য।
Verse 26
राजोवाच । त्वं तु पूर्वभवे काचित्कपोती व्योमचारिणी । क्वापि लब्धवती किंचिन्मां सपिंडं यदृच्छया
ৰাজাই ক’লে: পূৰ্বভৱত তুমি আকাশচাৰী এটি কপোতী আছিলা। ক’তবাত যদৃচ্ছায় তুমি মোক—এই মাংসপিণ্ড—লাভ কৰিছিলা।
Verse 27
त्वद्गृहीतमथालोक्य गृध्रः कोप्यामिषं बली । निरामिषः स्वयं वेगाभिदुद्राव भीषणः
তুমি ধৰা মাংস দেখি, মাংসৰ লোভত ক্ৰুদ্ধ এটি বলৱান গৃধ্ৰ—নিজে নিৰামিষ হৈও—ভয়ংকৰ বেগে ধাৱিত হ’ল।
Verse 28
ततस्तं वीक्ष्य वित्रस्ता विद्रुतासि वरानने । तेनानुयाता घोरेण मांसपिंडजिघृक्षया
তাক দেখি তুমি ভয়াতুৰ হৈ পলাই গ’লা, হে সুমুখী। সেই ভয়ংকৰ জন্তু মাংসপিণ্ড ল’বলৈ লালসাৰে তোমাৰ পিছে পিছে ধাৱিত হ’ল।
Verse 29
दिष्ट्या श्रीगिरिमासाद्य श्रांता तत्र शिवालयम् । प्रदक्षिणं परिक्रम्य ध्वजाग्रे समुपस्थिता
সৌভাগ্যবশত তাই শ্ৰীগিৰিত উপস্থিত হ’ল; ক্লান্ত হলেও তাত থকা শিৱালয়ত আহিল। দক্ষিণাৱৰ্তে প্ৰদক্ষিণা কৰি ধ্বজস্তম্ভৰ আগত সেৱাত থিয় হ’ল।
Verse 30
अथानुसृत्य सहसा तीक्ष्णतुंडो विहंगमः । त्वां निहत्य निपात्याधो मांसमादाय जग्मिवान्
তাৰ পাছত হঠাতে পিছু ল’লে তীক্ষ্ণ ঠোঁটৰ পখীয়ে; তোমাক আঘাত কৰি বধ কৰিলে, তললৈ পেলাই দিলে, আৰু মাংস লৈ উৰি গ’ল।
Verse 31
प्रदक्षिणप्रक्रमणाद्देवदेवस्य शूलिनः । तस्याग्रे मरणाच्चैव जातासीह नृपांगना
দেৱদেৱ শূলিনৰ দক্ষিণাৱৰ্ত প্ৰদক্ষিণা কৰাৰ ফলত, আৰু তেওঁৰ সন্মুখতেই মৃত্যুবৰণ কৰাৰ ফলত, হে নৃপাঙ্গনা, তুমি নিশ্চয়েই ৰাজকন্যা ৰূপে পুনর্জন্ম লাভ কৰিছা।
Verse 32
राज्ञ्युवाच । श्रुतं सर्वमशेषेण प्राग्जन्मचरेितं मया । जातं च महदाश्चर्यं भक्तिश्च मम चेतसि । अथान्यच्छ्रोतुमिच्छामि त्रिकालज्ञ महामते । इदं शरीरमुत्सृज्य यास्यावः कां गतिं पुनः
ৰাণীয়ে ক’লে: মোৰ দ্বাৰা পূৰ্বজন্মৰ আচৰণৰ সকলো বৃত্তান্ত সম্পূৰ্ণকৈ শুনা হ’ল। মোৰ চিত্তত মহা আশ্চৰ্যও জাগিল, আৰু ভক্তিও উদয় হ’ল। এতিয়া, হে ত্ৰিকালজ্ঞ মহামতে, মই আন কথাও শুনিব খোজোঁ—এই দেহ ত্যাগ কৰি আমি পুনৰ কোন গতি লাভ কৰিম?
Verse 33
राजोवाच । अतो भवे जनिष्येऽहं द्वितीये सैंधवो नृपः
ৰাজাই ক’লে: “পৰৱৰ্তী জন্মত মই সিন্ধু দেশৰ নৃপতি হৈ জন্ম ল’ম—আগতীয়া দ্বিতীয় জীৱনত।”
Verse 34
सृंजयेशसुता त्वं हि मामेव प्रतिपत्स्यसे । तृतीये तु भवे राजा सौराष्ट्रे भविताऽस्म्यहम्
হে সৃঞ্জয়েশৰ কন্যা! তুমি নিশ্চয়েই পুনৰ মাকেই (স্বামী ৰূপে) লাভ কৰিবা। আৰু তৃতীয় জন্মত মই সৌৰাষ্ট্ৰত ৰজা হ’ম।
Verse 35
कलिंगराजतनया त्वं मे पत्नी भविष्यसि । चतुर्थे तु भविष्यामि भवे गांधारभूमिपः
কলিঙ্গ ৰজাৰ কন্যা হৈ তুমি মোৰ পত্নী হ’বা। আৰু চতুৰ্থ জন্মত মই গাঁধাৰ ভূমিৰ অধিপতি হ’ম।
Verse 36
मागधी राजतनया तत्र त्वं मम गेहिनी । पंचमेऽवंतिनाथोऽहं भविष्यामि भवांतरे
তাত মগধ ৰজাৰ কন্যা হৈ তুমি মোৰ গৃহিণী হ’বা। আৰু অন্য এক ভৱত, পঞ্চম জন্মত, মই অৱন্তিৰ নাথ হ’ম।
Verse 37
दाशार्हराजतनया त्वमेव मम वल्लभा । अस्माज् जन्मनि षष्ठेऽहमानर्ते भविता नृपः
দাশাৰ্হ ৰজাৰ কন্যা হৈ তুমিয়েই মোৰ প্ৰিয়তমা হ’বা। এই জন্মধাৰাৰ ষষ্ঠ জন্মত মই আনর্তত নৃপ হ’ম।
Verse 38
ययातिवंशजा कन्या भूत्वा मामेव यास्यसि । पांड्यराजकुमारोऽहं सप्तमे भविता भवे
যযাতি বংশত জন্ম লোৱা কন্যা হৈ তুমি পুনৰ মাকেই একান্তে আহিবা। আৰু সপ্তম জন্মত মই পাণ্ড্য ৰজাৰ কুমাৰ হৈ জন্ম ল’ম।
Verse 39
तत्र मत्सदृशो नान्यो रूपौदार्यगुणादिभिः । सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञो बलवान्दृढविक्रमः
তাত মোৰ সদৃশ আন কোনো নাই ৰূপ-ঔদাৰ্য্য-গুণ আদি দিশত। সি সকলো শাস্ত্ৰৰ অৰ্থ-তত্ত্বৰ সত্যজ্ঞ, বলৱান আৰু দৃঢ় বিক্ৰমী।
Verse 40
सर्वलक्षणसंपन्नः सर्वलोकमनोरमः । पद्मवर्ण इति ख्यातः पद्ममित्रसमद्युतिः
সকলো শুভ লক্ষণে সম্পন্ন, সকলো লোকৰ মনোহৰ; সি ‘পদ্মবৰ্ণ’ নামে খ্যাত, পদ্মসদৃশ মিত্ৰৰ সম দীপ্তিত উজ্জ্বল।
Verse 41
भविता त्वं च वैदर्भी रूपेणाप्रतिमा भुवि । नाम्ना वसुमती ख्याता रूपावयवशोभिनी
আৰু তুমি, হে বৈদর্ভী ৰাজকন্যা, পৃথিৱীত ৰূপে অতুল হ’বা। ‘বসুমতী’ নামে খ্যাত হৈ, অঙ্গ-অঙ্গৰ শোভাৰে দীপ্তিময় হ’বা।
Verse 42
सर्व राजकुमाराणां मनोनयननंदिनी । सा त्वं स्वयंवरे सर्वान्विहाय नृपनंदनान्
সকলো ৰাজকুমাৰৰ মন আৰু নয়ন আনন্দিত কৰা তুমি, স্বয়ংবৰত সকলো নৃপনন্দনক ত্যাগ কৰি আগবাঢ়িবা।
Verse 43
वरं प्राप्स्यसि मामेव दमयंतीव नैषधम् । सोऽहं जित्वा नृपान्सर्वान्प्राप्य त्वां वरवर्णिनीम्
তুমি মোকেই বৰ হিচাপে বাছিবা, যেনেকৈ দময়ন্তীয়ে নৈষধ ৰজাক বাছিছিল। মই সকলো ৰজাক জয় কৰি, হে সুন্দৰবৰ্ণিনী, তোমাক লাভ কৰি তোমাক নিজৰ কৰিম।
Verse 44
स्वराष्ट्रस्थोऽखिलान्भोगान्भोक्ष्ये वर्षगणान्बहून् । इष्ट्वा च विविधैर्यज्ञैर्वाजिमेधादिभिः शुभैः
নিজ ৰাজ্যত সুপ্ৰতিষ্ঠিত হৈ মই বহু বছৰ ধৰি সকলো ৰাজভোগ উপভোগ কৰিম; আৰু অশ্বমেধ আদি শুভ, বিবিধ যজ্ঞেৰে বিধিপূৰ্বক পূজা-ইষ্টি সম্পন্ন কৰিম।
Verse 45
संतर्प्य पितृदेवर्षीन्दानैश्च द्विजसत्तमान् । संपूज्य देवदेवेशं शंकरं लोकशंकरम्
পিতৃ, দেৱতা আৰু ঋষিসকলক তৰ্পণ কৰি, আৰু দানৰ দ্বাৰা শ্ৰেষ্ঠ ব্ৰাহ্মণসকলক সন্তুষ্ট কৰি; তাৰ পাছত লোককল্যাণকাৰী, দেৱদেৱেশ শংকৰক বিধিপূৰ্বক পূজা কৰি।
Verse 46
पुत्रे राज्यधुरं न्यस्य गंतास्मि तपसे वनम् । तत्रागस्त्यान्मुनिवराद्ब्रह्मज्ञानमवाप्य च
ৰাজ্যৰ ভাৰ পুত্ৰৰ ওপৰত অৰ্পণ কৰি মই তপস্যাৰ নিমিত্তে বনলৈ যাম; আৰু তাত মহামুনি অগস্ত্যৰ পৰা ব্ৰহ্মজ্ঞান লাভ কৰিম।
Verse 47
त्वया सह गमिष्यामि शिवस्य परमं पदम् । चतुर्दश्यां चतुर्दश्यामेवं संपूज्य शंकरम्
তোমাৰ সৈতে একেলগে মই শিৱৰ পৰম পদলৈ যাম; এইদৰে প্ৰতিটো চতুৰ্দশীত শংকৰক বিধিপূৰ্বক পূজা কৰি।
Verse 48
सप्तजन्मसु राजस्त्वं भविष्यति वरानने । इत्येतत्सुकृतं लब्धं पूज़ादर्शनमात्रतः । क्व सारमेयो दुष्टात्मा क्वेदृशी बत सङ्गतिः
হে সুশ্ৰীমুখী! সাত জন্মলৈকে তুমি ৰজা হ’বা। কেৱল পূজাৰ দৰ্শন-মাত্ৰতেই এনে পুণ্য লাভ হয়। ক’ত সেই দুষ্টাত্মা কুকুৰ, ক’ত এনে পবিত্ৰ সঙ্গতি!
Verse 49
सूत उवाच । इत्युक्तो निजनाथेन सा राज्ञी शुभलक्षणा
সূতে ক’লে: নিজ নাথৰ এই বাক্য শুনি, শুভ লক্ষণযুক্ত ৰাণীজনী মনোযোগেৰে শুনিলে।
Verse 50
परं विस्मयमापन्ना पूजयामास तं मुदा । सोऽपि राजा तया सार्द्धं भुक्त्वा भोगान्यथेप्सितान्
মহা বিস্ময়ে অভিভূত হৈ, তাই আনন্দেৰে তেওঁৰ পূজা কৰিলে। সেই ৰজাও তাইৰ সৈতে একেলগে ইচ্ছিত ভোগসমূহ উপভোগ কৰিলে।
Verse 51
जगाम सप्तजन्मांते शंभोस्तत्परमं पदम् । य एतच्छिवपूजाया माहात्म्यं परमाद्भुतम् । शृणुयात्कीर्तयेद्वापि स गच्छेत्परमं पदम्
সাত জন্মৰ অন্তত তেওঁ শম্ভুৰ পৰম পদত উপনীত হ’ল। যিয়ে শিৱ-পূজাৰ এই পৰম আশ্চৰ্য মহিমা শুনে বা কীৰ্তন কৰে, সিও পৰম পদ লাভ কৰে।