Adhyaya 27
এই অধ্যায়ত নাৰদৰ বচন শুনি ৰাণী তেওঁক সোণ, ৰত্ন, উত্তম বস্ত্ৰ আৰু দুৰ্লভ বস্তু পৰ্যন্ত দান কৰিবলৈ উদ্যত হয়। কিন্তু নাৰদে ব্যক্তিগত সমৃদ্ধি গ্ৰহণ নকৰি দানৰ বিবেক বুজাই দিয়ে—মুনিসকল সঞ্চয়ত নহয়, ভক্তিত পোষিত; সেয়ে দান ক্ষীণবৃত্তি, দৰিদ্ৰ ব্ৰাহ্মণসকলৰ প্ৰতি হ’ব লাগে। তাৰ পাছত ৰাণীয়ে বেদ-বেদাঙ্গত নিপুণ দুখীয়া ব্ৰাহ্মণসকলক মাতি নাৰদৰ নিৰ্দেশ অনুসাৰে দান কৰে আৰু এই দান হৰি আৰু শংকৰৰ প্ৰীতিৰ বাবে বুলি স্পষ্ট কৰে। তাৰ পিছতে তেওঁ পতিধৰ্মৰ প্ৰতিজ্ঞা দৃঢ় কৰে—বাণেই তেওঁৰ একমাত্ৰ দেৱতা; তেওঁৰ দীৰ্ঘায়ু আৰু জন্মজন্মান্তৰ সহবাস কামনা কৰে, তথাপি নাৰদাজ্ঞা মানি দান কৰা বুলি উল্লেখ কৰে। নাৰদ বিদায় লৈ গুচি যায়; তাৰ পাছত নাৰীসকল ফেঁকাই আৰু তেজহীন, যেন নাৰদবচনত মোহিত—এই সমাপ্তিয়ে ঋষি-সংবাদে মনোভাৱ আৰু সামাজিক ফল সলনি কৰিব পাৰে বুলি সূচায়।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । नारदस्य वचः श्रुत्वा राज्ञी वचनमब्रवीत् । प्रसादं कुरु विप्रेन्द्र गृह्ण दानं यथेप्सितम्
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: নাৰদৰ বাক্য শুনি ৰাণীয়ে ক’লে—“হে বিপ্ৰেন্দ্ৰ, কৃপা কৰা; তোমাৰ ইচ্ছামতে দান গ্ৰহণ কৰা।”
Verse 2
सुवर्णमणिरत्नानि वस्त्राणि विविधानि च । तत्ते दारयामि विप्रेन्द्र यच्चान्यदपि दुर्लभम्
“সোণ, মণি-মুক্তা-ৰত্ন, আৰু নানা প্ৰকাৰ বস্ত্ৰ—হে বিপ্ৰেন্দ্ৰ, এই সকলো তোমালৈ অৰ্পণ কৰোঁ, আৰু যি আন কিবা দুৰ্লভো আছে সেয়াও।”
Verse 3
राज्ञ्यास्तु वचनं श्रुत्वा नारदो वाक्यमब्रवीत् । अन्येषां दीयतां भद्रे ये द्विजाः क्षीणवृत्तयः
ৰাণীৰ বাক্য শুনি নাৰদ মুনিয়ে ক’লে: “হে ভদ্ৰে, এই দান আনক দিয়া হওক—যিসকল দ্বিজৰ জীৱিকা ক্ষীণ হৈ পৰিছে।”
Verse 4
वयं तु सर्वसम्पन्ना भक्तिग्राह्याः सदैव हि । इत्युक्ता सा तदा राज्ञी वेदवेदाङ्गपारगान्
“কিন্তু আমি সকল সম্পদে সম্পন্ন; আমাক সদায় ভক্তিৰ দ্বাৰাই গ্ৰহণ কৰা উচিত।” এইদৰে কোৱা হ’লে ৰাণীয়ে তেতিয়া বেদ আৰু বেদাঙ্গত পাৰদৰ্শীজনলৈ মুখ কৰিলে।
Verse 5
आहूय ब्राह्मणान्निःस्वान्दातुं समुपचक्रमे । यत्किंचिन्नारदेनोक्तं दानसौभाग्यवर्धनम्
দৰিদ্ৰ ব্ৰাহ্মণসকলক আহ্বান কৰি তাই দান দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে—নাৰদে যি কিবা কৈছিল, সেইমতে কৰিলে; এনে দান সৌভাগ্য আৰু মঙ্গল-সমৃদ্ধি বৃদ্ধি কৰে।
Verse 6
तेन दानेन मे नित्यं प्रीयेतां हरिशङ्करौ । ततो राज्ञी च सा प्राह नारदं मुनिपुंगवम्
“সেই দানে হৰি আৰু শংকৰ সদায় মোৰ ওপৰত প্ৰসন্ন হওক।” তাৰ পাছত সেই ৰাণীয়ে মুনিপুঙ্গৱ নাৰদক ক’লে।
Verse 7
राज्ञ्युवाच । दानं दत्तं त्वयोक्तं यद्भर्तृकर्मपरं हि तत् । आजन्मजन्म मे भर्ता भवेद्बाणो द्विजोत्तम
ৰাণীয়ে ক’লে: “আপুনি কোৱা মতে মই যি দান দিলোঁ, সেয়া মোৰ স্বামীৰ কল্যাণ আৰু ধৰ্মকৰ্মৰ বাবে। হে দ্বিজোত্তম, জন্মে জন্মে বাণেই মোৰ স্বামী হওক।”
Verse 8
नान्यो हि दैवतं तात मुक्त्वा बाणं द्विजोत्तम । तेन सत्येन मे भर्ता जीवेच्च शरदां शतम्
হে তাত, হে দ্বিজোত্তম! বাণক বাদ দি মোৰ আন কোনো দেৱতা নাই। সেই সত্যৰ বলত মোৰ স্বামী শত শৰত্—এশ বছৰ—জীৱিত থাকক।
Verse 9
नान्यो धर्मो भवेत्स्त्रीणां दैवतं हि पतिर्यथा । तथापि तव वाक्येन दानं दत्तं यथाविधि
স্ত্ৰীসকলৰ বাবে পতিক দেৱতা জ্ঞান কৰি পূজা কৰাতকৈ আন কোনো ধৰ্ম নাই। তথাপি তোমাৰ বাক্য অনুসৰি মই বিধিমতে দান দিছোঁ।
Verse 10
स्वकं कर्म करिष्यामो भर्तारं प्रति मानद । ब्रह्मर्षे गच्छ चेदानीं त्वमाशीर्वादः प्रदीयताम्
হে মানদাতা! এতিয়া আমি স্বামীৰ প্ৰতি নিজৰ কৰ্তব্য পালন কৰিম। হে ব্ৰহ্মর্ষি, এতিয়া আপুনি যাওক আৰু আমাক আশীৰ্বাদ দান কৰক।
Verse 11
तथेति तामनुज्ञाप्य नारदो नृपसत्तम । सर्वासां मानसं हृत्वा अन्यतः कृतमानसः
“তথাই হওক,” বুলি কৈ নাৰদে তাইক অনুমতি দিলে, হে নৃপসত্তম। সকলোৰে মন হৰণ কৰি তেওঁ অন্য দিশে মন নিবদ্ধ কৰিলে।
Verse 12
जगामादर्शनं विप्रः पूज्यमानस्तु खेचरैः । ततो गतमनस्कास्ता भर्तारं प्रति भारत
সেই ব্ৰাহ্মণজন অদৃশ্য হ’ল, আকাশচাৰী দেৱগণে পূজিত হৈ। তাৰ পাছত মন অস্থিৰ হৈ, হে ভাৰত, সেইসকল নাৰী স্বামীৰ ফালে উভতি গ’ল।
Verse 13
विवर्णा निष्प्रभा जाता नारदेन विमोहिताः
নাৰদৰ মোহত পৰি তেওঁলোক বিবৰ্ণ আৰু তেজহীন হৈ পৰিল।
Verse 27
। अध्याय
“অধ্যায়” — ই অধ্যায়-চিহ্ন তথা সমাপ্তিৰ সূচক।