Adhyaya 207

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्याग्रे पावनं तीर्थं स्वर्णबिन्द्विति विश्रुतम् । यत्र स्नात्वा दिवं यान्ति मृताश्च न पुनर्भवम्

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ আগফালে ‘স্বৰ্ণবিন্দু’ নামে প্ৰসিদ্ধ এক পাৱন তীৰ্থ আছে। তাত স্নান কৰিলে মৃতসকলেও স্বৰ্গলৈ যায় আৰু পুনৰ জন্মলৈ নাহে।

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दत्ते विप्राय काञ्चनम् । तेन यत्तु फलं प्रोक्तं तच्छृणुष्व महीपते

হে মহীপতে! যি কোনোবাই সেই তীৰ্থত স্নান কৰি বিপ্ৰক কাঞ্চন (সোণ) দান কৰে, সেই কৰ্মৰ যি ফল কোৱা হৈছে, সেয়া শুনা।

Verse 3

सर्वेषामेव रत्नानां काञ्चनं रत्नमुत्तमम् । अग्नितेजःसमुद्भूतं तेन तत्परमं भुवि

সকলো ৰত্নৰ মাজত কাঞ্চন (সোণ) সৰ্বোত্তম ৰত্ন। ই অগ্নিৰ তেজৰ পৰা উদ্ভূত; সেয়েহে পৃথিৱীত ই পৰম বুলি গণ্য।

Verse 4

तेनैव दत्ता पृथिवी सशैलवनकानना । सपत्तनपुरा सर्वा काञ्चनं यः प्रयच्छति

যি কোনোবাই কাঞ্চন (সোণ) দান কৰে, সেই দানৰ দ্বাৰাই যেন সমগ্ৰ পৃথিৱী—পৰ্বত, বন-উপবনসহ, আৰু সকলো নগৰ-পুৰসহ—দান কৰা হয়।

Verse 5

मानसं वाचिकं पापं कर्मणा यत्पुरा कृतम् । तत्सर्वं नश्यति क्षिप्रं स्वर्णदानेन भारत

হে ভাৰত! মন, বাক্য বা কৰ্মেৰে পূৰ্বে কৰা সকলো পাপ স্বৰ্ণদানৰ দ্বাৰা শীঘ্ৰে নাশ হয়।

Verse 6

स्वर्णदानं तु यो दत्त्वा ह्यपि वालाग्रमात्रकम् । तत्र तीर्थे मृतो याति दिवं नास्त्यत्र संशयः

যি জনে স্বৰ্ণদান কৰে, চুলৰ আগমাত্ৰ হলেও, আৰু সেই তীৰ্থত মৃত্যুবৰণ কৰে, সি নিশ্চিতভাৱে স্বৰ্গলৈ যায়; ইয়াত সন্দেহ নাই।

Verse 7

तत्र विद्याधरैः सिद्धैर्विमानवरमास्थितः । पूज्यमानो वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्

তাত বিদ্যাধৰ আৰু সিদ্ধসকলৰ দ্বাৰা পূজিত হৈ, উত্তম বিমানত আৰূঢ় হৈ, সি ভূতসম্প্লৱ পৰ্যন্ত বাস কৰে।

Verse 8

पूर्णे तत्र ततः काले प्राप्य मानुष्यमुत्तमम् । सुवर्णकोटिसहिते गृहे वै जायते द्विजः

তাত নিৰ্ধাৰিত কাল পূৰ্ণ হ’লে, সি উত্তম মানৱজন্ম লাভ কৰি, স্বৰ্ণকোটি-সমৃদ্ধ গৃহত দ্বিজ ৰূপে জন্ম গ্ৰহণ কৰে।

Verse 9

सर्वव्याधिविनिर्मुक्तः सर्वलोकेषु पूजितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं राजसं सत्सु विश्रुतः

সি সকলো ব্যাধিৰ পৰা মুক্ত, সকলো সমাজত পূজিত, এশ বছৰৰো অধিক জীয়াই থাকে—ৰাজস দীপ্তিসম্পন্ন আৰু সজ্জনসকলৰ মাজত খ্যাত।

Verse 207

अध्यायः

অধ্যায় সমাপ্তি (কলফন চিহ্ন)।