Adhyaya 199

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं राजन्नाश्विनं तीर्थमुत्तमम् । कामिकं सर्वतीर्थानां प्राणिनां सिद्धिदायकम्

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: হে ৰাজন! ইয়াৰ ঠিক পাছতেই আছে আৰ্শ্বিন নামৰ উত্তম তীৰ্থ, যি সকলো তীৰ্থৰ মাজত প্ৰিয় আৰু প্ৰাণীসকলক সিদ্ধি দান কৰে।

Verse 2

तत्र तीर्थेऽश्विनौ देवौ सुरूपौ भिषजां वरौ । तपः कृत्वा सुविपुलं संजातौ यज्ञभागिनौ

সেই তীৰ্থত সুৰুপ, চিকিৎসকৰ শ্ৰেষ্ঠ দুজন অশ্বিনী দেৱে অতি মহান তপস্যা কৰিলে; তদ্বারা তেওঁলোকে যজ্ঞৰ ভাগ, অৰ্পণ গ্ৰহণৰ অধিকাৰ লাভ কৰিলে।

Verse 3

संमतौ सर्वदेवानामादित्यतनयावुभौ । नासत्यौ सत्त्वसंपन्नौ सर्वदुःखघ्नसत्तमौ

দুয়ো জনেই আদিত্যৰ পুত্ৰ; সকলো দেৱতাৰ দ্বাৰা অনুমোদিত—নাসত্য নামে খ্যাত, সত্ত্বগুণে সমৃদ্ধ, আৰু সকলো দুখ নাশ কৰা শ্ৰেষ্ঠতম।

Verse 4

युधिष्ठिर उवाच । आदित्यस्य सुतौ तात नासत्यौ येन हेतुना । संजातौ श्रोतुमिच्छामि निर्णयं परमं द्विज

যুধিষ্ঠিৰে ক’লে: “হে পিতৃসম মহাশয়, কিহেতু নাসত্যদ্বয় আদিত্যৰ পুত্ৰ হ’ল? হে দ্বিজ, ইয়াৰ পৰম সিদ্ধান্ত, স্পষ্ট বিৱৰণ মই শুনিবলৈ ইচ্ছা কৰোঁ।”

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । पुराणे भास्करे तात एतद्विस्तरतो मया । संश्रुतं देवदेवस्य मार्तण्डस्य महात्मनः

মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: “হে প্ৰিয়, ভাস্কৰ পুৰাণত মই এই কথা বিস্তাৰতে শুনিছোঁ—দেৱদেৱ মহাত্মা মাৰ্তণ্ড সম্বন্ধীয় বৃত্তান্ত।”

Verse 6

तत्ते संक्षेपतः सर्वं भक्तियुक्तस्य भारत । कथयामि न सन्देहो वृद्धभावेन कर्शितः

হে ভাৰত, তুমি ভক্তিযুক্ত; সেয়ে মই সেই সকলো কথা তোমাক সংক্ষেপতে ক’ম। কোনো সন্দেহ নাই—যদিও বৃদ্ধাৱস্থাৰ ভাৱে মই ক্ষীণ হৈছোঁ।

Verse 7

अतितेजोरवेर्दृष्ट्वा राज्ञी देवी नरोत्तम । चचार मेरुकान्तारे वडवा तप उल्बणम्

সূৰ্যৰ অতিশয় তেজ দেখি, হে নৰোত্তম, দিৱ্য ৰাণী দেৱীয়ে মেরুৰ অৰণ্য-প্ৰদেশত বডৱা (ঘোটী) ৰূপ ধৰি উগ্ৰ তপস্যা কৰি বিচৰণ কৰিলে।

Verse 8

ततः कतिपयाहस्य कालस्य भगवान्रविः । दृष्ट्वा तु रूपमुत्सृज्य परमं तेज उज्ज्वलम्

তাৰ পাছত কিছুমান দিন অতিবাহিত হোৱাত, ভগৱান ৰবিয়ে অৱস্থা দেখি নিজৰ পূৰ্বৰূপ ত্যাগ কৰিলে আৰু পৰম দীপ্তিমান তেজ একাষে ৰাখিলে।

Verse 9

मनोभववशीभूतो हयो भूत्वा लघुक्रमः । विस्फुरन्ती यथाप्राणं धावमाना इतस्ततः

মনোভৱ (কামদেৱ)ৰ বশীভূত হৈ তেওঁ সৰু-সৰু দ্ৰুত পদক্ষেপেৰে ঘোঁৰা হৈ উঠিল; আৰু দেৱীজনী প্ৰাণ কঁপা যেন হৈ কঁপি কঁপি ইফালে-সিফালে দৌৰি ফুৰিলে।

Verse 10

हेषमाणः स्वरेणासौ मैथुनायोपचक्रमे । सम्मुखी तु ततो देवी निवृत्ता लघुविक्रमा

উচ্চ স্বৰে হেঁহেঁই কৰি তেওঁ মিলনৰ উদ্দেশ্যে আগবাঢ়িল; কিন্তু তেতিয়া দেৱীজনী সন্মুখলৈ ঘূৰি দ্ৰুত গতিতে আঁতৰি গ’ল।

Verse 11

यथा तथा नासिकायां प्रविष्टं बीजमुत्तमम् । ततो नासागते बीजे संजातो गर्भ उत्तमः

যেনেকৈ-তেনেকৈ উত্তম বীজ দেৱীৰ নাসিকাত প্ৰৱেশ কৰিলে; আৰু নাকে অৱস্থিত সেই বীজৰ পৰা উত্তম গৰ্ভৰ উৎপত্তি হ’ল।

Verse 12

जातौ यतः सुतौ पार्थ नासत्यौ विश्रुतौ ततः । सुसमौ सुविभक्ताङ्गौ बिम्बाद्बिम्बमिवोद्यतौ

তাত, হে পাৰ্থ, দুজন পুত্ৰ জন্মিল—নাসত্য নামে বিশ্ববিখ্যাত; দুয়ো একে-অন্যৰ সদৃশ, সুসম অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গযুক্ত, যেন এক বিম্বৰ পৰা আন বিম্ব উদিত হয়।

Verse 13

अधिकौ सर्वदेवानां रूपैश्चर्यसमन्वितौ । नर्मदातटमाश्रित्य भृगुकच्छे गतावुभौ । परां सिद्धिमनुप्राप्तौ तपः कृत्वा सुदुश्चरम्

সকলো দেৱতাতকৈ ৰূপত অধিক আৰু আশ্চৰ্য দীপ্তিযুক্ত, দুয়ো নর্মদাৰ তট আশ্ৰয় কৰি ভৃগুকচ্ছলৈ গ’ল; অতি দুঃসাধ্য তপস্যা কৰি সৰ্বোচ্চ সিদ্ধি লাভ কৰিলে।

Verse 14

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । सुरूपः सुभगः पार्थ जायते यत्र तत्र च

সেই তীৰ্থত যি স্নান কৰি পিতৃসকল আৰু দেৱতাসকলক তৰ্পণ কৰে, সি—হে পাৰ্থ—য’তেই জন্ম লওক, সুৰুপী আৰু সৌভাগ্যবান হৈ জন্মে।

Verse 199

अध्याय

অধ্যায়—পাণ্ডুলিপি-প্ৰথাত অধ্যায়/অনুচ্ছেদ বিভাজনৰ সূচক।