युधिष्ठिर उवाच । आदित्यस्य सुतौ तात नासत्यौ येन हेतुना । संजातौ श्रोतुमिच्छामि निर्णयं परमं द्विज
yudhiṣṭhira uvāca | ādityasya sutau tāta nāsatyau yena hetunā | saṃjātau śrotumicchāmi nirṇayaṃ paramaṃ dvija
যুধিষ্ঠিৰে ক’লে: “হে পিতৃসম মহাশয়, কিহেতু নাসত্যদ্বয় আদিত্যৰ পুত্ৰ হ’ল? হে দ্বিজ, ইয়াৰ পৰম সিদ্ধান্ত, স্পষ্ট বিৱৰণ মই শুনিবলৈ ইচ্ছা কৰোঁ।”
Yudhiṣṭhira
Listener: Mārkaṇḍeya
Scene: Yudhiṣṭhira, seated respectfully, questions the aged sage Mārkaṇḍeya; a riverbank hermitage or forest āśrama ambience suggests the Purāṇic teaching setting.
Dharma is pursued through sincere inquiry—asking learned sages for a clear, authoritative account.
The broader setting is the Āśvina Tīrtha narrative in Revā Khaṇḍa, though this verse is a genealogical question.
None; it is a question initiating the explanatory narrative.