Adhyaya 37

Mantra 1

दे॒वस्य॑ त्वा सवि॒तुः प्र॑स॒वेऽश्विनो॑र्बा॒हुभ्यां॑ पू॒ष्णो हस्ता॑भ्याम् । आ द॑दे॒ नारि॑रसि

দেৱ সৱিতৃৰ প্ৰসৱত, অশ্বিনীদ্বয়ৰ বাহুসমূহেৰে, পূষণৰ হস্তসমূহেৰে মই তোমাক গ্ৰহণ কৰোঁ। তুমি শত্রু নহওঁ।

Mantra 2

यु॒ञ्जते॒ मन॑ उ॒त यु॑ञ्जते॒ धियो॒ विप्रा॒ विप्र॑स्य बृह॒तो वि॑प॒श्चित॑ः । वि होत्रा॑ दधे वयुना॒विदेक॒ इन्म॒ही दे॒वस्य॑ सवि॒तुः परि॑ष्टुति॒ः स्वाहा॑

তেওঁলোকে মনক যোজে, আৰু ধী/বুদ্ধিকো যোজে—প্ৰেৰিত ঋষিসকল, মহান আৰু সৰ্বদৰ্শী ঋষিৰ। বিধি-বিদ একমাত্ৰজনাই হোতৃ-কাৰ্যসমূহ সুসংগঠিত কৰি স্থাপন কৰিছে; দেব সৱিতৃৰ মহিমাময় পৰিবেষ্টিত স্তুতি মহৎ। স্বাহা।

Mantra 3

देवी॑ द्यावापृथिवी म॒खस्य॑ वाम॒द्य शिरो॑ राध्यासं देव॒यज॑ने पृथि॒व्याः । म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ त्वा शी॒र्ष्णे

হে দেবী দ্যাৱা-পৃথিৱী, আজি পৃথিৱীৰ দেবযজন-স্থানে তোমালোকৰ বাবে মখৰ শিৰ সফলভাৱে সম্পন্ন কৰোঁ। মখৰ বাবে তোমাক গ্ৰহণ কৰোঁ; মখৰ শিৰৰ বাবে তোমাক গ্ৰহণ কৰোঁ।

Mantra 4

देव्यो॑ वम्र्यो भू॒तस्य॑ प्रथम॒जा म॒खस्य॑ वो॒ऽद्य शिरो॑ राध्यासं देव॒यज॑ने पृथि॒व्याः । म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ त्वा शी॒र्ष्णे

হে দেৱ্যো বম্ৰ্যঃ—পিঁপৰা-ঢিবিৰ দিৱ্য মাটিৰ ঢেলা, ভূতসত্তাৰ প্ৰথমজ, মখৰ (যজ্ঞৰ) জননী! আজি মই তোমালোকক দেবযজনস্থানে, পৃথিৱীত, মখৰ শিৰৰূপে সফলতাৰে স্থাপন কৰোঁ। মখাৰ্থে তোমাক; মখৰ শিৰৰ্থে তোমাক।

Mantra 5

इय॒त्यग्र॑ आसीन्म॒खस्य॑ ते॒ऽद्य शिरो॑ राध्यासं देव॒यज॑ने पृथि॒व्याः । म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ त्वा शी॒र्ष्णे

আৰম্ভতে মখ ইমান পৰিমাণৰ আছিল; আজি মই তোমাৰ বাবে তাৰ শিৰ, দেবযজনস্থানে, পৃথিৱীত, সফলতাৰে স্থাপন কৰোঁ। মখাৰ্থে তোমাক; মখৰ শিৰৰ্থে তোমাক।

Mantra 6

इन्द्र॒स्यौज॑ स्थ म॒खस्य॑ वो॒ऽद्य शिरो॑ राध्यासं देव॒यज॑ने पृथि॒व्याः । म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ शी॒र्ष्णे । म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ त्वा शी॒र्ष्णे । म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ त्वा शी॒र्ष्णे

তোমালোক ইন্দ্ৰৰ ওজঃ (বল-শক্তি); আজি মই তোমালোকক দেবযজনস্থানে, পৃথিৱীত, মখৰ শিৰৰূপে সফলতাৰে স্থাপন কৰোঁ। মখাৰ্থে তোমাক; মখৰ শিৰৰ্থে তোমাক। মখাৰ্থে তোমাক; মখৰ শিৰৰ্থে তোমাক। মখাৰ্থে তোমাক; মখৰ শিৰৰ্থে তোমাক।

Mantra 7

प्रैतु॒ ब्रह्म॑ण॒स्पति॒: प्र दे॒व्ये॒तु सू॒नृता॑ । अच्छा॑ वी॒रं नर्यं॑ प॒ङ्क्तिरा॑धसं दे॒वा य॒ज्ञं न॑यन्तु नः । म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ त्वा शी॒र्ष्णे । म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ त्वा शी॒र्ष्णे । म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ त्वा शी॒र्ष्णे

ব্ৰহ্মণস্পতিয়ে অগ্ৰসর হওক; দেৱী সূনৃতাও অগ্ৰসর হওক। পঞ্চবিধ শৃঙ্খলাত সমৃদ্ধ, বীৰ-নর্য সেইজনৰ ওচৰলৈ—দেৱতাসকলে আমাৰ যজ্ঞক আগবঢ়াই নিয়ক। মখাৰ বাবে তোমাক; মখাৰ শিৰৰ বাবে তোমাক! (তিনিবাৰ)

Mantra 8

म॒खस्य॒ शिरो॑ऽसि । म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ त्वा शी॒र्ष्णे । म॒खस्य॒ शिरो॑ऽसि । म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ त्वा शी॒र्ष्णे । म॒खस्य॒ शिरो॑ऽसि । म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ त्वा शी॒र्ष्णे । म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ त्वा शी॒र्ष्णे म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ त्वा शी॒र्ष्णे म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ त्वा शी॒र्ष्णे

তুমি মখাৰ শিৰ। মখাৰ বাবে তোমাক; মখাৰ শিৰৰ বাবে তোমাক। (বিভিন্ন স্থাপন অনুসাৰে পুনৰুক্ত)

Mantra 9

अश्व॑स्य त्वा॒ वृष्ण॑ः श॒क्ना धू॑पयामि देव॒यज॑ने पृथि॒व्याः । म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ त्वा शी॒र्ष्णे ।

অশ্বৰূপ বৃষ্ণ অশ্বৰ সৈতে সম্পৰ্কিত তোমাক, সক্ষম শক্তিৰে, পৃথিৱীৰ দেবযজন (দেৱ-যজ্ঞভূমি)ত ধূপ দিওঁ। মখাৰ্থে তোমাক; মখস্য তোমাক; শিৰসৰ্থে তোমাক।

Mantra 10

ऋ॒जवे॑ त्वा सा॒धवे॑ त्वा सुक्षि॒त्यै त्वा॑ । म॒खाय॑ त्वा म॒खस्य॑ त्वा शी॒र्ष्णे ।

ঋজুতাৰ্থে তোমাক; সাধুতাৰ্থে তোমাক; সু-ক্ষিতি (ভাল বসতি/সুস্থিৰ স্থিতি)ৰ্থে তোমাক। মখাৰ্থে তোমাক; মখৰ (অধীন/সম্বন্ধীয়) তোমাক; শিৰৰ্থে তোমাক। মখাৰ্থে তোমাক; মখৰ তোমাক; শিৰৰ্থে তোমাক। মখাৰ্থে তোমাক; মখৰ তোমাক; শিৰৰ্থে তোমাক।

Mantra 11

य॒माय॑ त्वा म॒खाय॑ त्वा॒ सूर्य॑स्य त्वा॒ तप॑से । दे॒वस्त्वा॑ सवि॒ता मध्वा॑नक्तु पृथि॒व्याः स॒ᳪस्पृश॑स्पाहि । अ॒र्चिर॑सि शो॒चिर॑सि॒ तपो॑ऽसि

যমাৰ্থে তোমাক; মখাৰ্থে তোমাক; সূৰ্যৰ্থে তোমাক—তপস (উষ্ণতা/তেজ)ৰ্থে। দেৱ সৱিতা মধুৰতাৰে তোমাক অভিষিক্ত কৰক; পৃথিৱীৰ সঁস্পৰ্শ ৰক্ষা কৰা। তুমি অর্চি (শিখা) হওঁ; তুমি শোচি (দীপ্তি) হওঁ; তুমি তপঃ (তেজ/তাপ) হওঁ।

Mantra 12

अना॑धृष्टा पु॒रस्ता॑द॒ग्नेराधि॑पत्य॒ आयु॑र्मे दाः पु॒त्रव॑ती दक्षिण॒त इन्द्र॒स्याधि॑पत्ये प्र॒जां मे॑ दाः । सु॒षदा॑ प॒श्चाद्दे॒वस्य॑ सवि॒तुराधि॑पत्ये॒ चक्षु॑र्मे दा आस्रु॑तिरुत्तर॒तो धा॒तुराधि॑पत्ये रा॒यस्पोषं॑ मे दाः । विधृ॑तिरु॒परि॑ष्टा॒द्बृह॒स्पते॒राधि॑पत्ये॒ ओजो॑ मे दा विश्वा॑भ्यो मा ना॒ष्ट्राभ्य॑स्पाहि मनो॒रश्वा॑सि

সন্মুখত অনা-ধৃষ্ট (অজেয়) হৈ, অগ্নিৰ আধিপত্যত, মোক আয়ু দিয়া। দক্ষিণত পুত্ৰৱতী (সন্তানসমৃদ্ধ) হৈ, ইন্দ্ৰৰ আধিপত্যত, মোক প্ৰজা দিয়া। পশ্চাত সু-সদা (সুস্থিৰভাৱে আসীন) হৈ, দেৱ সৱিতাৰ আধিপত্যত, মোক চক্ষু (দৃষ্টি) দিয়া। উত্তৰত আস্ৰুতি (অবিচল/অস্খলিত) হৈ, ধাতৃৰ আধিপত্যত, মোক ৰায়ঃ-পোষ (ধন-সমৃদ্ধি) দিয়া। ওপৰত বিধৃতি (ধাৰণকাৰী/সমৰ্থনকাৰী) হৈ, বৃহস্পতিৰ আধিপত্যত, মোক ওজঃ (বল) দিয়া। সকলো নাশ্ট্ৰা (অপকাৰ/বিপদ)ৰ পৰা মোক ৰক্ষা কৰা; তুমি মনোৰ অশ্ব (মনোৰশ্ব) হওঁ।

Mantra 13

स्वाहा॑ म॒रुद्भि॒ः परि॑ श्रीयस्व दि॒वः स॒ᳪस्पृश॑स्पाहि । मधु॒ मधु॒ मधु॑

স্বাহা। মৰুদ্‌সকলৰ সৈতে তই তেজেৰে নিজকে চাৰিওফালে আৱৰি ল; দ্যৌলোকৰ সংস্পৰ্শ ৰক্ষা কৰ। মধু, মধু, মধু।

Mantra 14

गर्भो॑ दे॒वानां॑ पि॒ता म॑ती॒नां पति॑ः प्र॒जाना॑म् । सं दे॒वो दे॒वेन॑ सवि॒त्रा ग॑त॒ सᳪसूर्ये॑ण रोचते

গৰ্ভ—দেৱসকলৰ পিতা, পবিত্ৰ চিন্তাৰ অধিপতি, প্ৰজাসকলৰ স্বামী। দেৱে দেৱ সৱিতৃৰ সৈতে সঙ্গতি কৰি গ’ল; সূৰ্যৰ সৈতে সঙ্গতি কৰি তেওঁ দীপ্ত হয়।

Mantra 15

सम॒ग्निर॒ग्निना॑ गत॒ सं दैवे॑न सवि॒त्रा सᳪ सूर्ये॑णारोचिष्ट । स्वाहा॒ सम॒ग्निस्तप॑सा गत॒ सं दैव्ये॑न सवि॒त्रा सᳪसूर्ये॑णारूरुचत

অগ্নি অগ্নিৰ সৈতে সঙ্গতি কৰি গ’ল; দিৱ্য সৱিতৃৰ সৈতে, সূৰ্যৰ সৈতে সঙ্গতি কৰি তুমি দীপ্ত হ’লা। স্বাহা! অগ্নি তপস্যাৰে গ’ল; দিৱ্য সৱিতৃৰ সৈতে, সূৰ্যৰ সৈতে সঙ্গতি কৰি তেওঁ অতিশয় উজ্জ্বলভাবে দীপ্ত হ’ল।

Mantra 16

ध॒र्ता दि॒वो वि भा॑ति॒ तप॑सस्पृथि॒व्यां ध॒र्ता दे॒वो दे॒वाना॒मम॑र्त्यस्तपो॒जाः । वाच॑म॒स्मे नि य॑च्छ देवा॒युव॑म्

দ্যৌৰ ধাৰ্তা তপস্যাৰে দীপ্তি বিস্তাৰ কৰে; পৃথিৱীতো তপস্যাৰে ধাৰ্তা—দেৱানাং দেৱ, অমৰ, তপোজা। হে দেৱ, আমাৰ ভিতৰত বাক্য স্থিৰ কৰি দিয়া, আৰু প্ৰাণ-আয়ু দিয়া।

Mantra 17

अप॑श्यं गो॒पामनि॑पद्यमान॒मा च॒ परा॑ च प॒थिभि॒श्चर॑न्तम् । स स॒ध्रीची॒ः स विषू॑ची॒र्वसा॑न॒ आ व॑रीवर्त्ति॒ भुव॑नेष्व॒न्तः

মই গোপালক দেখিলোঁ—কেতিয়াও নপৰোঁৱা, নিজৰ পথসমূহেৰে আগ-পিছ কৰি চলন্ত। স মিলিত পথ আৰু বিচ্ছিন্ন পথ পিন্ধি, জগতসমূহৰ ভিতৰত সদায় ঘূৰি-ফুৰে।

Mantra 18

विश्वा॑सां भुवां पते॒ विश्व॑स्य मनसस्पते॒ विश्व॑स्य वचसस्पते॒ सर्व॑स्य वचसस्पते । दे॒व॒श्रुत्त्वं दे॑व घर्म दे॒वो दे॒वान् पा॒ह्यत्र॒ प्रावी॒रनु॑ वां दे॒ववी॑तये । मधु॒ माध्वी॑भ्यां॒ मधु॒ माधू॑चीभ्याम्

সকলো ভুৱনৰ পতি, সকলো মনৰ পতি, সকলো বাক্যৰ পতি, সমগ্ৰ বাক্যৰ পতি—হে দেৱ, হে ঘর্ম, দেৱশ্ৰুত হওঁক। দেৱ হৈ ইয়াত দেৱসকলক ৰক্ষা কৰা; তোমালোক দুজনৰ অনুসৰণে তুমি আগতেই ৰক্ষা কৰিলা—দেৱসকলৰ ভোগৰ বাবে। মধু—মাধ্বীভ্যাং; মধু—মাধূচীভ্যাং।

Mantra 19

हृ॒दे त्वा॒ मन॑से त्वा दि॒वे त्वा॒ सूर्या॑य त्वा । ऊ॒र्ध्वो अ॑ध्व॒रं दि॒वि दे॒वेषु॑ धेहि

হৃদয়লৈ তোমাক, মনলৈ তোমাক, স্বৰ্গলৈ তোমাক, সূৰ্যলৈ তোমাক। যজ্ঞক ঊৰ্ধ্ব কৰি স্থাপন কৰা; দিৱ্যলোকত, দেৱসকলৰ মাজত তাক প্ৰতিষ্ঠা কৰা।

Mantra 20

पि॒ता नो॑ऽसि पि॒ता नो॑ बोधि॒ नम॑स्ते अतु॒ मा मा॑ हिᳪसीः । त्वष्टृ॑मन्तस्त्वा सपेम पु॒त्रान्प॒शून्मयि॑ धेहि प्र॒जाम॒स्मासु॑ धे॒ह्यरि॑ष्टा॒ऽहᳪ स॒ह प॑त्या भूयासम्

তুমি আমাৰ পিতা; পিতা ৰূপে আমাক সাৱধান কৰি চোৱা। তোমালৈ নমস্কাৰ; মোক কেতিয়াও আঘাত নকৰিবা। ত্বষ্টৃ-সম্বলিত হৈ, সেৱাৰ দ্বাৰা আমি তোমাক লাভ কৰোঁ; মোৰ ভিতৰত পুত্ৰ আৰু পশু স্থাপন কৰা; আমাৰ মাজত প্ৰজা স্থাপন কৰা। অক্ষত হৈ, স্বামীৰ সৈতে একেলগে মই স্থিত হ’ম।

Mantra 21

अह॑: के॒तुना॑ जुषताᳪ सु॒ज्योति॒र्ज्योति॑षा॒ स्वाहा॑ । रात्रि॑: के॒तुना॑ जुषताᳪ सु॒ज्योति॒र्ज्योति॑षा॒ स्वाहा॑

দিনে নিজৰ কেতুনাৰে হোম গ্ৰহণ কৰক—শুভ জ্যোতি জ্যোতিৰে—স্বাহা। ৰাত্ৰিয়ে নিজৰ কেতুনাৰে হোম গ্ৰহণ কৰক—শুভ জ্যোতি জ্যোতিৰে—স্বাহা।