Sukta 52

Mantra 1

प्र श्यावाश्व धृष्णुयार्चा मरुद्भिॠक्वभिः । ये अद्रोघमनुष्वधं श्रवो मदन्ति यज्ञियाः ॥

হে শ্যাৱাশ্ব, ধীৰ সাহসেৰে মৰুদসকলৰ বাবে স্তোত্ৰ গাওঁ—ঋক্‌বাণীৰ গায়কসকলৰ সৈতে। যজ্ঞযোগ্য সেইসকলে দ্ৰোহহীন শ্ৰৱসত আৰু নিজৰ স্বভাৱগত শক্তিৰ মধুৰতাত আনন্দ কৰে।

Mantra 2

ते हि स्थिरस्य शवसः सखायः सन्ति धृष्णुया । ते यामन्ना धृषद्विनस्त्मना पान्ति शश्वतः ॥

কাৰণ তেওঁলোক স্থিৰ শক্তিৰ সখা, ধীৰ বলৰ সহচৰ। যাত্ৰাপথত সেই তীব্ৰগতিৱানসকলে নিজৰ স্ব-সত্তাৰে সদায় ৰক্ষা কৰে।

Mantra 3

ते स्यन्द्रासो नोक्षणोऽति ष्कन्दन्ति शर्वरीः । मरुतामधा महो दिवि क्षमा च मन्महे ॥

সেই ইন্দ্ৰাসকল—উদ্দীপক, প্ৰেৰক—বলবান ষাঁড়ৰ দৰে ৰাত্ৰিসকলক অতিক্ৰম কৰি লাফাই যায়। তেতিয়া আমি মনত ধাৰণ কৰোঁ মৰুতসকলৰ মহৎ মহিমা—উপৰ দিৱত আৰু তলৰ ক্ষিতিত।

Mantra 4

मरुत्सु वो दधीमहि स्तोमं यज्ञं च धृष्णुया । विश्वे ये मानुषा युगा पान्ति मर्त्यं रिषः ॥

মৰুতসকলৰ মাজত আমি তোমালোকৰ বাবে ধৰি ৰাখোঁ স্তোত্ৰ আৰু যজ্ঞ—ধৃষ্ট শক্তিৰে। যিসকলে সকলো মানৱ যুগজুৰি মৰ্ত্যক ৰিষ (অপকাৰ)ৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।

Mantra 5

अर्हन्तो ये सुदानवो नरो असामिशवसः । प्र यज्ञं यज्ञियेभ्यो दिवो अर्चा मरुद्भ्यः ॥

যোগ্য সেই উদাৰ দানশীল বীৰ-নরসকল, অমিশ্ৰ শক্তিৰ অধিকারী। যজ্ঞযোগ্যসকলৰ বাবে যজ্ঞ আগবঢ়োৱা; দিৱৰ দীপ্ত উচ্চতাৰ পৰা মৰুদ্ভ্যঃলৈ আৰ্চা—স্তৱ গাওঁ।

Mantra 6

आ रुक्मैरा युधा नर ऋष्वा ऋष्टीरसृक्षत । अन्वेनाँ अह विद्युतो मरुतो जज्झतीरिव भानुरर्त त्मना दिवः ॥

সোনালি দীপ্তি-উজ্জ্বল শোভাৰে, অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰসহ বীৰ নৰসকলে উচ্চ, তীক্ষ্ণ বাণ-সদৃশ বর্শাসমূহ মুকলি কৰিলে। তেওঁলোকৰ পিছত নিশ্চয়েই বিদ্যুৎসমূহ অনুসৰণ কৰে—চিৰচিৰাই জ্বলা অগ্নিশিখাৰ দৰে; দ্যৌৰ ভানু (দিব্য কিৰণ) নিজ শক্তিত গতি কৰে।

Mantra 7

ये वावृधन्त पार्थिवा य उरावन्तरिक्ष आ । वृजने वा नदीनां सधस्थे वा महो दिवः ॥

যিসকলে পাৰ্থিৱ লোকত মহৎ হৈ উঠিল, আৰু যিসকলে বিস্তৃত অন্তৰিক্ষত; নদীসমূহৰ ভিৰত হওক বা মহা দ্যৌৰ আসনত হওক—সেই ঠাইতেই তেওঁলোকে নিজৰ শক্তিত স্থিত থাকে।

Mantra 9

उत स्म ते परुष्ण्यामूर्णा वसत शुन्ध्यवः । उत पव्या रथानामद्रिं भिन्दन्त्योजसा ॥

আৰু নিশ্চয়েই, হে শুদ্ধসকল, তোমালোক পৰুষ্ণী নদীত উল-সদৃশ (মেঘ-সদৃশ) আৱৰণৰূপে বাস কৰা। আৰু তোমালোকৰ ৰথসমূহৰ পৱ্যা (চকাৰ ফেলা) দ্বাৰা বলত শিলাখণ্ডো বিদীৰ্ণ কৰা।

Mantra 10

आपथयो विपथयोऽन्तस्पथा अनुपथाः । एतेभिर्मह्यं नामभिर्यज्ञं विष्टार ओहते ॥

অপথ-কৰা, বিপথ-কৰা, অন্তঃপথৰ আৰু অনুপথৰ—এই সকলো নামৰ দ্বাৰাই ‘বিষ্টাৰ’ (বিস্তাৰক) মোৰ বাবে যজ্ঞখন বিস্তাৰ কৰি উলিয়াই আনে।

Mantra 11

अधा नरो न्योहतेऽधा नियुत ओहते । अधा पारावता इति चित्रा रूपाणि दर्श्या ॥

তেতিয়া নৰ-বীৰসকল ওচৰলৈ আহে; তেতিয়া নিয়ুত (যোক্ত শক্তি) সহ ওচৰলৈ আহে; তেতিয়া যেন ‘দূৰৰ পৰা’—তেওঁলোকৰ বিচিত্ৰ ৰূপসমূহ দৰ্শনীয় হৈ উঠে।

Mantra 13

य ऋष्वा ऋष्टिविद्युतः कवयः सन्ति वेधसः । तमृषे मारुतं गणं नमस्या रमया गिरा ॥

যিসকল ঋষ্ব (উচ্চ), ঋষ্টি-বিদ্যুত (বল্লম-জ্যোতি ঝলমল) কবি আৰু বেধস (জ্ঞানী বিধাতা) — হে ঋষি, সেই মাৰুত-গণক নমস্কাৰ কৰা; আনন্দময় গিৰা (বচন)ৰে তেওঁলোকক সন্তুষ্ট কৰা।

Mantra 14

अच्छ ऋषे मारुतं गणं दाना मित्रं न योषणा । दिवो वा धृष्णव ओजसा स्तुता धीभिरिषण्यत ॥

হে ঋষি, মাৰুত-গণৰ ওচৰলৈ আহা—দানশীল, মিত্ৰ-সদৃশ সহায়, প্ৰিয়াৰ দৰে স্নেহময়। দ্যুলোকৰ পৰা হওক বা, নিজৰ তেজস্বী বলত ধৃষ্ট হৈ, ধী-প্ৰেৰিত স্তুতিত স্তুত হ’লে সিহঁতে আমাক আগুৱাই ঠেলি নিয়ে।

Mantra 15

नू मन्वान एषां देवाँ अच्छा न वक्षणा । दाना सचेत सूरिभिर्यामश्रुतेभिरञ्जिभिः ॥

এতিয়া জাগ্ৰত অনুসন্ধানৰে এই দেৱসকলৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়া; বাধা নাপাবা। সূৰিসকলৰ সৈতে একেলগে দান-চেতন হওক—যাত্ৰাৰ সত্য আহ্বান শুনা ত্বৰিত শক্তিসমূহ (অঞ্জিভিঃ) দ্বাৰা।

Mantra 16

प्र ये मे बन्ध्वेषे गां वोचन्त सूरयः पृश्निं वोचन्त मातरम् । अधा पितरमिष्मिणं रुद्रं वोचन्त शिक्वसः ॥

সত্যত আত্মীয়তা বিচৰা সূৰিসকলে মোৰ আগত ঘোষণা কৰে—‘গাই’ বুলি; পৃশ্নিক ‘মাতৃ’ বুলি ঘোষণা কৰে। তাৰ পাছত প্ৰেৰক পিতৃ—ৰুদ্ৰক—প্ৰবল, প্ৰেৰিত বাক্যৰ অধিকারীসকলে ঘোষণা কৰে।

Mantra 17

सप्त मे सप्त शाकिन एकमेका शता ददुः । यमुनायामधि श्रुतमुद्राधो गव्यं मृजे नि राधो अश्व्यं मृजे ॥

সাত আৰু সাত শক্তিমান সত্তাই মোক দিলে—একে-একে শতগুণ দান। যমুনাৰ তীৰত, যি সত্যকৈ শ্ৰুত, তাৰ ওপৰত ভৰ দি, মই দীপ্ত গোৱধনৰ বৰ উঠাই ধৰি; আৰু অন্তৰত অশ্ব-শক্তিৰ বৰ স্থাপন কৰোঁ।