Yajñamālī–Sumālī Upākhyāna: Merit-Transfer through Temple Plastering (Lepa) and the Redemption of a Sinner

Verse 1

सनक उवाच । वेदमालेः सुतौ प्रोक्तौ यावुभौ मुनिसत्तम । यज्ञमाली सुमाली च तयोः कर्माधुनोच्यत ॥ १ ॥

সনক ক’লে—হে মুনিশ্ৰেষ্ঠ! বেদমালাৰ দুজন পুত্ৰ—যজ্ঞমালী আৰু সুমালী—বুলি কোৱা হৈছে। এতিয়া তেওঁলোকৰ কৰ্ম বৰ্ণনা কৰা হ’ব।

Verse 2

तयोराद्यो यज्ञमाली विभेद पितृसंचितम् । धनं द्विधा कनिष्टस्य भागमेकं ददौ तदा ॥ २ ॥

তেওঁলোকৰ মাজত জ্যেষ্ঠ যজ্ঞমালীয়ে পিতৃসঞ্চিত ধন দুটা ভাগ কৰি, তেতিয়া কনিষ্ঠক এক ভাগ দিলে।

Verse 3

सुमाली च धनं सर्वं व्यसनाभिरकतः सदा । अपादाना दिभिश्चैव नाशयामास भो द्विज ॥ ३ ॥

আৰু সুমালী সদায় ব্যসনত আসক্ত হৈ, হে দ্বিজ! চুৰি আদি দুষ্কৰ্ম আৰু অপহৰণাদিৰে নিজৰ সকলো ধন নষ্ট কৰিলে।

Verse 4

गीतवाद्यरतो नित्यं मद्यपानरतोऽभवत् । वेश्याविभ्रमलुब्धोऽसौ परदारतोऽभवत् ॥ ४ ॥

তেওঁ সদায় গীত-বাদ্যত মগ্ন থাকিছিল আৰু মদ্যপানত আসক্ত হৈ পৰিছিল। বেশ্যাৰ বিভ্ৰমত লুব্ধ হৈ তেওঁ পৰস্ত্ৰী গমনতো ৰত হৈছিল।

Verse 5

सर्वस्मिन्नाशमायाते हिरण्ये पितृसंचिते । अपहृत्य परं द्रव्यं वारस्त्रीनिरतोऽभवत् ॥ ५ ॥

পিতৃয়ে সঞ্চয় কৰা সকলো সোণ-ৰূপ নষ্ট হোৱাত, তেওঁ আনৰ ধন অপহৰণ কৰি বাৰাংগনাত নিৰত হৈছিল।

Verse 6

दृष्ट्वा सुमालिनः शूलं यज्ञमाली महामतिः । बभूव दुःखितोऽत्यर्थं भ्रातरं चदमब्रवीत् ॥ ६ ॥

সুমালীৰ হাতত শূল দেখি মহামতি যজ্ঞমালী অত্যন্ত দুঃখিত হ’ল আৰু ভাতৃক এইদৰে ক’লে।

Verse 7

अलममत्यंतकष्टेन वृत्तेनास्मत्कुलेऽनुज । त्वमेक एव दुष्टात्मा महापापरतोऽभवः ॥ ७ ॥

হে অনুজ! আমাৰ কুলত এনে অত্যন্ত কষ্টদায়ক আচৰণৰ প্ৰয়োজন নাই। তুমি অকলেই দুৰাত্মা হৈ মহাপাপত লিপ্ত হৈছা।

Verse 8

एवं निवारयंतं तं बहुशो ज्येष्टसोदरम् । हनिष्यामीति निश्चित्य खङ्गहस्तः कचेऽग्रहीत् ॥ ८ ॥

এইদৰে বাৰে বাৰে বাধা দি থকা জ্যেষ্ঠ ভাতৃক "মই হত্যা কৰিম" বুলি নিশ্চয় কৰি, হাতত তৰোৱাল লৈ তেওঁৰ চুলিত ধৰিলে।

Verse 9

ततो महारवो जज्ञे नगरे भृशदारुणः । बबंधुर्नागराश्चैनं कुपितास्ते सुमालिनम् ॥ ९ ॥

তেতিয়া নগৰত অতি ভয়ংকৰ মহা কোলাহল উঠিল; ক্ৰুদ্ধ পৌৰলোকে সুমালিক ধৰি বান্ধি পেলালে।

Verse 10

यज्ञमाली ह्यमेयात्मा पौरान्संप्रार्थ्य दुःखितः । बंधनान्मोचयामास भ्रातृस्नेहविमोहितः ॥ १० ॥

যজ্ঞমালী—অমেয় আত্মাবান হ’লেও—দুঃখিত হৈ পৌৰলোকক কাতৰ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে; ভ্ৰাতৃস্নেহ-মোহত তেওঁলোকক বন্ধনৰ পৰা মুক্ত কৰিলে।

Verse 11

यज्ञमाली पुनस्चापि बिभिदे स्वधनं द्विधा । आददे स्वयमर्द्धं च ददावर्द्धं यवीयसे ॥ ११ ॥

তাৰ পিছত যজ্ঞমালীয়ে পুনৰ নিজৰ ধন দুটা ভাগ কৰিলে; আধা নিজে ৰাখিলে আৰু আধা কনিষ্ঠ ভ্ৰাতাক দিলে।

Verse 12

सुमाली त्वतिमूढात्मा तद्धनं चापि नारद । मूर्खैः पारंवडचंडालैर्बुभुजे च सहोद्धतः ॥ १२ ॥

হে নাৰদ, অতিমূঢ়চিত্ত সুমালীয়ে সেই ধনো উড়াই দিলে; মূৰ্খ আৰু নীচ চণ্ডালসকলৰ সৈতে উদ্ধত অহংকাৰে ভোগ-বিলাস কৰিলে।

Verse 13

असतामुपभो गाय दुर्जनानां विभूतयः । पिचुमंदः फलाढ्योऽपि काकैरेवोपभुज्यते ॥ १३ ॥

দুৰ্জনৰ বিভূতি অসৎ লোকৰ ভোগৰ বাবেই হয়; যেনেকৈ ফলভৰ্তি পিচুমন্দ গছো কেৱল কাকেই উপভোগ কৰে।

Verse 14

भ्रात्रा दत्तं धनं तञ्च सुमाली नाशयन्मुने । मद्यपानप्रमत्तश्च गोमांसा दीन्यभक्षयत् ॥ १४ ॥

হে মুনি, সুমালীয়ে ভ্ৰাতৃদত্ত ধনো নষ্ট কৰিলে; মদ্যপানত উন্মত্ত হৈ গোমাংস আৰু আন নিষিদ্ধ মাংসো ভক্ষণ কৰিলে।

Verse 15

त्यक्तो बंधुजनैः सर्वैश्चांडालस्त्रीसमन्वितः । राज्ञापि बाधितो विप्रप्रपेदे निर्जनं वनम् ॥ १५ ॥

সকলো আত্মীয়স্বজনৰ দ্বাৰা ত্যাগ কৰা, চাণ্ডাল স্ত্ৰীৰ সৈতে, আৰু ৰজাৰ দ্বাৰাও পীড়িত সেই ব্ৰাহ্মণে নিৰ্জন বনলৈ গ’ল।

Verse 16

यज्ञमाली सुधीर्विप्र सदा धर्मरतोऽभवेत् । अवारितं ददावन्नं सत्सङ्गगतकल्मषः ॥ १६ ॥

যজ্ঞমালাৰে ভূষিত সুবুদ্ধি ব্ৰাহ্মণ সদায় ধৰ্মৰত হওক; যাচকক অবাৰিতভাৱে অন্ন দান কৰক, কিয়নো সৎসঙ্গত তাৰ কল্মষ ক্ষয় হয়।

Verse 17

पित्रा कृतानि सर्वाणि तडागादीनि सत्तम । अपालयत्प्रयत्नेन सदा धर्मपरायणः ॥ १७ ॥

হে সত্তম, পিতৃয়ে নিৰ্মিত তড়াগ আদি সকলো কৰ্ম তেওঁ যত্নেৰে পালন-ৰক্ষা কৰিলে; সদায় ধৰ্মপরায়ণ হৈ ৰ’ল।

Verse 18

विश्राणितं धनं सर्वं यज्ञमालेर्महात्मनः । सत्पात्रदाननिष्टस्य धर्ममार्गप्रवर्तिनः ॥ १८ ॥

মহাত্মা যজ্ঞমালীয়ে সকলো ধন দানৰূপে বিতৰণ কৰিলে; সৎপাত্ৰত দানত নিষ্ঠাৱান আৰু ধৰ্মমাৰ্গ প্ৰৱৰ্তক আছিল।

Verse 19

अहो सदुपभोगाय सज्जनानां विभूतयः । कल्पवृक्षफलं सर्वममरैरेव भुज्यते ॥ १९ ॥

হায়! সজ্জনসকলৰ সদুপভোগৰ বাবে যি বিভূতি, সেয়া কল্পবৃক্ষৰ সকলো ফলৰ দৰে, প্ৰকৃততে কেৱল অমৰ দেৱসকলেই ভোগ কৰে।

Verse 20

धनं विश्राण्य धर्मार्थं यज्ञमाली महामतिः । नित्यं विष्णुगृहे सम्यक्परिचर्य्यापरोऽभवत् ॥ २० ॥

ধৰ্মাৰ্থে ধন বিতৰণ কৰি মহামতি যজ্ঞমালী নিত্য বিষ্ণুগৃহত যথাযথ পৰিচৰ্য্যাত পৰায়ণ হ’ল।

Verse 21

कालेन गच्छता तौ तु वृद्धभावमुपागतौ । यज्ञमाली सुमाली च ह्येककाले मृतावुभौ ॥ २१ ॥

সময় গতি কৰোঁতে তেওঁলোক দুয়ো বাৰ্ধক্যলৈ উপনীত হ’ল; আৰু যজ্ঞমালী আৰু সুমালী—দুয়ো একে সময়তে দেহত্যাগ কৰিলে।

Verse 22

हरिपूजारतस्यास्य यज्ञमालिमहात्मनः । हरिः संप्रेषयामास विमानं पार्षदा वृतम् ॥ २२ ॥

হৰিপূজাত ৰত এই মহাত্মা যজ্ঞমালীৰ বাবে স্বয়ং হৰিয়ে নিজৰ পাৰ্ষদবেষ্টিত এক দিব্য বিমান প্ৰেৰণ কৰিলে।

Verse 23

दिव्यं विमानमारुह्य यज्ञमाली महामतिः । पूज्यमानः सुरगणैः स्तूयमानो मुनीश्वरैः ॥ २३ ॥

দিব্য বিমানত আৰোহণ কৰি মহামতি যজ্ঞমালী, সুৰগণৰ দ্বাৰা পূজিত আৰু মুনীশ্বৰসকলৰ দ্বাৰা স্তুত হৈ, মহিমাৰে অগ্ৰসর হ’ল।

Verse 24

गंधर्वैर्गीयमानश्च सेवितश्चाप्सरोगणैः । कामधेन्वा पुष्यमाणश्चित्राभरणभूषितः ॥ २४ ॥

তেওঁ গন্ধৰ্বসকলে গীত গাই স্তুতি কৰিছিল, অপ্সৰাগণৰ সেৱাত পৰিবৃত আছিল; কামধেনুৰ দ্বাৰা পোষিত আৰু বিচিত্ৰ দীপ্তিমান অলংকাৰৰে ভূষিত আছিল।

Verse 25

कोमलैस्तुलसीमाल्यैर्भूषितस्तेजसां निधिः । गच्छन्विष्णुपदं दिव्यंमनुजं पथि दृष्टवान् ॥ २५ ॥

কোমল তুলসীমালাৰে ভূষিত, তেজৰ নিধিস্বৰূপ তেওঁ; বিষ্ণুৰ দিব্য পদলৈ আগবাঢ়োঁতে পথে এজন মানুহক দেখিলে।

Verse 26

ताह्यमानं यमभटैः क्षुत्तृड्भ्यां परिपीडितम् । प्रेतभूतं विवस्त्रं च दुःखितं पाशवेष्टितम् । इतस्ततः प्राधावन्तं विलपंतमनाथवत् ॥ २६ ॥

যমভটসকলে তাক টানি লৈ গৈছিল; ক্ষুধা আৰু তৃষ্ণাই তাক পীড়িত কৰিছিল। প্ৰেতভূত হৈ ভ্ৰমণকাৰী, বিবস্ত্ৰ আৰু দুখিত, পাশেৰে বাঁধা—ইফালে-সিফালে দৌৰি অনাথৰ দৰে বিলাপ কৰিছিল।

Verse 27

क्रोशन्तं च सुदंतं च दृष्ट्वा मनसि विव्यथे ॥ २७ ॥

তাক ক্ৰন্দন কৰা আৰু সুদন্তকো দেখি, তেওঁৰ হৃদয় গভীৰভাৱে ব্যথিত হ’ল।

Verse 28

यज्ञमालीदयायुक्तो विष्णुदूतान्समीपगान् । कोऽयं भटैर्बाध्यमानं इत्यपृच्छत्कृतांजलिः ॥ २८ ॥

দয়াৰে উদ্বুদ্ধ যজ্ঞমালী বিষ্ণুদূতসকলৰ ওচৰলৈ গৈ, হাত জোৰ কৰি সুধিলে—“এইজন কোন, যাক এই ভটসকলে পীড়া দিছে?”

Verse 29

अथ ते हरिदूतास्तं यज्ञमालिमहौजसम् । असौ सुमाली भ्राता ते पापात्मेति समब्रुवन् ॥ २९ ॥

তেতিয়া হৰিৰ দূতসকলে মহাবীৰ যজ্ঞমালীক ক’লে—“এইজন সুমালী, তোমাৰ ভ্ৰাতা; স্বভাৱতে পাপাত্মা।”

Verse 30

यज्ञमाली समाकर्ण्य व्याख्यातं विष्णुकिंकरैः । मनसा दुःखमापन्नः पुनः पप्रच्छ नारद ॥ ३० ॥

বিষ্ণুৰ কিঙ্কৰসকলে ব্যাখ্যা কৰা কথা শুনি যজ্ঞমালী মনত দুখিত হ’ল; তাৰ পাছত নাৰদে তেওঁলোকক পুনৰ সুধিলে।

Verse 31

कथमस्य भवेन्मोक्षः सांचितैः पापसंचयैः । तदुपायंबदध्वं मे यूयं हि ममबांधवाः ॥ ३१ ॥

সঞ্চিত পাপৰ সঞ্চয় থাকোঁতে তাৰ মোক্ষ কেনেকৈ হ’ব? তাৰ উপায় মোক কওক; কিয়নো আপোনালোক মোৰ বান্ধৱ আৰু হিতৈষী।

Verse 32

सख्यं साप्तपदीनं स्यादित्याहुर्धर्मकोविदाः । सतां साप्तपदी मैत्री सत्सतां त्रिपदी तथा ॥ ३२ ॥

ধৰ্মকোবিদসকলে কয়—সখ্য ‘সপ্তপদী’ৰে স্থাপিত হয়। সজ্জনসকলৰ মাজত সাত পদক্ষেপে মৈত্ৰী দৃঢ় হয়; আৰু পৰম সৎজনৰ মাজত তিন পদক্ষেপো যথেষ্ট।

Verse 33

सत्सतामपि ये संतस्तेषां मैत्रघी पदे पदे ॥ ३३ ॥

সজ্জনসকলৰ মাজতো যিসকল সত্য সন্ত, তেওঁলোকৰ মৈত্ৰী পদে পদে প্ৰকাশ পায়—প্ৰতি পদক্ষেপে সৌহাৰ্দ ঝৰে।

Verse 34

तस्मान्मे बांधवा यूयं मां नेतुं समुपागताः । यतोऽयं मम भ्रातापि मुच्यते तदिहोच्यताम् ॥ ३४ ॥

সেয়ে হে মোৰ বান্ধৱসকল, তোমালোকে মোক লৈ যাবলৈ ইয়ালৈ আহিছা। কোৱা, কি কৰিলে মোৰ এই ভ্ৰাতাও মুক্তি লাভ কৰিব।

Verse 35

यज्ञमालिवचः श्रुत्वा विष्णुदूता दयालवः । पुनः स्मितामुखाः प्रोचुर्यज्ञमालिहरिप्रियम् ॥ ३५ ॥

যজ্ঞমালীৰ বাক্য শুনি দয়ালু বিষ্ণুদূতসকলে পুনৰ হাঁহিমুখে ক’লে আৰু হৰিপ্ৰিয় যজ্ঞমালীক সম্বোধন কৰিলে।

Verse 36

विष्णुदूता ऊचुः । यज्ञमालिन्महाभाग नारायणपरायण । उपायं तव वक्ष्यामः सुमालिप्रेममुक्तिदम् ॥ ३६ ॥

বিষ্ণুদূতসকলে ক’লে—হে মহাভাগ যজ্ঞমালিন, নাৰায়ণ-পরায়ণ! আমি তোমাক সেই উপায় ক’ম যি সুমালীক প্ৰেমভক্তি আৰু মুক্তি দান কৰে।

Verse 37

कृतं यत्सुमहत्कर्म त्वया प्राक्तनजन्मनि । प्रवक्ष्यामः समासेन तच्छ्रणुष्व समाहितः ॥ ३७ ॥

পূৰ্বজন্মত তুমি যি অতি মহান কৰ্ম কৰিছিলা, সেয়া আমি সংক্ষেপে ক’ম; মন একাগ্ৰ কৰি শুনা।

Verse 38

पुरा त्वं वैश्यजातीयो नाम्ना विश्वंघभरः स्मृतः । त्वया कृतानि पापानि अहंत्यगणितानि वै ॥ ३८ ॥

পূৰ্বে তুমি বৈশ্যকুলত জন্ম লৈ ‘বিশ্বংঘভৰ’ নামে স্মৰণীয় আছিলা। তোমাৰ কৃত পাপ সঁচাকৈয়ে অগণিত আৰু অতি ঘোৰ আছিল।

Verse 39

सुकर्मवासनाहीनो मातापित्रोर्विरोधकृत् । एकदा बंधुभिस्त्यक्तः शोकसंतापपीडितः ॥ ३९ ॥

সুকৰ্মৰ বাসনা-হীন আৰু মাতৃ-পিতৃৰ বিৰোধ কৰা সি এদিন আত্মীয়সকলে ত্যাগ কৰিলে; শোক আৰু দহন-সন্তাপে পীড়িত হ’ল।

Verse 40

क्षुधाग्निनापि संतप्तः प्राप्तवान्हरिमंदिरम् । तदा वृष्टिरभूत्तत्र तत्स्थानं पंकिलं ह्यभूत ॥ ४० ॥

ক্ষুধাৰ অগ্নিতেও দগ্ধ হৈ সি হৰিৰ মন্দিৰত উপনীত হ’ল। তেতিয়াই তাত বৰষুণ পৰিল আৰু সেই ঠাই সঁচাকৈ কাদাময় হৈ উঠিল।

Verse 41

दीरीकृतस्त्वया पंकस्तत्स्थाने स्थातुमिच्छया । उपलेपनतां प्राप्तं तत्स्थानं विष्णुमंदिरे ॥ ४१ ॥

সেই ঠাইত থিয় হ’বলৈ ইচ্ছা কৰি তুমি কাদাটো আঁতৰাই দিলে; আৰু বিষ্ণুমন্দিৰত সেই স্থান লেপন-প্ৰলেপনৰ যোগ্য, অৰ্থাৎ শুদ্ধ আৰু পূজাৰ উপযুক্ত হ’ল।

Verse 42

त्वयोषितं तु तद्गात्रौ तस्मिन्देवालये द्विज । दंशितश्चैव सर्पेण प्राप्तं पञ्चत्वमेव च ॥ ४२ ॥

হে দ্বিজ! সেই দেৱালয়ত তুমি যেতিয়া তাৰ দেহৰ ওপৰত বহিলা, তেতিয়া সি সাপৰ দংশনত দংশিত হৈ পঞ্চত্ব, অৰ্থাৎ মৃত্যু লাভ কৰিলে।

Verse 43

तेन पुण्यप्रभावेन उपलेपकृतेन च । विप्रजन्म त्वया प्राप्तं हरि भक्तिस्तथाचला ॥ ४२ ॥

সেই পুণ্যৰ প্ৰভাৱ আৰু উপলেপনৰ কৰ্মফলৰ দ্বাৰা তুমি বিপ্ৰজন্ম লাভ কৰিলা; আৰু হৰিত তোমাৰ ভক্তিও অচল হ’ল।

Verse 44

कल्पकोटिशतं साग्रं संप्राप्य हरिसन्निधिम् । वसाद्य ज्ञानमासाद्य परं मोक्षं गमिष्यसि ॥ ४३ ॥

শত কোটি কল্পতকৈ অলপ অধিক কাল হৰিৰ সান্নিধ্য লাভ কৰি, তাত বাস কৰি আৰু সম্যক জ্ঞান প্ৰাপ্ত কৰি, তুমি পৰম মোক্ষ লাভ কৰিবা।

Verse 45

अनुजं पातकिश्रेष्टं त्वं समुद्धर्त्तमिच्छसि । उपायं तव वक्ष्यामस्तं निबोध महामते ॥ ४४ ॥

তুমি তোমাৰ অনুজক—পাপীসকলৰ মাজত অগ্ৰগণ্যক—উদ্ধাৰ কৰিব বিচাৰিছা। হে মহামতি, তাৰ উপায় মই ক’ম; মনোযোগেৰে বুজি লোৱা।

Verse 46

गोचर्ममात्रभूमेस्तु उपलेपनजं फलम् । दत्त्वोद्धर महाभाग भ्रातरं कृपयान्वितः ॥ ४५ ॥

গোচৰ্মমাত্ৰ ভূমিও লেপন কৰি শুদ্ধ কৰিলে যি পুণ্যফল জন্মে, হে মহাভাগ, সেই পুণ্য দান কৰি কৰুণাৰে তোমাৰ ভ্ৰাতাক উদ্ধাৰ কৰা।

Verse 47

एवमुक्तो विष्णुदूतैर्यज्ञमाली महापतिः । तत्फलं प्रददौ तस्मै भ्रात्रे पापविमुक्तये ॥ ४६ ॥

বিষ্ণুদূতসকলে এনেদৰে কোৱাত মহাপতি যজ্ঞমালীয়ে ভ্ৰাতাৰ পাপবিমুক্তিৰ বাবে সেই কৰ্মফল তাক দান কৰিলে।

Verse 48

सुमाली भ्रातृदत्तेन पुण्येन गतकल्मषः । बभूव यमदूतास्तु तं त्यक्त्वा प्रपलायिताः ॥ ४७ ॥

ভ্ৰাতৃদত্ত পুণ্যৰ বলত সুমালী কল্মষমুক্ত হ’ল; আৰু যমদূতসকলে তাক ত্যাগ কৰি পলাই গ’ল।

Verse 49

विमानं चागतं सद्यः सर्वभोगसमन्वितम् । तदा सुमाली स्वर्यानमारुह्य मुमुदे मुने ॥ ४८ ॥

তৎক্ষণাৎ সকলো ভোগেৰে সমন্বিত এক দিৱ্য বিমান আহি উপস্থিত হ’ল। তেতিয়া সুমালী সেই স্বৰ্গীয় যানত আৰোহণ কৰি, হে মুনি, পৰম আনন্দ লাভ কৰিলে।

Verse 50

तावुभौ भ्रातरौ विप्र सुरवृंदनमस्कृतौ । अवापतुर्भृशं प्रीतिं समालिंग्य परस्परम् ॥ ४९ ॥

হে বিপ্ৰ, দেৱবৃন্দৰ দ্বাৰাও নমস্কৃত সেই দুজন ভ্ৰাতা পৰস্পৰক আলিঙ্গন কৰি অতি প্ৰগাঢ় প্ৰীতি আৰু আনন্দ লাভ কৰিলে।

Verse 51

यज्ञमाली सुमाली च स्तूयमानौ महर्षिभिः । गीयमानौ च गंधर्वैर्विष्णुलोकं प्रजग्मतुः ॥ ५० ॥

যজ্ঞমালী আৰু সুমালী—মহৰ্ষিসকলৰ দ্বাৰা স্তূত আৰু গন্ধৰ্বসকলৰ দ্বাৰা গীত—প্ৰস্থান কৰি বিষ্ণুলোক প্ৰাপ্ত হ’ল।

Verse 52

अवाप्य हरिसालोक्यं सुमाली मुनिसत्तम । यज्ञमाली चोषतुस्तौ कल्पमेकं मुदान्वितौ ॥ ५१ ॥

হে মুনিসত্তম, সুমালী আৰু যজ্ঞমালীয়ে হৰিৰ সালোখ্য লাভ কৰি তাত এক কল্পকাল আনন্দসহ বাস কৰিলে।

Verse 53

भुक्त्वा भोगान्बहूँस्तत्र यज्ञमाली महामतिः । तत्रैव ज्ञानसंपन्नः परं मोक्षमुपागतः ॥ ५२ ॥

তাত বহু ভোগ উপভোগ কৰি, মহামতি যজ্ঞমালী তাতেই জ্ঞানসম্পন্ন হৈ পৰম মোক্ষ লাভ কৰিলে।

Verse 54

सुमाली तु महाभागो विष्णुलोके मुदान्वितः । स्थित्वा भूमिं पुनः प्राप्य विप्रत्वं समुपागतः ॥ ५३ ॥

মহাভাগ সুমালী বিষ্ণুলোকত আনন্দে অৱস্থান কৰিলে। তাত বাস কৰি পুনৰ পৃথিৱীলৈ আহি ব্ৰাহ্মণত্ব লাভ কৰিলে।

Verse 55

अतिशुद्धे कुले जातो गुणवान्वेदपारगः । सर्वसंपत्समोपेतो हरिभक्तिपरायणः ॥ ५४ ॥

সেই অতি শুদ্ধ কুলত জন্ম লৈ, গুণৱান আৰু বেদত পাৰদৰ্শী হৈছিল। সকলো সম্পদে সমৃদ্ধ হৈ, হৰি-ভক্তিত সম্পূৰ্ণ পৰায়ণ আছিল।

Verse 56

व्याहरन्हरिनामानि प्रपेदे जाह्नवीतटम् । तत्र स्नातश्च गंगायां दृष्ट्वा विश्वेश्वरं प्रभुम् ॥ ५५ ॥

হৰিনাম উচ্চাৰণ কৰি কৰি তেওঁ জাহ্নৱী (গঙ্গা) তীৰলৈ পালে। তাত গঙ্গাত স্নান কৰি প্ৰভু বিশ্বেশ্বৰক দৰ্শন কৰিলে।

Verse 57

अवाप परमं स्थानं योगिनामपि दुर्लभम् । उपलेपनमाहात्म्यं कथितं ते मुनीश्वर ॥ ५६ ॥

তেওঁ পৰম স্থান লাভ কৰিলে, যি যোগীসকলৰ বাবেও দুষ্প্ৰাপ্য। হে মুনীশ্বৰ, এইদৰে উপলেপন (লেপন-শুদ্ধি)ৰ মাহাত্ম্য তোমাক কোৱা হ’ল।

Verse 58

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन संपूज्यो जगतांपतिः । अकामादपि ये विष्णोः सकृत्पूजां प्रकुर्वते ॥ ५७ ॥

সেয়ে সৰ্বপ্ৰযত্নে জগত্পতিক যথাবিধি পূজা কৰা উচিত। যিসকলে নিষ্কাম হৈও বিষ্ণুৰ একবাৰ পূজা কৰে, তেওঁলোকেও মহৎ ফল লাভ কৰে।

Verse 59

न तेषां भवबंधस्तु कदाचिदपि जायते । हरिभक्तिरतान्यस्तु हरिबुद्ध्या समर्चयेत् ॥ ५८ ॥

তেওঁলোকৰ বাবে সংসাৰ-বন্ধন কেতিয়াও জন্ম নলয়। কিন্তু যি হৰিভক্তিত ৰত, সি সকলোকে হৰি-বুদ্ধিৰে হৰি-ৰূপ বুলি জানি সমৰ্চনা কৰক।

Verse 60

तस्य तुष्यंति विप्रेंद्र ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । हरिभक्तिपराणां तु संगिनां संगमात्रतः ॥ ५९ ॥

হে বিপ্ৰেন্দ্ৰ! তাতে ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু মহেশ্বৰ প্ৰসন্ন হয়; কিয়নো হৰিভক্তি-পরায়ণ সঙ্গীৰ কেৱল সঙ্গমাত্ৰতেই তেওঁলোকৰ সন্তোষ লাভ হয়।

Verse 61

मुच्यते सर्वपापेभ्यो महापातकवानपि । हरिपूजापराणां च हरिनामरतात्मनाम् ॥ ६० ॥

মহাপাতকবন্ত লোকেও সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়—হৰিপূজা-পরায়ণ আৰু হৰিনামত ৰত আত্মাসকলৰ ক্ষেত্ৰত ই সত্য।

Verse 62

शुश्रूषानिरता यांति पापिनोऽपि परां गतिम् ॥ ६१ ॥

বিনয়সেৱা আৰু শ্ৰদ্ধাৰে শ্ৰৱণত নিৰত পাপীয়েও পৰম গতি লাভ কৰে।