Dharmopadeśa-Śānti: Rules of Impurity, Expiations, and Ancestor Rites
सायं संगोपनार्थं च त्वदोषो रोषबन्धयोः । पादे चैवास्य रोमाणि द्विपादे श्मश्रु केवलम् ॥ ४९ ॥
sāyaṃ saṃgopanārthaṃ ca tvadoṣo roṣabandhayoḥ | pāde caivāsya romāṇi dvipāde śmaśru kevalam || 49 ||
সন্ধিয়াৰ সময়ত ৰক্ষাৰ্থে গোপন কৰা বিধেয়; কিন্তু তোমাৰ দোষ ক্ৰোধত আৰু বৈৰ-বন্ধনত। আৰু তাৰ দেহত—পাদত ৰোম থাকে, দ্বিপদ মানুহত কেৱল দাড়ি (শ্মশ্ৰু) থাকে।
Sanatkumara (in dialogue with Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: raudra
It teaches that outer actions (like concealment at night for safety) are secondary; the real spiritual fault is inner bondage to anger and resentment, which obstructs dharma and clarity of mind.
Bhakti requires inner purity and steadiness; anger (roṣa) and hostility fracture remembrance of the Lord and disrupt disciplined conduct, so controlling them supports sustained devotion.
It primarily emphasizes dharmic conduct rather than a specific Vedanga; practically, it aligns with niti and self-regulation taught alongside smriti-based ritual life—inner restraint preserves the efficacy of one’s religious practice.