Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
ऋष्युदात्तेज्जुषीपूर्वा अत्मनेपदिनोर्णवाः । व्रश्चादय उदात्तेतः प्रोक्ताः पंचाधिकं शतम् ॥ ५८ ॥
ṛṣyudāttejjuṣīpūrvā atmanepadinorṇavāḥ | vraścādaya udāttetaḥ proktāḥ paṃcādhikaṃ śatam || 58 ||
‘ঋষ্যুদাত্ত’ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ‘জুষী’ উপসৰ্গযুক্তলৈকে ‘আত্মনেপদ-ৰূপাৰ্ণৱ’ নামৰ শ্ৰেণী বৰ্ণিত। তদ্ৰূপ ‘ব্ৰশ্চ’ৰ পৰা আৰম্ভ উদাত্ত-স্বরধাতু একশ পাঁচ কোৱা হৈছে।
Sanatkumara (teaching Narada in a technical/vedanga-oriented passage)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It emphasizes that correct Vedic sound—especially accent (udātta) and grammatical voice (Ātmanepada)—is part of disciplined sacred learning, supporting purity of recitation that traditionally undergirds dharma and inner clarity.
Indirectly: it shows that devotion is strengthened by precise śruti-based practice—careful chanting and correct forms—so that worship and mantra-recitation are performed without error.
Vedanga knowledge of Śikṣā (phonetics/accents like udātta) and Vyākaraṇa (verbal classification such as Ātmanepada), including enumerating specific root-groups (e.g., vraśc-ādi) and their accent properties.