Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
बुद्धिभक्षार्थयोः शब्दकर्मकाणां निजेच्छया । प्रयोज्य कर्मण्यन्येषां ण्यंतानां लादयो मताः ॥ ८७ ॥
buddhibhakṣārthayoḥ śabdakarmakāṇāṃ nijecchayā | prayojya karmaṇyanyeṣāṃ ṇyaṃtānāṃ lādayo matāḥ || 87 ||
‘বুজোৱা’ আৰু ‘খুৱোৱা’ অৰ্থবাহী, আৰু যাৰ কৰ্ম ‘শব্দ’ ৰূপে থাকে—এনেধৰণৰ ধাতুত নিজৰ ইচ্ছামতে ণ্যন্ত (প্ৰেৰক) প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি। আন ধাতুৰ ণ্যন্ত ৰূপতো, আনক কৰোৱাবৰ অৰ্থত কৰ্মণি প্ৰয়োগ হ’লে ‘ল’ আদি প্ৰত্যয় প্ৰযোজ্য বুলি মত।
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It presents Vyākaraṇa (grammar) as a Vedāṅga discipline: precise language-use safeguards the correct transmission of Vedic meaning, which supports dharma and ultimately aids mokṣa-oriented study.
Indirectly: by clarifying correct verb-forms and meanings, it supports accurate recitation and understanding of sacred texts—an essential foundation for steady Vishnu-bhakti grounded in śāstra.
Vyākaraṇa: it highlights the causative formation (ṇyanta/ṇic) and the use of finite verb endings (laṭ etc.) when expressing ‘causing another to do an action’, including optional usage in certain semantic classes.