Adhyaya 13: The Son’s Account of Hell and the Question of Unseen Sin

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे पिताः पुत्रसंवादे महारौरवादिनरकाख्यानं नाम द्वादशोऽध्यायः । त्रयोदशोऽध्यायः । पुत्र उवाच । अहं वैश्यकुले जातो जनमन्यास्मात्तु सप्तमे । समतीते गवां रोधं निपाने कृतवान् पुरा ॥

(সমাপ্তি) এইদৰে শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণত পিতৃ-পুত্ৰ সংবাদত 'মহাৰৌৰৱ আদি নৰক বৰ্ণনা' নামৰ দ্বাদশ অধ্যায় সমাপ্ত হ'ল। এতিয়া ত্ৰয়োদশ অধ্যায় আৰম্ভ হৈছে। পুত্ৰই ক’লে: 'মই এটা বৈশ্য পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিলো; আৰু এই জন্মৰ পৰা সপ্তম জন্মৰ আগতে, বহু দিন পূৰ্বে, মই এটা জলাশয়ত গৰু-মহক পানী খোৱাত বাধা দিছিলো।'

Verse 2

विपाकात्कर्मणस्तस्य नरकं भृशदारुणम् । सम्प्राप्तोऽग्निशिखाघोरमयोमुखखगाकुलम् ॥

সেই কৰ্মৰ পৰিণামস্বৰূপে, মই এক অত্যন্ত ভয়ংকৰ নৰকত উপনীত হ’লো—যি জুইৰ শিখাৰে ভয়ংকৰ আছিল আৰু লোৰ ঠোঁট থকা চৰাইৰে ভৰা আছিল।

Verse 3

यन्त्रपीडनगात्रासृक्-प्रवाहोद्भूतकर्दमम् । विशस्यमानदुष्कर्मि-तन्निपातरवाकुलम् ॥

সেয়া এনে এখন ঠাই আছিল য’ত শৰীৰক যন্ত্ৰৰ দ্বাৰা নিৰ্যাতন চলোৱা হয়, য’ত তেজৰ সোঁতে বোকাৰ সৃষ্টি কৰে; আৰু যিটো হত্যা কৰা আৰু তললৈ পেলাই দিয়া দুৰাচাৰীসকলৰ চিঞৰ-বাখৰেৰে ভৰি আছিল।

Verse 4

पात्यमानस्य मे तत्र साग्रं वर्षशतं गतम् । महातापार्तितप्तस्य तृष्णादाहान्वितस्य च ॥

যেতিয়া মোক তাত তললৈ পেলোৱা হৈছিল, তেতিয়া এশ বছৰতকৈও অধিক সময় পাৰ হৈ গৈছিল—মই প্ৰচণ্ড গৰমত দগ্ধ হৈছিলো আৰু জ্বলন্ত পিয়াহত কাতৰ হৈছিলো।

Verse 5

तत्राह्लादकरः सद्यः पवनः सुखशीतलः । करम्भबालुकाकुम्भमध्यस्थो मे समागतः ॥

সেই ঠাইত মই খিচুৰিৰ দৰে লেপ আৰু বালিৰে ভৰা ঘটবোৰৰ মাজত থিয় হৈ আছিলোঁ; তেতিয়াই হঠাতে মনোহৰ, শীতল আৰু সুখস্পৰ্শী বতাহ মোৰ ওচৰলৈ বয় আহিল।

Verse 6

तत्सम्पर्कादशेषाणां नाभवद्यात्मना नृणाम् । मम चापि यथा स्वर्गे स्वर्गिणां निर्वृतिः परा ॥

তেওঁৰ স্পৰ্শমাত্ৰতেই সেই সকলো মানুহৰ যন্ত্ৰণা শান্ত হ’ল; আৰু মোৰ ভিতৰতো স্বৰ্গত থকা লোকসকলৰ দৰে পৰম সন্তোষ উদয় হ’ল।

Verse 7

किमेतदिति चाह्लादविस्तारस्तिमितेक्षणैः । दृष्टमस्माभिरासन्नं नररत्नमनुत्तमम् ॥

‘এইটো কি?’—এনেদৰে কৈ, বিস্ময়ত স্থিৰ দৃষ্টিৰে আৰু বিস্তাৰিত আনন্দৰ সৈতে, আমি ওচৰতে মানুহৰ মাজৰ অতুলনীয় ৰত্নক দেখিলোঁ।

Verse 8

याम्यश्च पुरुषो घोरो दण्डहस्तोऽशनिप्रभः । पुरतो दर्शयन् मार्गमिति एहिति वागथ ॥

তাৰ পাছত যমৰ ভয়ংকৰ সেৱক, হাতত দণ্ড লৈ, বিজুলীৰ দৰে দীপ্তিমান হৈ, আগতে আগতে গ’ল; পথ দেখুৱাই ‘আহা, আহা’ বুলি ক’লে।

Verse 9

पुरुषः स तदा दृष्ट्वा यातनाशतसंकुलम् । नरकं प्राह तं याम्यं किङ्करं कृपयान्वितः ॥

তাৰ পাছত সেই মানুহজনে শত শত যন্ত্ৰণাৰে ভৰা নৰক দেখি, কৰুণাৰে সেই যাম্য সেৱকক (যমদূতক) সম্বোধন কৰি ক’লে।

Verse 10

पुरुष उवाच भो याम्यपुरुषाचक्ष्व किं मया दुष्कृतं कृतम् । येनॆदं यातनाभीमं प्राप्तोऽस्मि नरकं परम् ॥

সেই মানুহজনে ক’লে—হে যমদূত, মোক কোৱা; মই কোন পাপকর্ম কৰিলোঁ যে এই ভয়ংকৰ যাতনাময় নৰকত আহি পৰিলোঁ?

Verse 11

विपश्चिदिति विख्यातो जनकानामहं कुले । जातो विदेहविषये सम्यङ्मनुजपालकः ॥

মই ‘বিপশ্চিত্’ নামে খ্যাত; বিদেহ দেশত জনক বংশত জন্ম লোৱা—যি ৰজা প্ৰজাক যথাযথভাৱে ৰক্ষা কৰিছিল।

Verse 12

यज्ञैर्मयेिष्टं बहुभिर्धर्मतः पालिता मही । नोत्सृष्टश्चैव संग्रामो नातिथिर्विमुखो गतः ॥

মই বিধিমতে বহু যজ্ঞে আৰাধনা কৰিলোঁ; ধৰ্ম অনুসাৰে পৃথিৱী ৰক্ষা কৰিলোঁ; যুদ্ধ কেতিয়াও ত্যাগ নকৰিলোঁ, আৰু কোনো অতিথি নিৰাশ হৈ উভতি নগ’ল।

Verse 13

पितृदेवर्षिभृत्याश्च न चापचरिता मया । कृता स्पृहा च न मया परस्त्रीविभवादिषु ॥

মই পিতৃসকলক, দেৱসকলক, ঋষিসকলক বা মোৰ আশ্ৰিত/চাকৰসকলক কেতিয়াও কষ্ট দিয়া নাই; পৰস্ত্ৰী, ধন আদি বিষয়ত মোৰ লোভো নাছিল।

Verse 14

पर्वकालेषु पितरस्तिथिकालेषु देवताः । पुरुषं स्वयमायान्ति निपानमिव धेनवः ॥

উৎসৱৰ সময়ত পিতৃসকল আৰু পুণ্য তিথিত দেৱসকল স্বয়ং মানুহৰ ওচৰলৈ আহে—যেনেকৈ গাই পানীখুঁটালৈ আহে।

Verse 15

यतस्ते विमुखा यान्ति निःश्वस्य गृहेधिनः । तस्मादिष्टश्च पूर्तश्च धामौ द्वावपि नश्यतः ॥

সেই প্ৰেত-শ্বাসৰ কাৰণে গৃহস্থ পিতৃগণ বিমুখ হয়; সেয়ে ইষ্ট (যজ্ঞাদি) আৰু পূৰ্ত (কূপ-তালাব আদি লোকহিত) — উভয়ৰ ফলৰূপ ধাম বিনষ্ট হয়।

Verse 16

पितृनिःश्वासविध्वस्तं सप्तजन्मार्जितं शुभम् । त्रिजन्मप्रभवं दैवो निःश्वासो हन्त्यसंशयम् ॥

‘পিতৃ-শ্বাস’ সাত জন্মত সঞ্চিত শুভ পুণ্য নষ্ট কৰে; তদ্ৰূপ ‘দেৱ-শ্বাস’ও তিন জন্মজাত পুণ্য নিশ্চয় নাশ কৰে—সন্দেহ নাই।

Verse 17

तस्माद्दैवे च पित्र्ये च नित्यमेवोद्यताोऽभवम् । सोऽहं कथमिमं प्राप्तो नरङ्कं भृशदारुणम् ॥

সেয়ে মই দেৱকর্ম আৰু পিতৃকর্ম—উভয়তে সদায় যত্নবান আছিলোঁ; তথাপি মই এই অতি ভয়ংকৰ নৰকত কেনেকৈ পৰিলোঁ?