Shloka 9
Śaineya’s Breakthrough and Reunion with Arjuna (शैनेयस्य समागमः)
इसमें सभी लोग कुलीन, श्रेष्ठ, हृष्ट-पुष्ट, उद्ण्डताशून्य, पहलेसे सम्मानित, यशस्वी तथा मनस्वी हैं ।। सचिवैश्वापरैर्मुख्यैर्बहुभि: पुण्यकर्मभि: । लोकपालोपमैस्तात पालितं नरसत्तमै:,तात! हमारे मन्त्री तथा अन्य बहुतेरे प्रमुख कार्यकर्ता जो पुण्यात्मा, लोकपालोंके समान पराक्रमी और मजनुष्योंमें श्रेष्ठ हैं, सदा इस सेनाका पालन करते आये हैं
sañjaya uvāca |
api caiva janāḥ sarve kulīnāḥ śreṣṭhāḥ hṛṣṭa-puṣṭāḥ anuddaṇḍatā-śūnyāḥ pūrva-saṃmānitā yaśasvinaḥ manasvinaś ca |
sacivaiś cāparair mukhyair bahubhiḥ puṇya-karmabhiḥ |
lokapālopamaiḥ tāta pālitaṃ nara-sattamaiḥ ||
সঞ্জয় ক’লে—সেখানে সকলেই কুলীন আৰু শ্রেষ্ঠ—হৃষ্টপুষ্ট, শৃঙ্খলাহীন নহয়; আগতেই সন্মানিত, যশস্বী আৰু উচ্চমনস্ক। আৰু তাত! আমাৰ মন্ত্ৰীসকল আৰু আন বহু মুখ্য কৰ্মচাৰী—পুণ্যকর্মা, লোকপালসম পৰাক্ৰমী, আৰু নৰশ্ৰেষ্ঠ—সদায় এই বাহিনী পালন আৰু পৰিচালনা কৰি আহিছে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical ideal of governance in wartime: an army (and by extension a polity) should be sustained by disciplined, reputable, and meritorious leaders—ministers and chiefs whose conduct and courage uphold order and honor.
Sañjaya describes to Dhṛtarāṣṭra the quality and organization of the forces: the men are noble and renowned, and the host is effectively maintained by capable ministers and leading officers, likened in power to the Lokapālas.