यश्चाहं स स्वयं ब्रह्मा यो ब्रह्मा स हुताशनः । या देवी स स्वयं विष्णुर्यो विष्णुः स च चन्द्रमाः
yaścāhaṃ sa svayaṃ brahmā yo brahmā sa hutāśanaḥ | yā devī sa svayaṃ viṣṇuryo viṣṇuḥ sa ca candramāḥ
مَن هو «أنا» فهو حقًّا براهما نفسه؛ وذلك البراهما هو أيضًا أغني (إله النار). والإلهة هي حقًّا فيشنو؛ وذلك الفيشْنو بعينه هو أيضًا القمر. وهكذا في برابهاسا تنكشف الصور الإلهية كحقيقةٍ واحدة، تتجلّى عبر قوى شتّى.
Śiva (deduced from Advaita teaching to Devī in this section)
Tirtha: Prabhāsa
Type: kshetra
Listener: Devī (Pārvatī)
Scene: A visionary tableau: Brahmā, Agni, Viṣṇu, Candra, and Devī appear as overlapping translucent forms, all resolving into a single radiant core; Prabhāsa’s coastal horizon and Somnātha silhouette anchor the revelation.
The verse teaches non-duality: multiple deities and cosmic powers are expressions of one supreme Reality.
Prabhāsa Kṣetra (Prabhāsakṣetra), celebrated in the Prabhāsa Khaṇḍa as a place revealing divine unity.
No direct ritual is prescribed in this verse; it establishes the theology of seeing deity-forms as one.