ईश्वर उवाच । पूर्वं त्रेतायुगे स्कन्द हतो रामेण रावणः । चतुर्दश तदा कोट्यो निहता ब्रह्मरक्षसाम्
īśvara uvāca | pūrvaṃ tretāyuge skanda hato rāmeṇa rāvaṇaḥ | caturdaśa tadā koṭyo nihatā brahmarakṣasām
قال الربّ (شيفا): قديماً، في عصر تريتا، يا سكاندا، قَتَلَ راما رافانا؛ وفي ذلك الحين أُبيد أيضاً أربعةَ عشرَ كروْرًا من البراهما-راكشاسا.
Śiva (Īśvara)
Listener: Skanda
Scene: Śiva narrates to Skanda: the climactic slaying of Rāvaṇa by Rāma; the sky clears as brahma-rākṣasas fall, devas rejoice.
Cosmic order is restored through dharmic action; even vast forces of adharma are ultimately overcome.
The immediate setting is Kailāsa (from the framing); the verse itself references epic history rather than a particular tīrtha.
None; it establishes narrative context tied to Rāmāyaṇa-era events.