धर्म्यमायुष्यमतुलं दुःखदुःस्वप्ननाशनम् । पठतां शृण्वतां चापि सर्वकामार्थसिद्धिदम्
dharmyamāyuṣyamatulaṃ duḥkhaduḥsvapnanāśanam | paṭhatāṃ śṛṇvatāṃ cāpi sarvakāmārthasiddhidam
هو دَرْميٌّ، مُطيلٌ للعمر، لا نظير له؛ يبدّد الحزن والأحلامَ السيئة. ولمن يقرؤه ولمن يسمعه أيضًا يمنح تحقيقَ جميع المقاصد المرغوبة.
Sūta (deduced from continued phalaśruti in Revā-khaṇḍa narration)
Tirtha: Revā-carita (textual tīrtha)
Type: kshetra
Scene: A household or āśrama evening recitation: readers and listeners seated around a lamp; outside, a calm night sky; above, a fading dark cloud symbolizing sorrow and bad dreams being dispelled.
Listening to and reciting sacred narrative is presented as a practical dharmic discipline that purifies the mind and aligns life with auspicious outcomes.
The Revā/Narmadā region is being upheld through its Māhātmya text, rather than a single named tīrtha in this verse.
The implied practice is pāṭha (recitation/reading) and śravaṇa (hearing) of the Purāṇa.