Shukla Yajur Veda — Adhyaya 25, Mantra 17
तन्नो॒ वातो॑ मयो॒भु वा॑तु भेष॒जं तन्मा॒ता पृ॑थि॒वी तत्पि॒ता द्यौ॑: । तद् ग्रावा॑णः सोम॒सुतो॑ मयो॒भुव॒स्तद॑श्विना शृणुतं धिष्ण्या यु॒वम्
tán no vā́to mayobhú vātu bheṣajáṃ tán mātā́ pṛthivī́ tát pitā́ dyáuḥ | tád grā́vāṇaḥ somasúto mayobhúvas tád aśvínā śṛṇutaṃ dhiṣṇyā yuvám
لِيَهُبَّ لنا فَايُو (الريح) هبوبًا مُنْعِمًا مُسْعِدًا كدواءٍ شافٍ؛ ولْتَكُنْ تلك الأُمُّ بْرِثِفِي (الأرض)، وذلك الأَبُ دْيَوْه (السماء) كذلك. ولْتَكُنْ حجارةُ العَصْر، ولْيَكُنْ سوما حين يُعْصَر مُنْعِمًا مُسْعِدًا كذلك. اسْمَعا هذا، يا أَشْفِنَيْن، يا ثابِتَيْن (دِهِشْنْيَا)، أَنْتُما الاثنان!
तत् । नः॒ । वातः॑ । मयः॒-भुः । वा॒तु । भे॒ष॒जम् । तत् । मा॒ता । पृ॒थि॒वी । तत् । पि॒ता । द्यौः॑ । तत् । ग्रावा॑णः । सोम॒-सुतः॑ । मयः॒-भुवः॑ । तत् । अ॒श्विना॑ । शृ॒णु॒तम् । धि॒ष्ण्या । यु॒वम्