Adhyaya 31 — Naimittika and Related Śrāddha Rites: Sapiṇḍīkaraṇa, Eligibility, Timing, and Procedure
पृथक् तयोस्तथा चान्ये केचिदिच्छन्ति मानवाः । प्राङ्मुखान्दैवसङ्कल्पान् पैत्र्यान् कुर्यादुदङ्मुखान् ॥
pṛthak tayos tathā cānye kecid icchanti mānavāḥ / prāṅmukhān daivasaṅkalpān paitryān kuryād udaṅmukhān
وفوق ذلك، يفضّل بعض الناس إبقاء الطقسين منفصلين. فيُجرى قصدُ الآلهة (daiva-saṅkalpa) مع التوجّه إلى الشرق، ويُجرى قصدُ الأسلاف (paitrya) مع التوجّه إلى الشمال.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "dharma", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Ritual discipline includes mindful orientation and clarity of intention (saṅkalpa). The verse teaches that dharma is not only action but also ordered intentionality—distinguishing divine and ancestral obligations.
Not a direct pancalakṣaṇa narrative unit; it is ancillary dharma-śikṣā embedded in Purāṇic teaching, supporting the lived order that Purāṇas preserve across Manvantaras.
Directional prescriptions can be read as aligning the practitioner’s inner faculties: ‘east’ as illumination/clarity for deva-intent, ‘north’ as ascent/ancestral continuity—linking personal practice to cosmic order (ṛta).