Adhyaya 31 — Naimittika and Related Śrāddha Rites: Sapiṇḍīkaraṇa, Eligibility, Timing, and Procedure
एकैकं वा पितॄणाञ्च देवानाञ्च स्वशक्तितः । तथा मातामहानाञ्च तुल्यं वा वैश्वदेविकम् ॥
ekaikaṃ vā pitṝṇāñ ca devānāñ ca svaśaktitaḥ / tathā mātāmahānāñ ca tulyaṃ vā vaiśvadevikam
بحسب طاقة المرء، يجوز أن تُقدَّم القرابين على نحوٍ منفصل—قربانٌ للـ«پِتْرِ» (Pitṛs) الأسلاف، وقربانٌ للـ«دِڤا» (Devas) الآلهة؛ وكذلك قربانٌ للأسلاف من جهة الأم (mātāmahas). أو يُكتفى بقربانٍ واحدٍ مكافئ من طقس «ڤايشڤادِڤا» (Vaiśvadeva) يشملهم جميعًا.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "dharma", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Dharma is to be practiced with sincerity and proportionality: the text explicitly allows ritual performance ‘according to capacity’ (svaśaktitaḥ), emphasizing intention and regularity over extravagance, while still honoring Devas, Pitṛs, and maternal lineage.
Primarily ‘Vṛtti/Ācāra’ material (practical dharma) rather than the five classical topics; within Purāṇic classification it aligns most closely with guidance that supports ‘Manvantara’ social order (dharma in human life), though it is not narrating a Manvantara event.
Balancing separate offerings versus a unified Vaiśvadeva can symbolize integrating one’s obligations (ṛṇa)—to gods and ancestors—into a single harmonized sacrificial intention, reflecting inner unification of duties.