Shloka 3
विदुर-धृतराष्ट्रसंवादः
Vidura–Dhṛtarāṣṭra Dialogue on Rajadharma and Restitution
ततः सरस्वतीकूले समेषु मरुधन्वसु । काम्यकं नाम ददृशुर्वनं मुनिजनप्रियम्,तदनन्तर सरस्वती-तट तथा मरुभूमि एवं वन्य प्रदेशोंकी यात्रा करते हुए उन्होंने काम्यकवनका दर्शन किया, जो ऋषि-मुनियोंके समुदायको बहुत ही प्रिय था
tataḥ sarasvatīkūle sameṣu marudhanvasu | kāmyakaṃ nāma dadṛśur vanaṃ munijanapriyam ||
قال فايشَمبايانا: ثم إنهم، وهم يسيرون بمحاذاة ضفاف نهر سارَسْوَتِي، عابرين السهول المستوية والأراضي القاحلة التي تعصف بها الرياح، أبصروا غابة تُدعى «كامْيَكَة»، وهي أحراج محبوبة على نحوٍ خاص لدى مجامع الحكماء والنسّاك.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse suggests that dharmic endurance in exile is supported by seeking proximity to sacred places and saintly communities; such environments cultivate restraint, reflection, and moral steadiness amid adversity.
The travelers (contextually, the exiled Pāṇḍavas) move along the Sarasvatī through flat and arid regions and arrive at the Kāmyaka forest, described as a place cherished by sages.