Shloka 14
धृतराष्ट्र–संजय संवादः
Dhṛtarāṣṭra and Sañjaya on Arjuna’s Indraloka report and the political consequences
सिद्धचारणगन्धर्व: सा प्रयाता विलासिनी । बन्दाश्चयेंडपि वै स्वर्गे दर्शनीयतमाकृति:,जाती हुई उस विलासिनी अप्सराकी आकृति अनेक आश्चर्योंसे भरे हुए स्वर्गलोकमें भी सिद्ध, चारण और गन्धर्वोके लिये देखनेके ही योग्य हो रही थी। अत्यन्त महीन मेघके समान श्याम रंगकी सुन्दर ओढ़नी ओडढ़े तन्वंगी उर्वशी आकाशमें बादलोंसे ढकी हुई चन्द्रलेखा-सी चली जा रही थी
siddhacāraṇagandharvāḥ sā prayātā vilāsinī | bandāś ca ye ’ṇḍe ’pi vai svarge darśanīyatamākṛtiḥ | atyanta-sūkṣma-megha-samāna-śyāma-raṅgāṃ sundarām oḍhanīm oḍhāya tanvaṅgī urvaśī ākāśe bādalaiḥ ḍhakṛtā candralekhā-sī calī yayau ||
قال فيشامبايانا: لما انصرفت تلك الأبسرا الرشيقة اللاعبة، غدا قوامها منظرًا جديرًا بأن يُرى حتى في السماء المفعمة بالعجائب، بحيث لا يملك السِّدّها والشارانا والگندهرفا إلا أن يتأملوه. وكانت أُرفشي، رقيقة الأطراف، متلفّعةً بوشاحٍ جميل داكنٍ كأرقّ سحابة، تمضي في الفضاء كخيطٍ من القمر تحجبه الغيوم—صورةٌ تُبرز أن جمال السماء يأسر حتى الكائنات المكتملة، ومع ذلك فهو عابرٌ زائل.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the power of sensory beauty to attract even exalted beings, while subtly reminding that such splendor is momentary—she is seen precisely as she passes away—inviting reflection on restraint and the transient nature of pleasure.
Vaiśampāyana narrates Urvaśī’s departure through the sky. Her beauty is portrayed as so extraordinary that even celestial classes—Siddhas, Cāraṇas, and Gandharvas—find her form uniquely worth seeing, likened to a moon-streak veiled by clouds.