Shloka 15
धृतराष्ट्र–संजय संवादः
Dhṛtarāṣṭra and Sañjaya on Arjuna’s Indraloka report and the political consequences
सुसूक्ष्मेणोत्तरीयेण मेघवर्णेन राजता । तनुरभ्रावृता व्योम्नि चन्द्रलेखेव गच्छति,जाती हुई उस विलासिनी अप्सराकी आकृति अनेक आश्चर्योंसे भरे हुए स्वर्गलोकमें भी सिद्ध, चारण और गन्धर्वोके लिये देखनेके ही योग्य हो रही थी। अत्यन्त महीन मेघके समान श्याम रंगकी सुन्दर ओढ़नी ओडढ़े तन्वंगी उर्वशी आकाशमें बादलोंसे ढकी हुई चन्द्रलेखा-सी चली जा रही थी
susūkṣmeṇottarīyeṇa meghavarṇena rājatā | tanur abhrāvṛtā vyomni candralekheva gacchati ||
قال فيشامبايانا: كانت ترتدي ثوبًا علويًا بالغ الرقة، لونه كلون السحاب ومع ذلك يلمع؛ وكان قوامها النحيل يمضي في السماء كخيطٍ من القمر تحجبه الغيوم. وفي ذلك العالم السماوي العجيب غدا جمالها منظرًا جديرًا بأن يراه السِّدّها والشارانا والگندهرفا، يجذب أبصارهم بلا خصام، بل بدهشةٍ خالصة.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily offers poetic narration rather than direct moral instruction; implicitly, it highlights the Mahābhārata’s sensitivity to beauty and wonder while keeping the scene orderly—admiration remains a form of aesthetic reverence, not a cause for ethical lapse or conflict.
Vaiśampāyana describes the apsaras Urvaśī moving through the sky, her slim figure veiled by cloud-like dark cloth and compared to a moon-streak behind clouds; her appearance captivates celestial onlookers such as Siddhas, Cāraṇas, and Gandharvas.