Shloka 17
इन्द्रप्रशंसा, दिव्योपकरणदानं, गन्धमादनसमागमश्च
Indra’s Commendation, Bestowal of Divine Insignia, and the Gandhamādana Reunion
स्पर्थमाना इवास्माभिनिवातकवचा रणे | शरवर्ष: शरार्त मां महद्धि: प्रत्यवारयन्,निवातकवचोंने संग्राममें हमलोगोंसे होड़-सी लगा रखी थी। मैं बाणोंके आघातसे पीड़ित था, तो भी उन्होंने बड़ी भारी बाणवर्षा करके मेरी प्रगतिको रोकने-की चेष्टा की। तब मैंने अद्भुत और शीघ्रगामी बाणोंको ब्रह्मास्त्रसे अभिमन्त्रित करके चलाया और उनके द्वारा शीघ्र ही सैकड़ों तथा हजारों दानवोंका संहार करने लगा
spardhamānā ivāsmābhir nivātakavacā raṇe | śaravarṣaiḥ śarārtā māṁ mahaddhiḥ pratyavārayan ||
قال أرجونا: «في القتال بدا النِّيفاتاكَفَجَة كأنهم ينافسوننا منافسةَ الأنداد. وعلى الرغم من ألمي من ضربات سهامهم، حاول أولئك المحاربون العظام أن يوقفوا تقدّمي بإمطارٍ كثيفٍ من النبال. عندئذٍ أطلقتُ سهامًا عجيبةً سريعةَ الطيران، مُقوّاةً بسلاح براهما (البراهمَاسترا)؛ وبها شرعتُ سريعًا أُهلك مئاتٍ وآلافًا من الشياطين.»
अजुन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights steadfastness in adversity and the disciplined, responsible use of power: even when wounded and obstructed, Arjuna responds with focused resolve and employs a consecrated weapon as a measured counter to overwhelming force, reflecting the kṣatriya ideal of meeting aggression without surrendering composure.
Arjuna describes how the demon-warriors called Nivātakavacas, competing fiercely in battle, tried to halt his advance by an intense barrage of arrows. Though hurt, he counters by releasing swift, extraordinary arrows empowered by the Brahmāstra, rapidly slaying large numbers of the demons.