Shloka 6
द्रोणपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः (Droṇa Parva, Chapter 15): युधिष्ठिर-रक्षा तथा अर्जुनस्य शरवृष्टिः
सौभद्रो5प्यशनिप्रख्यां प्रगृह्ा महतीं गदाम् । एह्टोहीत्यब्रवीच्छल्यं यत्नाद् भीमेन वारित:,उधरसे अभिमन्यु भी वज्जके समान विशाल गदा हाथमें लेकर आ पहुँचा और “आओ, आओ' कहकर शल्यको ललकारने लगा। उस समय भीमसेनने बड़े प्रयत्नसे उसको रोका
Saubhadro 'py aśaniprakhyāṁ pragṛhya mahatīṁ gadām | eho hīty abravīc chalyaṁ yatnād bhīmena vāritaḥ ||
قال سنجيا: إن أبهيمانيو، ابن سوبهادرا، تقدّم هو أيضًا رافعًا هراوةً عظيمةً كأنها صاعقة. وهو يصيح: «تعالَ! تعالَ!»، متحدّيًا شاليا. غير أنّ بهيماسينا، بجهدٍ كبير، كبحه—دلالةً على أنّ البأس، حتى في لهيب المعركة، لا بد أن تحكمه الانضباطية وترتيب المبارزة.
संजय उवाच
Educational Q&A
Heroism in dharmic warfare is not mere aggression; it must be governed by restraint and proper order. Bhīma’s preventing Abhimanyu highlights that even righteous courage should submit to discipline, strategy, and the ethics of engagement.
Abhimanyu advances with a huge mace, taunts and challenges Śalya to fight, but Bhīma forcibly holds him back, preventing an immediate clash.