Shloka 10
द्रोणपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः (Droṇa Parva, Chapter 15): युधिष्ठिर-रक्षा तथा अर्जुनस्य शरवृष्टिः
पश्यतां शतशो हाासीदन्योन्यमभिधावताम् । पाण्डवानां कुरूणां च साधु साध्विति नि:स्वन:,एक दूसरेकी ओर दौड़ते हुए सैकड़ों दर्शकों, कौरवों और पाण्डवोंके साधुवादका महान् शब्द वहाँ सब ओर गूँजने लगा
paśyatāṁ śataśo hāsīd anyonyam abhidhāvatām | pāṇḍavānāṁ kurūṇāṁ ca sādhu sādhv iti niḥsvanaḥ ||
قال سنجيا: ولمّا اندفعوا بعضُهم إلى بعضٍ أمام أعين مئات المتفرّجين، ارتفع من الباندافا والكورو معًا هتافٌ عظيمٌ بالتأييد: «أحسنت! أحسنت!»، يتردّد في كل جهة. ويُبرز المشهد أنّه، وسط الظلمة الأخلاقية للحرب، تبقى البراعة القتالية والشجاعة موضعَ ثناءٍ علني، حتى من الخصوم.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral tension: even in a fratricidal war, society instinctively applauds visible courage and skill. It invites reflection on how admiration for valor can coexist with, and sometimes obscure, the ethical tragedy of violence.
As warriors from the Pāṇḍava and Kuru sides charge at each other, many spectators watch, and a loud chorus of “sādhu, sādhu” (“bravo!”) rises from both armies, resounding across the battlefield.