Shloka 9
द्रोणपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः (Droṇa Parva, Chapter 15): युधिष्ठिर-रक्षा तथा अर्जुनस्य शरवृष्टिः
ततस्तूर्यनिनादाश्न शड्खानां च सहस्रश: । सिंहनादाश्न संजज्ञुभेरीणां च महास्वना:,उस समय सहस्रों रणवाद्यों और शंखोंके शब्द वहाँ गूँज उठे। वीरोंके सिंहनाद प्रकट होने लगे और नगाड़ोंके गम्भीर घोष सर्वत्र व्याप्त हो गये
tatas tūryaninādāś ca śaṅkhānāṃ ca sahasraśaḥ | siṃhanādāś ca saṃjajñuḥ bherīṇāṃ ca mahāsvanāḥ ||
قال سنجيا: ثمّ، دفعةً واحدة، دوّى نفير الأبواق الحربية وضجّت آلاف الأصداف. وارتفعت زئيرات الأبطال كزئير الأسد، وانتشر دويّ الطبول العظيمة العميق في كل ناحية—موجةٌ مهيبة من الحماسة القتالية تُلهب الشجاعة، وتُنذر في الوقت نفسه بعنفٍ واسعٍ على وشك الانفجار.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective martial signals—conches, drums, and heroic cries—can inflame courage and unity, yet they also foreshadow the moral weight of impending slaughter. It invites reflection on how external excitement can propel action, making discernment and restraint crucial even amid righteous duty.
As the battle intensifies in Droṇa Parva, the battlefield erupts with the sounds of instruments and shouts: thousands of conches and trumpets blare, warriors roar like lions, and massive drums thunder across the field, signaling a major surge in combat.