Shloka 92
द्रोणकर्णयोः निशि संप्रहारः — Night Engagement with Droṇa and Karṇa
ततस्तु तस्मिंस्तुमुले समुत्थिते सुदारुणे भारत मोहनीये । नोमुहात प्राप्य स राजपुत्र: किरीटमाली व्यसृजच्छरौघान्,भारत! सबको मोहमें डालनेवाले उस अत्यन्त भयंकर तुमुल युद्धके उपस्थित होनेपर भी किरीटधारी राजकुमार अर्जुन तनिक भी मोहित नहीं हुए। वे बाणसमूहोंकी वर्षा करते ही रहे
tatastu tasmiṁstumule samutthite sudāruṇe bhārata mohanīye | nomuhāt prāpya sa rājaputraḥ kirīṭamālī vyasṛjaccharaughān bhārata |
قال سنجيا: ثم لما نهضت تلك المعركة الصاخبة—شديدة الهول، مُحيِّرةً لبني بهاراتا—دخل الأمير ذو التاج، أرجونا، في قلبها ولم يفقد صفاءه لحظةً واحدة. يا بهاراتا، ظلّ يطلق سيلَ السهام بلا فتور.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid a terrifying and confusion-inducing crisis, a warrior committed to duty must remain undeluded and act with steady resolve; Arjuna exemplifies composure and purposeful action under extreme pressure.
As the battle turns intensely tumultuous and dreadful, Sanjaya reports that Arjuna—identified by his diadem—does not succumb to panic or confusion and continues to discharge continuous volleys of arrows.