Shloka 35
भीमसेन-द्रोण-संग्रामः
Bhīmasena and Droṇa: Containment, Advance, and Recognition
तौ तु सैन्धवमालोक्य वर्तमानमिवान्तिके । सहसा पेततुः क्रुद्धौ क्षिप्रं श्येनाविवामिषम्,अपने समीप ही खड़े हुए-से सिन्धुराज जयद्रथको देखकर तत्काल वे दोनों वीर कुपित हो उसी प्रकार सहसा उसपर टूट पड़े, जैसे दो बाज मांसपर झपट रहे हों
tau tu saindhavam ālokya vartamānam ivāntike | sahasā petatuḥ kruddhau kṣipraṁ śyenāv ivāmiṣam ||
قال سانجيا: لما رأى البطلان جايادراثا، ملك السِّند، كأنه قائمٌ أمامهما على مقربة، اشتعلَا غضبًا بغتةً فانقضّا عليه سريعًا—كصقرين يهويان على اللحم. ويُبرز البيت كيف أن الغضب والاستعجال في القتال قد يدفعان إلى فعلٍ فوريٍّ افتراسي، حيث لا يُرى العدوّ إنسانًا بل هدفًا ينبغي انتزاعه.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how intense anger and the pressures of war can compress moral perception into sheer immediacy—an enemy becomes ‘prey.’ It implicitly warns that unchecked krodha (wrath) accelerates violence and narrows discernment, even when the action is framed within battlefield duty.
Sañjaya narrates that two warriors, upon spotting Jayadratha close at hand, instantly and furiously rush to attack him, compared to two hawks diving upon meat—emphasizing speed, ferocity, and single-minded pursuit.