Shloka 36
भीमसेन-द्रोण-संग्रामः
Bhīmasena and Droṇa: Containment, Advance, and Recognition
तौ दृष्टवा तु व्यतिक्रान्ती हृषीकेशधनंजयौ । सिन्धुराजस्य रक्षार्थ पराक्रान्त: सुतस्तव,श्रीकृष्ण और अर्जुन सारी सेनाको लाँधकर आगे बढ़ते चले जा रहे हैं, यह देखकर आपके पुत्र दुर्योधनने सिन्धुराजकी रक्षाके लिये पराक्रम दिखाना आरम्भ किया
tau dṛṣṭvā tu vyatikrāntī hṛṣīkeśa-dhanañjayau | sindhurājasya rakṣārthaṁ parākrāntaḥ sutas tava ||
قال سانجيا: لما رأى كريشنا (هريشيكيشا) وأرجونا (دهانانجايا) يندفعان إلى الأمام وقد تجاوزا القوات التي تعترضهما، شرع ابنك دوريوذانا يُظهر بأسًا عظيمًا حمايةً لملك السِّند. ويُبرز المشهد كيف أن العزم الشخصي والوفاء للحلفاء يدفعان إلى فعلٍ حاسم وسط فوضى الحرب، وإن كان الصراع برمّته مثقلاً بالتباساتٍ أخلاقية.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, duty and loyalty to one’s side can compel immediate, forceful action. It also implicitly raises ethical tension: valor and protective intent may be admirable in isolation, yet they operate within a conflict whose causes and methods may be morally compromised.
Kṛṣṇa and Arjuna surge ahead, crossing beyond the main bodies of troops. Observing this breakthrough, Duryodhana steps up with renewed effort to defend Jayadratha (the Sindhu king), whose safety is strategically crucial at this point in the battle.