Shloka 9
Sātyaki-praveśaḥ and Duryodhana-saṃnipātaḥ
Sātyaki’s passage and Duryodhana’s mass engagement
एन॑ वैब्राद्माणं शूरं स्वकर्मण्यनवस्थितम् । आश्रयं धार्तराष्ट्रस्य राज्ञो दःखभयापहम्,'सूत! ये शौर्यसम्पन्न ब्राह्मणदेवता अपने ब्राह्मणोचित कर्ममें स्थिर नहीं हैं। ये धृतराष्ट्रपुत्र राजा दुर्योधनके आश्रय होकर उसके दुःख और भयका निवारण करनेवाले हैं। समस्त राजकुमारोंके ये ही आचार्य हैं और सदा अपनेको शूरवीर मानते हैं। तुम प्रसन्नचित्त होकर अपने वेगशाली अश्रोंद्वारा शीघ्र इनका सामना करनेके लिये चलो”
sañjaya uvāca | enaṁ vai brāhmaṇaṁ śūraṁ svakarmaṇy anavasthitam | āśrayaṁ dhārtarāṣṭrasya rājño duḥkhabhayāpaham |
قال سَنجايا: «إن هذا الرجل براهميٌّ بالميلاد، غير أنّ روحه روحُ محارب، وليس ثابتًا على الواجبات اللائقة بالبراهمي. إذ اتخذ ملجأه عند ملك الدهارتاراشترا (دوريودھانا)، صار دافعَ حزنِ ذلك الملك وخوفه. ويُعَدُّ مُعلِّمَ الأمراء، ولا يزال يظنّ نفسه بطلًا. لذلك، يا سُوتا، وبقلبٍ مسرور، امضِ سريعًا لملاقاته بأسلحتك السريعة القوية.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension between birth-based identity and lived conduct: a person may be called a Brahmin, yet act as a warrior, and is criticized as ‘not established in his own duty’ (svakarma). It also shows how patronage and allegiance in war can redefine one’s social role and moral evaluation.
Sañjaya describes a formidable figure—Brahmin by status but warrior-like in action—who has taken Duryodhana’s shelter and is seen as dispelling the king’s fear and grief. He urges the addressed Sūta to go promptly and confront this person with swift weapons, framing the next martial encounter.