Sātyaki-praveśaḥ and Duryodhana-saṃnipātaḥ
Sātyaki’s passage and Duryodhana’s mass engagement
दृष्टवैवाभिपतन्तं तं शूर: परपुरंजय: । उवाच सूत॑ शैनेय: प्रहसन् युद्धदुर्मद:,शत्रुनगरीपर विजय पानेवाले रणदुर्मद शूरवीर सात्यकि द्रोणाचार्यको अपने ऊपर आक्रमण करते देख सारथिसे जोर-जोरसे हँसते हुए बोले--
dṛṣṭvaivābhipatantaṃ taṃ śūraḥ parapuraṃjayaḥ | uvāca sūtaṃ śaineyaḥ prahasan yuddhadurmadaḥ ||
قال سَنجايا: لما رآه يندفع نحوه اندفاعًا مباشرًا، ضحك شَينَيَة—سَاتْيَكِي، قاهرُ حصونِ الأعداء—ضحكًا عاليًا في سُكرِ القتال، وخاطب سائسَ مركبته، بينما كان دْروناآچاريا يتقدّم ليهاجمه.
संजय उवाच
The verse highlights the Kṣatriya ideal of meeting danger without fear: even when a formidable teacher-warrior charges, the hero maintains composure and confidence. Ethically, it portrays the martial resolve expected in dharma-yuddha contexts—steadfastness, readiness, and psychological mastery amid violence.
Sañjaya narrates that Droṇa rushes to attack Sātyaki. Seeing the oncoming assault, Sātyaki (Śaineya) laughs loudly—signaling confidence and battle-spirit—and addresses his charioteer, preparing for the imminent clash.