Shloka 57
Śukra’s Ultimatum and Devayānī’s Demand (शुक्र-प्रतिज्ञा तथा देवयानी-वर-याचना)
वैशम्पायन उवाच ततः स नृपशार्दूल पूरुं राज्येडभिषिच्य च । ततः: सुचरितं कृत्वा भृगुतुज़े महातपा:,वैशम्पायनजी कहते हैं--नृपश्रेष्ठ) तदनन्तर पूरुका राज्याभिषेक करनेके पश्चात् राजा ययातिने अपनी पत्नियोंके साथ भृगुतुंग पर्वतपर जाकर सत्कर्मोंका अनुष्ठान करते हुए वहाँ बड़ी भारी तपस्या की। इस प्रकार दीर्घकाल व्यतीत होनेके बाद स्त्रियोंसहित निराहार व्रत करके उन्होंने स्वर्गलोक प्राप्त किया
vaiśampāyana uvāca | tataḥ sa nṛpaśārdūla pūruṃ rājye ’bhiṣicya ca | tataḥ sucaritaṃ kṛtvā bhṛgutunge mahātapāḥ |
قال فايشَمبايانا: ثم إن ذلك النمر بين الملوك، بعدما أقام لبورو (Pūru) طقس التتويج وولاّه السيادة، مضى الناسك العظيم يَياطي إلى جبل بهْرِغوتونغا (Bhṛgutunga)، فعمل الأعمال النبيلة وأخذ بأشدّ الرياضات والزهد.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A ruler’s dharma includes ensuring stable succession and public order before personal renunciation. The verse frames ethical kingship as responsibility first (installing Pūru), followed by disciplined self-restraint and merit-oriented conduct (sucarita and tapas).
Vaiśampāyana narrates that Yayāti consecrates his son Pūru as king, then withdraws to Mount Bhṛgutunga where he performs virtuous observances and severe austerities, marking a transition from royal life to ascetic practice.